چم این گزاره چیست؟

درود بر شما.

این مصراع:

به فارسی امروز چنین معنا می‌دهد:

واژه‌به‌واژه:

• ز = از
• رامش = شادی، آسایش، بزم و خوشی
• جهان = دنیا
• بانگ = صدا، آوا
• خنیا = موسیقی، نغمه، آواز (و گاه هنر موسیقی یا نوازندگی)

بنابراین، «بانگ خنیا گرفتن» یعنی «پر شدن از نوای موسیقی» یا «طنین‌انداز شدن با آواز و ساز».

اگر بخواهیم آن را ادبی‌تر برگردانیم:

«از فرط شادی، جهان سراسر از نوای ساز و آواز لبریز شد.»

یا:

«جهان از آهنگ خنیا و موسیقی طنین‌انداز گشت.»

این گونه تعبیرها در شعر حماسی و کلاسیک فارسی، به‌ویژه در شاهنامه، برای توصیف جشن، پیروزی یا برگزاری بزم بسیار رایج است؛ یعنی شاعر می‌خواهد بگوید که شادی چنان فراگیر شد که گویی همه‌جا صدای موسیقی به گوش می‌رسید.

از آرامش و آسایش جهان مثل این میشه که همه جهان مثل صدای رسای یک موسیقی موزون و  زیبا  ست ، یا ضرب المثلی که میگه بخند تا دنیا به روی تو بخنده ، دنیا که نمیتونه بخنده ، خنده  دنیا بازتاب خنده خودماست ،