معنی حقیقی صلوات چی میشه؟

چهارمین عامل رشد عرفان در سبک عراقی، بعد اجتماعی است، که بعد از حمله مغول و در برابر حوادث دهشتناک آن، روحیه ایرانیان شکست خورده و ضعف و رخوت بر مردم حاکم گشت، از این رو احتیاج به سخنان آرامش بخش و توجه به امور اخروی، و دنیا را هیچ و پوچ انگاشتن و اعتقاد به قضا و قدر، باعث رواج بیشتر تصوف شد. اعتقاد شدید به قضا و قدر در آثار این دوره و نفوذ روزافزون میتوان در اشعار سنایی، خاقانی و نظامی مشاهده کرد. از طرفی دنیاطلبی و اشرافی گری حکمرانان موجب شد برخی از مردم به دنیا بی اعتنا شده و به زهد و عرفان روی آورند. نیاز به زهد را میتوان از دلایل گرایش مردم به عرفان بر شمارد. به نوعی از این منظر رنج مردم در رشد و گسترش تصوّف مؤثر بوده است. به بیان دیگر رشد عرفان، انعکاس نارضایتی‌های مردم از حرص و آز حکمرانان جدید قلمداد میشد. جنگهای خانه برانداز مغولان از یک طرف و نبردهای حاکمان قدرت در دوران تهاجم و اسارتها، و کشتارهای حاصله از این تهاجم از طرف دیگر، موجب گردید مردم به دنبال مُسکّنی برای التیام دردهای خویش باشند. از این رو، تصوف و عرفان راهی برای رهایی ایشان بود. 

نظامی از دانش‌های روزگار خویش (علوم ادبی، نجوم، علوم اسلامی، زبان عرب) آگاهی وسیع و عمیقی داشته و بنابر عادت اهل زمان از آوردن اصطلاحات علمی و لغات و ترکیبات عربی وافر و بسیاری از اصول و مبانی حکمت و عرفان و علوم عقلی ابایی نکرده و به همین دلیل و با توجه به دقت فراوانی که در آوردن مضامین و گنجانیدن خیالات باریک در اشعار خود داشت، سخن او گاه بسیار دشوار و پیچیده شده است. با این حال مهارت او در ایراد معانی مطبوع و قدرت او در تنظیم و ترتیب منظومه‌ها و داستان‌های خود باعث شد که سبک او در داستان سرایی، در ادوار بعد مورد توجه و تقلید فراوان قرار گیرد. نمونه ای از شعر نظامی: 
چنین در دفتر آورد آن سخن سنج 
که برد از اوستادی در سخن رنج 
که چون شیرین ز خسرو باز پس ماند 
دلش دربند و جانش در هوس ماند 
ز بادام تر آب گل برانگیخت 
گلابی بر گل بادام میریخت 
بسان گوسپند کشته برجای 
فروافتاد و میزد دست بر پای 
تن از بی طاقتی پرداخته زور 
دل از تنگی شده چون دیده مور 
هوی بر باد داده خرمنش را 
گرفته خون دیده دامنش را 
چو زلف خویش بی آرام گشته 
چو مرغی پای بند دام گشته 
شده ز اندیشه هجران یارش 
ز بحر دیده پر گوهر کنارش 
گهی از پای می‌افتاد چون مست 
گه از بیداد میزد دست بر دست 
دلش حراقه آتش زنی داشت 
بدان آتش سر دودافکنی داشت/ نظامی گنجوی، خمسه، خسرو شیرین. 

ابوسعید ابی الخیر (۳۵۷ تا ۴۴۰ ق) عارف و شاعر نامدار ایرانی سده چهارم و پنجم بود. وی از شاعران و رباعی سرایان صوفی و عارف سبک خراسانی است. 
اولین بار در اشعار اوست که کنایات و اشارات عارفانه به کار رفته است و تشبیهاتی از عشق زمینی و جسمانی در مورد عشق الهی ذکر شده است. ابوسعید حدود ۷۲۰ رباعی دارد. زبان شعر او کهن و دارای مختصات مهجور و قدیمی است. از نظر فکری، وی رباعیات عاشقانه و عارفانه دارد که همین مورد شعر او را پربار کرده است، در سطح ادبی هم اشعار او ساده و به دور از صنایع بدیعی است. این شعر مشهور به ابوسعید ابی الخیر منسوب است: 
باز آ باز آ هر آنچه هستی باز آ 
گر کافر و گبر و بت پرستی باز آ 
این درگه ما درگه نومیدی نیست 
صد بار اگر توبه شکستی باز آ 

شيخ محمود شبستری و گلشن راز، اشاره به انسان كامل كه به توضيح و تفسير برخی شارحان گلشن، حضرت مهدی، عليه السلام، است، در چند جای اين مثنوی كوتاه آمده است. از همه پر رنگتر و تخصصی تر در پاسخ پرسشهای پنجم و ششم متمركز شده است: 
مسافر چون بود؛ رهرو كدام است؟ 
كه را گويم كه او مرد تمام است؟ 
در پاسخ، شيخ نخست نگاهی دارد به اطوار سير انسان از جمادی تا مقام لی مع الله، سپس درباره مقام نبوت و مقايسه آن با رتبه ولايت سخن ميگويد و اينكه ولايت در نبوت خود را آشكار ميكند و از آن اعم و افضل است. 

در محتوای نوشتار کوتاهی نكنيم و آن را به دست تهيه كننده و آدمی كه اعتقاد و اخلاق ملی ما را ندارد، نسپريم. همان آدم بی اعتقاد گاهی براى ما كارِ خيلی خوبی انجام ميدهد؛ بسته به اين است كه به او چه چيزى سفارش دهيم. كسانی هستند كه به آنها سوژه اى را سفارش ميدهیم و آن را تهيه ميكند؛ بعد در يك بُرهه ى ديگر، ضدّ آن را سفارش ميدهند، و باز آن را هم تهيه ميكند! هميشه نبايد گفت اين فرد تغيير كرده؛ نه، اين فرد از اوّل همين بوده؛ کارش تجاری و وابسته به سفارش دهنده است كه چه كارى را درخواست كند. اگر روى مسائل مربوط به سررشته هاى ادبیات، هنر و فرهنگ تاکید ميكنم، بخاطر همین است. تأثير اين مديريتهای افراد بی تعهد در اینگونه مواقع ظاهر ميشود. حتماً در امور فرهنگ ملی ما، باید افراد متخصص، متعهد و آگاه را بر كارها بگماريم. 

ای کمند تار مویت عروة الوثقی دين
ای به وصفت گفته در قرآن خدا حبل المتین
ای قیامت قامتت قد قامت ما را دوام
ای ثنا خوان قعودت مد قرآن مبین
ای غبار خاک پایت سرمه چشم ملک
ای خدا را دست قدرت در میان آستین
برسر بازار حسنت دیده‌ها چشم انتظار
ای خریدار جمالت یوسف زیبا جبین
صلی الله علیک یا صاحب الزمان (عج)

صلوات از برترین ذکرها هست پس مفهومش هم مهم هست ممنون میشم راهنمایی بفرمایید.
در نثر طوبی اینطور معنی کرده ولی به جوابی نمیرسم.
صَلِیّ: گرم شدن و سوختن. {هُمْ أَوْلَی بِهَا صِلِیّاً} (مریم/۷۰) آنها اولی هستند به سوختن.
صَلُّوا: از صَلْی گرفته شده او را: داخل کنید. {ثُمَّ 
الْجَحِیمَ صَلُّوهُ} (حاقه/۳۱) سپس او را به داخل آتش جهنم بکشانید.
یَصْلی: از صَلْی گرفته شده: به آتش می‌رود، در آتش می‌سوزد. {وَیَصْلَی سَعِیرًا} (انشقاق/۱۲) و در آتش سوزان می‌سوزد.
صالِ: از صَلْی گرفته شده و صالی بوده است: وارد شونده. {هُوَ صَالِ الْجَحِیمِ} (صافات/۱۶۳)  وارد شونده در آتش جهنم است.
اُصْلی: از صَلْی گرفته شده: او را به آتش جهنم وارد می‌کنم. {سَأُصْلِیهِ سَقَرَ} (مدثر/۲۶) به زودی او را در آتش جهنم وارد می‌کنم.
صَلْصال: گل کوزه گری. {خَلَقَ الْإِنسَانَ مِن صَلْصَالٍ کالْفَخَّارِ} (رحمن/۱۴) انسان را آفرید از گلی خشک چون گل کوزه گری