معنای کلمات (تفرغ و سخته) در کدام گزینه آمده است؟

سرِ نامه به نام آن خدایی 
که نتوان گفتنش چون و چرایی 
خداوندی که دانای نهانست 
پدیده آرنده جمله جهانست 
نه وصف ذات پاکش را شماری 
نه بی تقدیر او گردنده کاری 
نه قیومیش را حد و نهایت 
نه سلطانیش را نقصان و غایت/ امیر حسینی هروری، سی نامه.

بانو شاعره جهان خاتون 
صاحب تذکره دولتشاهی مینویسد بانو جهان خاتون، ظریفه و مستعده روزگار وجميله دهر وشهرۀ شهر بوده و اشعار دلپذیر دارد و از آن جمله این مطلع قصیده او راست: 
مصوریست که صورت ز آب میسازد 
ز ذره ذره خاک آفتاب میسازد 
و نویسنده تذکرة الخواتین یادآور میشود که بمناسبت طبع لطیف و ذوق سرشار و تمکن و دارائی که داشته اغلب شعراء و صاحبان قریحه در مجلس او حاضر میشدند. این بانو و همسر خواجه امین الدین وزیر شاه ابو اسحاق و معاصر استاد غزل خواجه حافظ و شاعر شهیر بذله گوی عبید زاکانی بوده. عبید با جهان خاتون مطایبۀ منظوم داشته که نقل آن در اینجا از ادب دور است. از جمله هنگامی که خواجه امین الدین وزیر با جهان خاتون ازدواج کرده، عبید زاکان قطعه رکیکی گفته که در تذکرهٔ دولتشاه ضبط است. جهان خاتون در قرن هشتم میزیسته و به قرينه معاصران و شوهر او پیش از پایان قرن هشتم و بعد تا نیمه اول قرن مزبور زنده بود و آثار او جمع آوری و مدون شده است.

در کتاب سعدی تا جامی، از قول ادوارد براون نقل شده که نسخه منحصر دیوان جهان خاتون نزد اوست- استاد سعید نفیسی که در وسعت اطلاعات و دقت نظر کم نظیر هستند گفته در کتابخانه ملی فرانسه نسخه ای از دیوان او را ملاحظه کرده که غزل را خیلی خوب گفته است.

شاه ابو اسحاق و خواجه امین الدین همان پادشاه و وزیری هستند که خواجه حافظ شیرازی در مدح شان چنین گفته است: 
به عهد سلطنت شاه شیخ ابو اسحاق 
به پنج شخص عجب ملك فارس بود آباد 
نخست پادشاهی همچو او ولایت بخش 
که گوی فضل ربود او بفضل و بخشش و داد 
دوم بقيه ابدال شيخ امين الدين 
که بود داخل اقطاب و مجمع اوتاد 
در همان هنگام که خواجه شاه ابو اسحاق را مدح کرده عبید زاکانی که بمناسبت اشتغال شاه با مسخره ای که در حضورش بوده بر در دربار معطل شده و به مجلس شاه ابواسحاق بارش نداده اند این قطعه را گفت: 
در علم و هنر مشو چومن صاحب فن 
تا نزد عزیزان نشوى خوار چو من 
خواهی که شوی قبول ارباب زمن 
كنگ آور و كنگری کن و کنگره زن 
شاه ابو اسحاق پادشاهی سلیم و بی آزار و عیاش و خوشگذران و از احوال ملك و ملت غافل بوده و میتوان از حیث خلق و خوی، او را با شاه سلطان حسین صفوی، با این تفاوت که یکی عابد بوده و دیگری عیاش، یکسان دانست. شاه ابواسحاق در نتیجه سهل انگاری در سال ۷۴۷ بدست محمد مظفر مغلوب وهلاک شد. 

بانو شاعره آفاق جلایر: 
تذكره جواهر العجايب تالیف فخری بن امیری هروی او را دختر امیر علی جلایر [۱] و همسر امیر درویشعلی کتابدار [۲] برادر امیر علی شیر نوائی معرفی نموده و مینویسد که در طبع شعر و ذوق ادبی شهره افاق است و شعر او خوب و در میان خواص وعوام شهرت تام دارد: 
آه از آن زلفی که دارد رشته برجان تاب از او 
وای از آن لعلی که هردم میخورم خوناب از او

اشکی که سر زگوشه چشمم برون کند 
بر روی من نشیند و دعوی خون کند

نتوان دید رخ ماه تو را ماه بماه 
زانکه آسان نتوان کرد بخورشید نگاه 
نمونه رباعی: 
آبی که فلک بلب چکاند ما را 
سرگشته برو همی دواند ما را 
ای کاش بمنزلی رساند ما را 
کز هستی خود باز رهاند ما را 
و این مطلع را هنگامی که از خوردن می‌توبه کرده و در محضر شاهزاده بدیع الزمان میرزا [۳] که به میگساری اشتغال داشته حاضر بوده گفته است: 
من اگر توبه ز میکرده‌ام ای سرو سهی 
تو خود این توبه نکردی که مرا می‌ندهی 
تذكرة الخواتین بیتی را که از تذکره جواهر العجائب بنام آفاق نقل کردیم بنام آغا بیگم اهل هرات باختصار و سر بسته نقل کرده است و به ظن غالب مقصود از آغا بیکم همین آفاق جلایر است. 
توضیح:
[۱]: على جلایر پدر آفاق معاصر امیر علی شیر نوائی که در سال ۹۰۶ هجری در سن ۶۲ سالگی در گذشته میباشد و موسوم بوده بعلنى بيك جلایر و پسری داشته بنام امیر حسین جلایر که هم از سرداران و هم از شعراء نامی بوده که شرح حالش در تذکره دولتشاه مندرج است و این مطلع اثر طبع اوست: 
ز باغ حسن مگر سرو قامتی برخاست 
که در میانه مردم قیامتی برخاست 
و قريب بيقين بلکه بطور قطع آفاق خواهر امیرحسین جلایر است. 
[۲]: امير درویشعلی کتابدار برادر امیر علی شیر نوائی است که در بالا یاد شد و شرح حالش در تاريخ حبيب السير جلد چهارم ذکر شده و پس از مرگ امیر علی شیر هم زنده بوده/ حبيب السير
[۳]: بدیع الزمان میرزا یکی از شاهزادگان گورکانی است که در سال ۸۹۹ به عزم تسخیر ری از استرآباد عزیمت کرد/ حبيب السير

طنز، چارچوبی متفاوت از هجو، هزل و تمسخر دارد، طنز یکی از آرایه‌های ادبی است که از دیرزمان در میان نویسندگان، جایگاه ویژه ای داشته است و کم تر اثر ادبی را میتوان یافت که در آنها، نمونه‌هایی از نثر و نظم شوخ طبعانه و طنزآمیز نیامده باشد. آنگاه که واژه‌ها در بیان مستقیم و صریح امری، کارساز نباشند، سخنان دو پهلو پا به عرصه میگذارند و رخ می‌نمایند.
بسیاری ادیبان با قلم تیز طنز، روح زشتی‌ها و ناراستی‌های جامعه را جراحی کرده و با تیغ هجو، حیاتی دوباره به جامعه بخشیده اند. آنجا که دیگر نقدِ نقادان و اصلاحِ اصلاح گران کارساز نباشد؛ آنجا که اختناق و فقر و فساد و تباهی، جامعه ای را فرا گرفته باشد و کسی جرأت دم زدن و بیان حقایق را نداشته باشد، و آنجا که احترام و تعارف بجا و بیجا مانع رک گویی و بی پرده سخن گفتن میشود، توجّه و تنبّه لباس لطافت طنز را بر تن میکنند. طنز این داروی شفابخش است که با نیش و نوش خود به کالبد جامعه تزریق میشود، و با آمیزه ای از تلخی و شیرینی، بر جان و لب مخاطبان خود می‌نشیند. طنز گرچه ظاهرش نیش است و نفرت، ولی باطنش نوش است و عشق، چنانچه برخی بزرگان با قلم لطیف خود، و با ناز و کرشمه چنان تلنگر محکمی بر پیکر مردمان جامعه زده اند که آنانرا از خواب غفلت بیدار کرده، و بزرگترین خدمت را به جامعه بشری روا داشته اند. آری، چنین طنزی، هنری است بسیار ارزنده، که هم سوزندگی دارد و هم سازندگی. در آینده شیوه نگارش جعفر شهری باف را بررسی خواهیم کرد، انشاالله.

گزینه الف درست است

تفرغ فراغت فارغ شدن

سخته سختن سنجیدن  وزن کردن کشیدن

درود

گزینه الف میتونه جواب ماباشه جناب