Choose the correct answer:

سلام و درود بر محمد جان عزیزم🌹🙏
ابتدا آرزوی سلامتی و برکت در زندگی برای شما دارم و همچنین آرزوی عاقبت بخیری.
و همچنین سایر دوستان گلم در آبادیس🌹🙏
پارسی باستان که فعلاً باهاش کاری نداریم و برای ما نامانوس و گنگ هست و از ۱۱ و ۱۲ قرن قبل، وارد مرحله جدیدی شد که سه شاخه شده، یکی فارسی کلاسیک (ادبی) و فارسی معیار (رسمی) و فارسی محاوره (گفتاری)
اینارو مقدمه گفتم تا دری رو توضیح بدهم، البته من خودم شاگردی بیش نیستم و مشغول تحقیق و پژوهش هستم، بخاطر علاقه زیادی که به ادبیات فارسی و عربی دارم، چون فارسی زبان مادری و ملی ماست و عربی زبان دینی ما، بگذریم.
در مورد پرسش شما، در گویش دری ساختارها رسمی‌تر و نزدیک‌تر به فارسی کلاسیک است، حالا به قول خودمون لری بگم تا بهتر متوجه بشوید، در فارسی میگیم: من رفتم به بازار (کاملاً استاندارد) ولی در ایران، محاوره تغییر کرده: رفتم بازار. یا: رفتم بازار یه چیز بخرم. چرا سر و ته جمله را میزنیم؟ چرا جملات را میشکنیم؟ پاسخ مشخصه، بخاطر راحتی و سرعت.
الان زیباترین و کامل ترین گویش همین تهرانی هست. اگر شما خواستید بصورت دری تجربه کنید، کتابهای طبری را بخوانید تا متوجه بشوید که چقدر سخت و خشک است، اصلاً روانی گویش فعلی را ندارد. گویش دری پالایش شده همین شاهنامه فردوسی هست که وقتی با اشعارش انس میگیریم، قرار نیست ما مثل هزار سال قبل حرف بزنیم، نه، بلکه شیرازه و جوهره زبان خودمان را میفهمیم، این فهمیدن به حفظ و نگهبانی ما از پارسی کمک میکند.
وقتی یک افغانی با ما صحبت میکند، حس میکنیم دارد نوشته ای را میخواند، ما میگیم: بیا بریم خونه، ولی او میگوید: بیایید برویم به خانه. حتی بیا بریم را هم بی بریم تلفظ میکنیم.
فاصله گویش دری افغانستان و دری خراسان (بعضی نقاط) و دری سامانی زیاد نیست، چون از زمان سامانیان واقعاً زبان پارسی ما سروسامان گرفت و پایش و پالایش خوبی شد تا الان که رسیده به ما. در تمام گویش ها مهم این هستش که دستور زبان پایه تقریباً یکی هست. در این دو گویش اگر دو طرف کمی به هم عادت کنند، کاملاً حرف یکدیگر را می‌فهمند، و در ادبیات کلاسیک ما (حافظ، مولوی، سعدی) برای هر دو گویش مشترک هستش. الان به فارسی ایران، فارسی معیار تهرانی گفته میشه، و این همان چیزی است که در تلویزیون و رسانه‌های ایران و در کتاب‌ درسی استفاده میشه. تا جایی که من فهمیدم، در افغانستان خط خیلی بهشون کمک کرد تا حفظش کنند، الان متاسفانه، سمرقند که زادگاه رودکی هست، بعضی واژگان پارسی را با معنایی متفاوت استفاده میکنند، رودکی چنین چیزی را حتی در خواب هم نمیدید. حالا اگر مجالی باشه بیشتر در مورد گویش های مختلف مینویسم، مثل قفقازی، ایروانی، بخارایی، ازبکی، افغانی. الان در گویش دری افغان و تاجیک بعضی واژگان حفظ شدند مثل: بچه و کودک در دری افغان طفل و در دری تاجیک فرزند گفته میشه. یا مدرسه را هر دو مکتب میگویند، ولی کلمه خودرو را ما ماشین میگوییم که این واژه روسی ماشینه است که تاجیکها هم به روسی ماشینه تلفظ میکنند.
ما هواپیما را بعنوان واژه جدید ساختیم، ولی تاجیک ها به روسی بهش سامالوت میگن.
ولی بازم جای شُکرش باقیه که خیلی از واژه‌های فارسیِ کلاسیک حفظ شده‌اند و هر کدومشون حرف بزنند ما میفهمیم. زبان مواظبت دائمی نیاز داره، چون واژگان و اصطلاحات بیگانه همراه با محصولات علمی و فنی، و حتی با محصولات خوراکی میتوانند در هر جامعه ای رخنه کنند و به مرور فرسوده و نابودش کنند. ضمناً این را به یاد داشته باشیم که اختصاص دادن اوقات فراغت به مطالب فرهنگی و علمی و شعری، علاوه بر کمک و بالا بردن سطح معلومات عمومی، همچنین آرامش بخش هستش و روی اعصاب و افکار ما آثار خوبی دارد که به خوبی آرامش آنرا لمس میکنیم. پوزش که طولانی شد، سعی میکنم کوتاه بنویسم که خسته کننده نباشه، سربلند و مانا باشید🌺🌺🌺🌺

فارسی دری، همان فارسی نوِ کلاسیک است، که بعدها در ایران، افغانستان، تاجیکستان و … گسترش یافت.
فارسی دری امروزه در  افغانستان بهتر حفظ شده و در قانون اساسی آنان آمده: زبان رسمی: دری و پشتو.  
دری همان چیزی است که ما غالباً فارسی افغانستان می‌نامیم. حالا کمی تفاوتهای اصلی دری افغانستان با فارسی ایران را مقایسه کنیم. ابتدا تلفظ هستش، که در گویش دری افغانی  (ی) کشیده بیشتر حفظ میشود، و مثلاً ما در ایران میگیم: خونه، خودِت... ولی در گویش دری افغانی: خانه، خودَت (با تلفظ نزدیک به نوشتار) هستش، و به ندرت بعضی صامت‌ها مثل گ در واژگان فقط گاهی ق گفته میشود یا برعکس. چند واژه افغانی را اینجا مینویسم و معادل فارسی نو را در مقابلش میگذارم: 
واژه خاص دری: موتر (ماشین)  
واژه خاص دری: موتر بس (اتوبوس)
واژه خاص دری: پوهنتون (دانشگاه) 
ضمناً بسیاری از واژگان دری قابل فهم ما هستند مانند: 
واژه خاص دری: طفل (بچه/ کودک)
واژه خاص دری: مکتب (مدرسه) 

آن بت كه رخش رشك گل و ياسمن است 
وز غمزهٔ شوخ فتنهٔ مرد و زن است 
ديدم به رهش ز لطف چون آب روان 
آن آب روان هنوز در چشم من است 
مهستی گنجوی 

آیا میدونید روده انسان اگر پیچ در پیچ نبود و سرعت باده معده در سر این پیچ‌ها گرفته نمیشد چه اتفاقی می‌افتاد؟ باد معده با سرعتی نزدیک به ۱۶۰ کیلومتر در ثانیه خارج میشود. یعنی اگر این پیچ‌ها نبود در هنگام خارج شدن باد معده ۷۹ متر به جلو پرتاب میشدید. نخندید مطلب کاملاً علمی هستش!
طنز واژه ای عربی است. در فرهنگ لاروس (جلددوم) چنین آمده است: طَنَزَ طَنزاً؛ او را ریشخند کرد و سخنانی به او گفت که او را به هیجان آورد. دهخدا نیز (در جلددهم) معانی چندی برای طنز آورده است: فسوس کردن، فسوس داشتن، بر کسی خندیدن، عیب کردن، لقب کردن، سخن به رموز گفتن، طعنه و سخریه. 
با توجه به این مطالب، میشه نتیجه گرفت که در واژه طنز سه معنای هم عرض در نظر گرفته شده است: ۱. خندیدن: که در معنای لغوی، خنده منفی و بیشتر طعنه و تمسخر مورد نظر است ۲. سخن گفتن: که طنز در معنای لغوی اش افزون بر عنصر خنده همواره از نوع خاصی سخن گفتن که مخاطب را نشانه گرفته و درصدد تأثیرگذاری بر اوست حکایت میکند ۳. حرکاتی که لازمه طعنه زدن و تمسخر و... است.

آن شاه كه گاهی نظری سوی گدا داشت 
يارب ز سرم سايهٔ لطفش ز چه وا داشت 
زان روز طرب ياد كه از غنچه دهانی 
پيغام بدل سوختهٔ باد صبا داشت 
آراست چو فرّاش قضا بزم تنعّم 
از خوان طرب خون جگر قسمت ما داشت
سبزواری، ملاهادی 

گزینه..B.be.صحیح

گزینه A- to be  میشه  پاسخ  احتمالا

جواب c- was  هم بش میخوره