آیا بهترین راه برای شناسایی واژگان بیگانه، حرف ق است؟

درود

درست است هیچ واژه‌ی پارسی تبارمند دارای واج ق نیست  ولی واژگان پارسی بسیاری داریم که پس از تازی‌زدگی یا ترکزده شدن، واج گ یا ک در آنها به واج ق دگردیس شده‌ مانند دهقان که دهگان  بوده ‌است یا قند که کند بوده و به ریخت candy در انگلیسی هم رفته،   قرمز که کرمست بوده[رنگ برگرفته‌از گونه‌ای کرم]، قهرمان کهرمان بوده،  طَبَق همان تبک یا  تاوَک(تاوه) بوده،   خندق کنده یا کندک بوده، قاشق به گمان فراوان برگرفته از کاوچک در زبانهای ایرانی مانند کردی  است، بشقاب از پیشکاپ(کاپ=ظرف) ساخته شده، چاقو از چاکو(چاک‌دهنده) بدست آمده، قلق از کلک، قرقره از گرگره(گردگرد)، واژه‌هایی مانند نقره، قشنگ و... از زبان ایرانی سغدی به پارسی درون شده(برای قاشق و بشقاب هم این گمان می‌رود)، واژه‌هایی همچو قوری، قالی گویا  که از گرجی و ارمنی به ما رسیده است و واژگون ق‌دار فراوان دیگر که تازی و ترکی نیستند.

تا واژه‌ی انگار ترکی قرمه(=گرم شده،پخته)  نیز به گمان فراوان از واژه‌ی گرمَه اوستایی و غرمَه سانسکریت به چم(معنی) گرم،گرما بدست آمده‌است.

بااینکه در ترکیِ ایران واج ق درنوشتار  فراوان بکار می‌رود ولی در گفتار همه‌ی این ق‌ یا غ‌ها گ آوایِش می‌شوند و باید گفت ترکی ایران دارای ق یا غ نیست، در استانبولی هم همه‌ی ق و غ‌ها ک واگویی می‌شوند.

واژه‌هایی مانند قانون،  لغت و قالب از کانون و لوگوس و کالبد  یونانی  درون تازی و پارسی شده است.

اگر با درستی جستجو شود نمونه‌های این‌چنینی به فراوانی هست.