آیا این گفتار منطقی است: غلط مشهور، بهتر از صحيح مهجور؟

طنز دیپلماتیک Diplomatic Satire برای به تصویر کشیدن روابط بین‌المللی، به عنوان یک بازی مصلحتی و ریاکارانه است. مثال: دو رئیس جمهور که هر روز در رسانه‌ها آن دو را به کشتار متهم میکنند، در اتاقی خصوصی با هم میخندند و درباره اینکه کدام رستوران برای شام امشب بهتر است، بحث میکنند.
اما طنز کنایه به عدالت گزینشی Selective Justice برای نمایش تضاد بین مجازات سخت برای مردم عادی و مصونیت برای از ما بهتران است. مثال: شخصی به دلیل دزدیدن یک عدد سیب به ۱۰ سال حبس محکوم میشود و در کنار او، وزیری که میلیاردها دلار اختلاس کرده، به دلیل خدمات برجسته به اقتصاد کشور مدال افتخار میگیرد.

مسیر تکامل نشر کتاب در هر تمدن تحت تأثیر عوامل جغرافیایی، اقتصادی و فرهنگی متفاوت بوده است:
چین (پیشتاز تکنولوژی) دوره باستان: استفاده از لوح‌های بامبو و صفحات ابریشمی (گران‌قیمت و سنگین). اختراع کاغذ (قرن ۲ میلادی): تسای لون کاغذ را توسعه داد که سبک‌تر و ارزان‌تر بود. چاپ چوبی (دودمان تانگ، قرن ۷-۹ میلادی): حکاکی کل صفحه روی تخته چوبی، مرکب زدن و چاپ. این روش برای متون بودایی عالی بود. حروف متحرک (دودمان سونگ، قرن ۱۱ میلادی): بی‌شنگگ حروف سرامیکی ساخت، اما چون زبان چینی هزاران کاراکتر (شکل) دارد، ساخت و ذخیره این حروف بسیار دشوار و پرهزینه بود، بنابراین چاپ چوبی همچنان غالب ماند.
چاپ صنعتی: در اواخر دودمان چینگ و اوایل جمهوری چین، تحت تأثیر غرب، دستگاه‌های چاپ لیتوگرافی و افست وارد شدند. در ایران نیز به موازات چین بوده ولی متاسفانه بخاطر غارت میراث ملی ما، سندی در دست نیست، اینکه فردوسی در هزار سال قبل، با استناد به منابع کتابخانه ای تاریخ ۱۷۰۰ سال گذشته خود را به تصویر میکشد، بهترین گواه این ادعاست. آیا ایرانیان پیشتازان لباس و رنگ آمیزی لباس نبوده اند، آیا عقلشان نمیرسیده که از همان پارچه و جوهر برای کتابت استفاده کنند؟ حال اگر آمریکا را  فقط دو سه قرن به عقب برگردیم، سرخپوستان نیمه برهنه را میبینیم، اگر عنگلیس را فقط پنج قرن به عقب برگردیم، در کف اتاقشان بجای فرش علوفه میبینیم، دقیقا علوفه ای که ایرانیان در کف طویله و مرغداری برای نرم گشتن بستر حیوانات انجام میدادند، این اروپای مدعی که در تمام رسانه های مغرض، اروپا را مرکز اولیه علم و تمدن میداند، طی پنج قرن گذشته همه چیز را به نفع خود تحریف کرده. گوشه ی کلامم به غرب گرایان غرب گداست، و نه شما دوستان فرهیخته و عزیزم.

با سلام بنظر بنده غلط غلط و درست درست است   و اگر به" درست مهجور "توجه و کمک و دقت لازم میشد مهجور نمی ماند(خیلی جوادخیابانی طور شد انگار!)

اگه این دیدگاه خوبی هم داشته باشه صرفا موقت   و بنابه موقعیت است اما بمرور باعث تضعیف زبان  و فراموشی کلمات اصیل می باشد در کل منطقی نیست 

این گفتار از نظر منطق صوری (کلاسیک) نادرست است، اما در منطق عرفی و اجتماعی گاهی کاربرد دارد. بیایید شکافش دهیم:

۱. از نظر منطق کلاسیک (ارسطویی)

· منطق می‌گوید: «صدق» (حقیقت) یک امر واقعی است، نه تابع تعداد طرفداران.
· اگر «غلط مشهور» باشد، باز هم غلط است؛ و اگر «صحت مهجور» باشد، باز هم صحیح است.
· نتیجه‌گیری «بهتر بودن» بر اساس شهرت، دچار مغالطه توسل به اکثریت (Argumentum ad populum) می‌شود.
· پس از نظر منطقِ استدلال، این جمله نامنطقی است.

۲. از نظر منطق عملی و اجتماعی

جمله فوق بیشتر یک حکمت عملی (ماکیاولیایی یا سیاست‌بازارانه) است تا منطقی.
در عرصه اجتماع، اقتصاد، مدیریت، یا سیاست:

· یک باور غلط اما مشهور میتواند مفیدتر از یک حقیقت مهجور باشد (مثلاً «اعتماد عمومی» با یک دروغ مصلحتی حفظ شود).
· ارتباط جمعی می‌گوید: «حقیقت اگر قابل قبول نباشد، اثربخش نیست.»
· مثال: اگر همه مردم باور کنند «فلان داروی بی‌اثر مفید است» و این باور باعث امید و بهبود نسبی شود، در عمل «بهتر» از یک حقیقت تلخ و بلااستفاده جواب می‌دهد.

اما این «بهتری» واقعی و اخلاقی نیست، بلکه ابزاری و موقتی است.

۳. در نگاه اخلاقی و عرفانی

در این نگاه، جمله باطل است:

· حقیقت هرچند مهجور، در نهایت رهایی‌بخش است («الحقُّ یعلو و لا یُعلی علیه»).
· غلط مشهور، ظلم به خرد جمعی و رکود جامعه است.

۴. جمع‌بندی نهایی

منظر نتیجه
منطق صوری نامنطقی / مغالطه
منطق سود و زیان در کوتاه‌مدت ممکن است «موثرتر» باشد
اخلاق / عرفان نادرست و خطرناک

پاسخ کوتاه به پرسش شما:
از نظر منطق محض: خیر، منطقی نیست.
از نظر عقل معیشتی: بله، گاهی عملی‌تر است.

بادرود:؛ 

1.منطقی است؛ 

 منطق آن در این نهفته است که گاهی اوقات آنچه مردم باور دارند یا استفاده می‌کنند، مهم‌تر از آن چیزی است که واقعاً درست است، مخصوصاً در روابط روزمره یا زمانی که پیامدهای مهمی برای غلط بودن یک ایده وجود ندارد... 

2.منطقی نیست:؛ 

 از منظر جستجوی حقیقت و پیشرفت دانش، این گفتار منطقی نیست و می‌تواند مانع بزرگی باشد. درست است که اصلاح باورهای غلط سخت است، اما تلاش برای رسیدن به حقیقت، ارزشمندتر از پذیرش حقائق نادرست است.