کلمات زیر را با مواردی از کاربرد آنها بنویسید

درود فراوان بر شما 🌹🪻🙏
اهاب: از ریشه هیب به معنی مهیب و دارای هیبت هست و در ادبیات عرب به پوست حیوانی ذبح شده است که هیچ دباغی روی اون صورت نگرفته، اصطلاحاً پوست صفر کیلومتر و این واژه خیلی کم کاربرد هست.
چون سرش ببرید شد سوی قصاب
تا اهابش بر کند در دم شتاب
فستق: فُستُق و فُستَق، هر دو به معنی پسته و بادام زمینی، یعنی همون پسته شامی هست، با توجه به اینکه زبان عربی حداقل قدمت چهارهزار ساله شایدم بیشتر داره و قسمتی از ایران بوده یعنی بین النهرین و میان رودان، این کلمه از پارسی وارد عربی شده. البته به رنگ قهوای کنفی هم گفته میشه. مولوی: 
قشر جوز و فستق و بادام هم 
مغز چون آکندشان شد پوست کم
شاه انجم از قبای فستقی
همچو فستق ز استخوان آمد برون/ خاقانی
قفاگاه: کلمه مرکب قفا، پشت سر، و گاه یعنی جای، مثلاً علی رفت و حسین از قفای او رفت، یعنی پشت سر اون رفت، قفاگاه قسمت پشت گردن هست، یعنی دقیقاً همون جایی که جون میده برای زدن پس گردنی.
پشت چو کیمخت سزای درفش
چرم قفاگاه سزاوار کفش/میرخسرو 
این طراق از دست من بودست یا
از قفاگاه تو ای فخر کیا
طراق: با طا مفتوح صدای شکستن چوب یا شتلق سیلی زدن هست، ولی با طا مکسور گل میخ کفش هست به به کف پاشنه کفش میزنند تا موقع راه رفتن صدا کند، در عربی طارقه هم به معنی چکش با این واژه همریشه هست. بقول نظامی:
غريبان گريزند ازين جايگاه 
كه وحشت كند روشنان را سياه 
چو خورشيد سر برزند زين نطاق 
برآيد ز دريا طراقا طراق

اعتلال: علیل شدن، بیمار شدن، دردمند شدن، گاهی به معنی بهانه جویی بکار میره چون تعلل کردن هم معنی میده. گاهی به معنای علت ها.
هرکه را دل پاک شد از اعتلال
آن دعایش میرود تا ذوالجلال 
سپاسمند🙏