این جمله را کامل کنید؟

غلام نرگس مست تو تاجداران اند 
خراب بادۂ لعل توهوشیاران اند 
تو را صبا و مرا آب دیده شد غماز 
و گر نه عاشق و معشوق رازداران اند 
ز زیر زلف دوتا چون گذر کنی بنگر 
که از یمین و یسارت چه سوگواران اند 
گذار کن چو صبا بر بنفشه زار و ببین 
که از تطاول زلفت چه بی قراران اند 
نصیب ماست بهشت ای خداشناس برو 
که مستحق کرامت گناهکاران اند 
نه من بر آن گل عارض غزل سرایم و بس 
که عندلیب تو از هر طرف هزاران اند 
تودستگیرشوای خضر پی خجسته که من 
پیاده میروم و همرهان سواران اند 
بیا به میکده و چهره ارغوانی کن 
مرو به صومعه کانجا سیاه کاران اند 
خلاص حافظ از آن زلف تابدار مباد 
که بستگان کمند تو رستگاران اند
جناب حافظ 

تست خواستگار شناسی: ظریفی میگفت: اگر سینی چای و شیرینی را جلو خواستگار گرفتید و از دورترین نقطه ممکن شیرینی را برداشت، دوستتان دارد. فوری بگویید بله. اگر از وسط برداشت، در آینده عاشقتان میشود. باز هم بگویید بله. امّا اگر از همان نزدیک دست خودش برداشت. باز هم بگویید بله. خلاصه نگذارید پایش را بیرون بگذارد. هر طور شده خودتان را قالب کنید.🌹🌺🌻🌷🪻🌹

شاعران سبک خراسانی: سبک خراسانی نقطه عطفی در ادبیات پارسی بوده، زیرا در این سبک شاعرانی پا به عرصه گذاشتند که ادبیات را شکوفا کردند و زبان و ادبیات را از فروپاشی نجات دادند؛ زیرا تا سال‌ها پس از شکست ایران از اعراب، در کل زبان پارسی دچار انحطاط و تزلزل قرار گرفت و تا جایی ادامه پیدا کرد که بسیاری از واژگان عربی وارد زبان پارسی گشت. پس از دو قرن از این ماجرا شاعرانی پا به عرصه گذاشتند که اگر نبودند زبان پارسی قطعاً دچار نوعی نابودی قرار میگرفت و جایگاهی را که اکنون این زبان در دنیا دارد را نداشت. این شاعران با سرودن اشعار و آثار خود به زبان پارسی و استفاده از لغات کهن پارسی و استفاده اندک تا جایی که معادل پارسی آن نبود، از لغات عربی به کار می‌بردند که باعث شد زبان پارسی پس از قرن‌ها باز هم قوت و غنای خود را بازیابد و بعنوان زبان ماندگار به نسل‌های آینده منتقل شود. 
شاعران این سبک (سبک خراسانی) عبارت اند از: 
رودکی سمرقندی، شهید بلخی، ابوشکور بلخی، منیجک ترمذی، کسایی مروزی، دقیقی طوسی، ابوالقاسم فردوسی، بهرامی سرخسی، زینبی علوی، عسجدی، غضایری لبیبی، اسدی، عنصری، ابوالفرج رونی، ابو حنفیه اسکانی، عیوقی، رابعه قزداری، فرخی سیستانی، غضایری رازی، منوچهری دامغانی، فخرالدین اسعد گرگانی، مسعود سعد سلمان، امیر معزی، ناصرخسرو، سنایی غزنوی، لامعی گرگانی، عماد زوزنی، باخزری، ایازی، ازرقی، ادیب زوزنی، لوکری، خیام و ابوسعید ابوالخیر. 

هزل در لغت به معنای بيهودگی، شوخی، مزاح و سخن بيهوده و مسخرگی كردن است، بطور كلی هزل را مقابل جدّ دانسته اند؛ هزليات جمع هزليه و به معنای سخنان غير جدّی و خنده آور، لطيفه‌ها و شوخ طبعی است.

راهنمایان بشر اغلب به منجی آدم مينگرند و دغدغه نجات روح را دارند، تا نگرانی اصلاح اجتماع؛ هر چند يكی را از گذر ديگری می‌بينند، وليكن، مايه و اساس اصلاح عالم را در سلامت انسان جستجو ميكنند. به همين خاطر، آنجا كه سخن از ابدال، اقطاب، ولی، خضر و مدار ولايت ميگويند، نگاهی پر، نه نيم نگاه، به مهدی موعود، بر اساس مقدمات كلامی مذهب خود، دارند. 

گيسو به سر زلف تو در خواهم بست 
تا بنشينی چو دوش نگريزی مست 
پيش از مستی هر آنچه اندر دل هست 
ميگويم تا باز نگوئی شدِ مست 
مهستی گنجوی 

در تاجیکستان، ایرانیان را مجبور کرده‌اند تا به خط سیریلیک (روسی) بنویسند. اگر متن تاجیکی به خط فارسی برگردانده شود، فارسی‌زبان ایرانی و دری‌زبان افغان با کمی تمرین آن را کامل می‌فهمند. چون ساختار زبان و دستور زبان یکی است.