حافظ لسان الغیب و باده و می

چرا بعد از حدود ۸۰۰ سال ، هنوز به حقیقت کلمه 'می' و 'باده' در اشعار بزرگان فارسی زبان ایران زمین ، از جمله حافظ ، پی برده نشده ؟ یا فهمیده نشده؟  

 با انجام فن مشاهده گری و حضور در لحظه ، مغز  آدمی از حالت  هوشیاری ، به سطح نیمه هشیار  وارد می شود و سپس تنها آگاهی در دل پدیدار می شود . 

شبیه سیاه مست شدن با شراب قرمز . 

به همین دلیل از این کدواژه در تمامی اشعار بزرگان فارسی زبان استفاده شده . 

منبع : راهنما-اریس

چرا باز همین را هم کسی نمی فهمد؟ 

چرا پروفسورها و استادان حافظ شناس ، تا حالا نفهمیده اند ؟   و با فکر و تحلیل در پی فهم کدواژگان هستند ؟ 

تمام بزرگان به مراقبه و درون پوئی راهنمایی کرده اند اما بظاهر استادان از بیرون در پی جواب هستند؟؟! و دچار توهم و افسانه سازی شده اند !!!

ترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمی

که نخفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت

چرا هنوز ایرانیان ، حقیقت اشعار فارسی و سنت ها و زبان ها را نمی شناسند و تنها به گذشته خود فخر فروشی می کنند ؟ در حالی که نمی دانند چه بوده و هست؟

چرا زمانی که حقیقت اشعار بیان می شود سرها به زیر نمی افکنند؟  

کپی از سایت: روزی که حافظ از دنیا می رود برخی مردم کوچه و بازار به فتوای مفتی شهر شیراز به خیابان می ریزند و مانع دفن جسد شاعر در مصلای شهر می شوند، به این دلیل که او شراب خوار و بی دین بوده و نباید در این محل دفن شود.

فرهیختگان و اندیشمندان شهر با این کار به مخالفت بر می خیزند. بعد از بگو مگو و جر و بحث زیاد، یک نفر از آن میان پیشنهاد می دهد که کتاب او را بیاورند و از آن فال بگیرند هر چه آمد بدان عمل نمایند.

کتاب شعر را دست کودکی می دهند و او آن را باز می کند و این غزل نمایان می شود:

” عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت

من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش هر کسی آن دِروَد عاقبت کار که کشت

همه کس طالب یارند چه هشیار چه مست همه جا خانه عشق است چه مسجد چه کنشت”

همه از این شعر حیرت زده می شوند و سرها را بریز می افکنند. بالاخره دفن پیکر حافظ انجام می شود و از آن زمان حافظ ” لسان الغیب” نامیده   شد.