آیا «حذف فعل» در جملهٔ زیر درست و طبیعی است، یا موجب ابهام و خطای دستوری می‌شود؟

درود، 

          این جمله کوتاه اما پرمعنا، نمونه‌ای از سبک ادبی و بلاغی فارسی است که در آن حذف فعل به کار رفته است. به زعم من  چند پرسش در این سؤاله:  ۱) آیا حذف فعل در این ساخت، مطابق قواعد زبان فارسی و سبک متون ادبی است؟ که پاسخش، بله، حذف فعل در این جمله مطابق با قواعد زبان فارسی و سبک ادبی آن است.
۲ ) آیا این حذف، معنای جمله را تقویت می‌کند یا باعث ابهام و نقص می‌شود؟  پاسخش ، بله، حذف فعل در این جمله، معنای آن را تقویت می‌کند و ابهام معنایی ایجاد نمی‌کند.
نتیجه:
حذف فعل در جمله شما، هم از نظر دستوری و هم از نظر ادبی، صحیح و طبیعی است و نه تنها موجب ابهام نمی‌شود، بلکه به زیبایی و ایجاز جمله می‌افزاید. این سبک، در متون کلاسیک فارسی نیز بسیار رایج است و نمونه‌های فراوانی دارد.

اگر تو را مجالی بود و مرا حالی… از نظر فارسی کاملاً طبیعیه. توی نثر و شعر کلاسیک حذف فعل خیلی رایجه، مخصوصاً وقتی دو بخش جمله هم‌ساخت باشن. این حذف، حالت تعلیق و لطافت میده، نه ابهام. نمونه‌هاش هم زیاده؛ مثل سعدی: اگر دلی داری و درد عاشقی… که فعل رو نمیاره چون از سیاق جمله معلومه.

سلام, حذف فعل به قرینه لفظی صورت گرفته. 

برای جلوگیری از تکرار فعل. مثال :

لقمان را گفتند : ادب از که آموختی؟! 

گفت از بی ادبان. 

فعل آموختم بعد از بی ادبان به قرینه لفظی حذف شده. 

درود   حذف به قرینه لفظیه دیگه که فعل بود در جمله دوم حذف شده