نظر شخصی خود را بفرمایید؟

تفاوت و شباهت گیلکی و مازندرانی در چیست؟ گیلکی و مازنی هر دو از زبان‌های ایرانیِ شمال‌غربی‌اند و در حوزهٔ زبان‌های کاسپین / دریای خزر قرار میگیرند. و این دو خویشاوند نزدیک هستند، اما یکی نیستند. هر دو از شاخه‌های ایرانی‌اند و ساختارهای کهن‌تری نسبت به فارسی معیار در برخی حوزه‌ها را حفظ کرده‌اند. و واژه‌های زیادی در هر دو زبان مشترک یا نزدیک‌اند، چون، همجوارند و تبادل فرهنگی دیرینه دارند و هر دو بخشی از ایران فارسی بوده‌اند. ضمناً هر دو معمولاً آهنگ گفتاری نرم و محلی دارند و برای فارسی‌زبان‌ها گوش‌نواز و در عین حال تا حدی دشوارند. البته بخش قابل توجهی از واژگان با هم متفاوت‌اند. مثلاً، واژه من در گیلکی و مازنی ممکن است شکل‌های متفاوتی داشته باشد. افعال، ضمایر و برخی واژه‌های روزمره نیز فرق میکنند. گیلکی و مازنی در صرف افعال تفاوت دارد و ساخت فعل و شناسه‌ها در این دو گویش یکسان نیست و در بسیاری از زمان‌ها/ وجه‌ها تفاوت دارند. اما تفاوت آوایی هم دارند، یعنی برخی صداها، کشش‌ها و تلفظ‌ها در گیلکی و مازندرانی فرق میکند. برای همین، یک گیلک‌زبان ممکن است بسیاری از مازندرانی‌ها را بفهمد، اما نه بصورت کامل. بعنوان مثال مقایسه میکنم:
فارسی معیار خودمون: تو کجا میروی؟
گویش گیلکی: تو کجا وَری؟
گویش مازندرانی: تو کجا هَتی؟
ضمناً در نقاط مختلف همین گویش یکی نیست و ممکن است اندکی با نقطه دیگر متفاوت باشد.

اسدی طوسی (۳۹۰ تا ۴۶۵ ق) شاعر، نویسنده ایرانی قرن پنجم هجری و سرایندهٔ اثر حماسی گرشاسپ نامه است. بزرگترین و مهمترین اثر او گرشاسب نامه است، که در حدود ۹۶۰۰ بیت است و هرگز قابل مقایسه با شاهنامه نیست. موضوع این کتاب، داستان پهلوانی است به نام گرشاسب که برحسب روایات نریمان، نیای رستم بوده و در هند و سایر ممالک جنگها کرده و نام آور شده است. این کتاب در تاریخ ۴۵۸ هجری قمری یعنی ۵۸ سال پس از اختتام شاهنامۀ فردوسی به انجام رسیده است. گرشاسب نامه از روی گرشاسب نامه ای که ابو موید بلخی شاعر و نویسندۀ قرن چهارم به نثر آورده است، اقتباس شده، و ظاهراً جزو داستان‌های شاهنامۀ ابومنصوری هم بوده است.

با درود. 

به طور خلاصه: 

بله، مرزهای جغرافیایی، خواه طبیعی مثل کوه و رود، خواه سیاسی مثل خط شهر و استان) مهمترین عامل جدایی گویشها از یکدیگر هستند، اما تنها عامل نیستند.

 گویش مازنی (طبری) و گیلکی

· نقش جغرافیا: بسیار پررنگ. رشته کوه البرز و جنگلهای انبوه، دو ناحیه مازندران و گیلان را از هم جدا کرده اند. همین عامل باعث شده که این دو گویش با وجود همسایگی و ریشه مشترک (هردو از شاخه زبانهای کاسپین)، تفاوتهای قابل توجهی در واژگان، ساختار فعل و حتی آواها پیدا کنند. مرز خاکی، مثلاً منطقه چالوس و رامسر  جایی است که به تدریج گویشها تغییر میکنند. 

مثال دیگر گویش قشم، بندر. میناب. خمیر نزدیک به هم هستند اما کاملا یکی نیستند. ولی به تدریج گویش قشمی به طرف امارات که مرز بین المللی است وعرب هستند در بین اهالی آنجا نیز بخوبی هست ولی کم رنگ میشود و تغییرات کوچکی دارد.. 

خلاصه هیچ مرز و  زبانی و  تیغی وجود ندارد  در مرز دو گویش، همیشه یک نوار انتقال داریم که در آن مردم به هر دو گویش نزدیک اند. مرز سیاسی مثلاً بین دو استان  معمولاً با این نوار انتقال همخوانی ندارد و گاهی یک گویش واحد را به دو تکه تقسیم کرده است. همان طور که در بالا عرض کردم مثل مرز    امارات و ایران برای  گویش نه زبان.. خدانگهدارتون

درود بر شما

مرزهای خاکی در طول زمان  و بدلایل مختلف ایجاد شده اند و  مرتبا در  تغییر بوده اند ضمن اینکه اقوام مختلف هم  بدلیل کوچ یا جنگ یا تبعید و رانده شده از موطن اصلی  در  حرکت و جابجایی  و تغییر مکان بوده اند لذا در بررسی  های مربوط به زبان و گویش تمام این موارد در طول زمان باید مد نظر قرار گیرد. 

دوستان به خوبی اشاره کردند، مرز بین دو زبان یا لهجه بنظر بنده هم بی معنیه

هر زبان و لهجه ویژگی‌های خودش رو داره

و جغرافیا تاثیر خاصی نداره، مثلا لهجه قم شما و کاشون همسایه تون، زمین تا آسمون فرق داره

شباهت‌هایی باهم دارن ولی تفاوتها  آنقدر زیادن که نمیشه نادیده گرفت

از طرفی ما زبان pidginیا آمیخته رو داریم که از هر زبانی گوشه ای رو گرفته

مثلا زبان خیلی از کشورهای آفریقایی که آمیخته ای از انگلیسی، فرانسوی و بومیه

A pidgin /ˈpɪdʒɪn/, or pidgin language, is a grammatically simplified form of contact language that develops between two or more groups of people that do not have a language in common: typically, its vocabulary and grammar are limited and often drawn from several languages.

اصلا همین تفاوت کاررو قشنگ میکنه

به نظر من گویش‌ها مثل طیف رنگ‌های رنگین‌کمان هستند. هیچوقت نمی‌توانیم دقیقاً بگیم قرمز از اینجا تمام شد و نارنجی شروع شد!متاسفانه تعصبات قومیتی، زبانی سالهاست تو کشور ما خیلی رایجه و من سالها با این آدما بحث کردم و نه من تونستم اونا رو قانع کنم نه اونا من رو. 

من موضوع را با یک نمونه یک زبانی می گویم ، استان های لرستان و کرمانشاه که آن ها را به ترتیب به زبان لری و کردی می شناسند در کنار همدیگر هستند ، از شهر خرم آباد که مرکز لرستان است تا کرمانشاه ، لری تبدیل به لکی می شود ،این دو بسیار به هم نزدیکند اما از نظر دستوری و واژگانی تا حد زیادی متفاوت کردی کرمانشاهی نیز با لری و لکی مشابهت های زیاد دارد اما معمولا لک ها هم زبان لری را می فهمندو  با آن سخن می گویند و هم زبان کردی کرمانشاهی را ، زبان لکی را در زمره ی زبان ها ایرانی شمال غربی آورده اند یعنی همان زبان کردی  کردهای کرمانشاه هم زبان لکی را می فهمند در واقع زبان لکی در میانه به لری و کردی است برخی  ل ی آن را نشانه یک لری و ک ی آن را نشانه یک کردی می دانند این زبان لکی  در واقع  فاصله جغرافیایی لری و کردی است  اما زبان لکی از زبان کردی عرض های بالاتر جغرافیایی و کردی عراقی فاصله می گیرد در واقع زبان از نظر جغرافیایی تغییر و تحول پیدا می کند و زبان کردی اورامان با زبان کردی کرمانشاه یکی نیستند همانطور که لری بویر احمدی با لری بوشهر و لری چهارمحالی و لری رایج در لرستان یکی نیستند و در هر کدام از نظر جغرافیایی حد فاصلی وجود دارد. اما فهمیدن لکی و لری بختیاری برای یک لرستانی آسانتر است تا مثلاً بلوچی چون مشترکات زبانی بیشتری دارند . اما تفاوت ها خود را هم دارند پس  هم از نظر جغرافیایی قابل جدا شدن هستند.و هم از نظر گویش