آیا نژاد آریایی،نژاد بومی و اصیل پارسی است،یا اینکه از دسته ی مهاجمان و متصرفان این سرزمین بوده اند؟

آ+ری+ا

این واژه دارای بار معنایی بسیار والایست،

قرار گیری حرف آ قبل و بعد از کلمه ی ری به معنی  ،،روشنگر،پاکی،خلوص و...بیان کننده ی مشرف شدن و اشراف داشتن مخلوق بر عین و کلیت خصوصیات  خالق است،آریایی به شخصیتی اطلاق میشود که غل و غشی در او نیست و صفات نیک در او نهادینه شده  است..

بنده در برخی صفحات میدیدم که عده ای نژاد آریایی را از ایران زمین جدا میدانستند و آنان را در دسته ی متصرفان و مهاجمان به این سرزمین می خواندند حال آنکه هجوم و تصرف در ضدیت کامل با خود کلمه ی آریا است، و این سوال بابت رفع ابهام برای کسی که جویای مطلب باشد بنا شد که دوستان زحمت کشیدند و باذکر منبع تو ضیحات کامل و موثقی ارائه دادند...

از همه ی دوستان ممنون و سپاسگذارم🙏

درود بر شما🙏🌹
و درود بر یکایک دوستان عزیزم، بله دوستان به زیبایی پاسخ دادند، در منابع و مستندات تاریخی کهن، نژاد آریایی ها گروه مهاجری بودند که بصورت دسته های مختلف مهاجرت کردند، گروهی به هند رفتند، گروهی به اروپا که ابتدا در آلمان و ایتالیا و بعد در مناطق دیگر هم پخش شدند، این مهاجرت یکباره نبوده و در دفعات مکرر تکرار شده، قسمت زیادی از آنان مسیر جنوبی را در پیش گرفتند و ایران را انتخاب کردند، هیچ جنگی بین آریاییها و کادوسیان گزارش نشده، بلکه لقب آریا و آرین که بعنوان نژاد شناخته میشود به معنی نجیب زاده است، مردمانی بودند که هم در منابع تاریخی، زیبا و خوش پیکر توصیف شده اند و هم دلاورانی که بااخلاق و با نجابت بوده اند، و همزیستی در کنار اقوام با نژادهای مختلف و عقاید گوناگون را بدون تنش شروع کردند، هم اکنون نیز ایران موطن اقوام و ادیان مختلف است، اگر به هند در چند قرن اخیر نگاه کنید، این همزیستی و مسالمت، وجود دارد. یعنی با عقاید مختلف و متضاد در یک منطقه زیست داشته اند، و فقط دسیسه های استعماری گاهی تفرقه افکنی داشته. اینم اضافه کنم که مهاجرت ایرانیان در ۴ هزار سال قبل نظری مغرضانه هستش، وگرنه تاریخ مدون ۵ هزار و ۵۰۰ ساله ما نشان میدهد که این مهاجرت در هزاره‌ های قبل از آن ۵۵۰۰ بوده، تا ۱۰ هزار سال هم تخمین زده شده ولی سندی وجود ندارد و حدس و گمان است، منابع تاریخی، همونطور که دوستان فرمودند، ایرانیان را مهاجم نمیدانند، چون هیچ اثری از خشونت وجود ندارد، بلکه تثبیت‌کنندگان فرهنگی بودند که ایران را به بزرگترین حکومت متمدن و مقتدر جهان بدل کردند، ایلامی ها یا آشوری ها نابود نشدند، بلکه اعقاب آنها هنوزم در میان ما زندگی میکنند، نژادپرستی و تفتیش عقاید، از افکار استعماری و فرنگی است، ایرانیان هیچگاه چنین اخلاقی در تاریخ گذشته نداشته  اند، حتی زمانی که اسکندر به ایران حمله کرد، در غرب ایران و در میان رودان عبرانیان و کنعانیان مشغول گوساله پرستی بودند و هیچکس به نژاد یا عقاید آنان کاری نداشته که چرا خدا را نمی‌پرستید، آریایی یعنی من و شما، ترک و فارس، کرد و لر و بلوچ، همه شاخه های یک درخت تنومند و کهن هستیم بنام ایرانی در سرزمین همیشه سربلند ایران🙏🌹

مکن کژ تو بر خیره پرگار   راست... شاهنامه

این پرسش  بطور آشکاری  القاءکنندهٰ‌ی سه  واژه (نژاد)،  (متصرف) و  (مهاجم) است. چون ما ایرانیان پیروی اندیشه نیک هستیم نمی خواهم داوری کنم اما امیدوارم روزی همگان به ارزش فرهنگ زندگی ساز ایران  پی ببرند و از نیکی‌های آن بهره مند شوند.

۱. واژه (آریا) به طور مشخص و به لحاظ تاریخی  یک واژ‌ه ‌ی دینی و فرهنگی است. در میانه سده گذشته میلیون ها تن از مردم اروپا که  دارای فرهنگ برجسته و زبان های آریایی بودند قربانی این تعبیر نژادیِ  بدخواهانِ فرهنگ و مردم آریایی  شدند. 

۲.  آیا مردم آریایی از  مردم اصیل پارسی هستند؟؟؟ شگفتا!  ما ناچاریم  فرض  را بر این بگذاریم که پرسشگر  نمی داند که پارس ها دسته ای از مردم آریایی هستند. 

  ۳.  هم باستان‌شناسی و هم رویدادهای تاریخی نشان می‌دهند که سرچشمه مردم آریایی چه آریان ایران و چه آریان هند و  اروپا  در فراز  ایران بزرگ بوده است  و باید دانست که مردم آریایی زمانی به سرزمین های ما کوچیده اند (پیرامون 4 تا 3 هزار سال پیش) که  جهان بسیار کم جمعیتی داشته ایم.  جایگیری مردم آریایی در ایران امروز  با همزیستی و تبادل فرهنگی همراه بوده و چنانکه از اوستا پیداست پیرامون هزار سال به درازا انجامیده است.

۴. آریان بطور کلی مردمی نیک‌منش و زندگی‌دوست بوده اند و کارنامه درخشانی از آبادگری و پیشرفت‌های رفاهی و فرهنگی و هنری در تاریخ  از خود بجای گذاشته اند. نمونه آن جایگاه وداها و آموزه‌های  زرتشت در اندیشه و فلسفه جهان و   آزادی دینی کورش بزرگ است که تا به امروز  زبانزد مردم دنیا می‌باشد. ساخت کانال سوئز بدست داریوش، پیدایش باغ‌شهرها، گسترش راه‌ها، چاپارها و کاروانسراها برای بازرگانی و تبادل فرهنگی از نمونه های آشکار این آبادانی هاست.  آثار   و بازمانده هایی که بدست این مردم پدید آمده امروزه بیشترین بخش از آثار باستانی در سرزمین‌ها و موزه‌های جهان را به خود اختصاص داده است.  چنانکه هم در وداها و هم در  اوستا آشکار است مردم آریان ذهنی بسیار پیشرو و خلاق داشته اند. آریان  از هنر  و فرهنگ ایلامی‌ها و دیگر مردم پیش‌آریایی فراوان آموختند و آنها را بهتر و کاملتر کردند. تا زمان فروپاشی پادشاهی ایلام بدست آشور بانی‌آپلی مردم آریایی از متحدان پادشاهی ایلام  بودند و  زبان ایلامی تا دوره هخامنشیان زبان بومی بسیاری از مردم آن سرزمین باقی مانده بود. ما نه تنها هیچ نمونه ای از جنگ و درگیری  آشکار میان  آریایی ها با ایلامی ها و دیگر مردم پیش آریایی به دست نداریم بلکه یک همکاری گسترده میان مردم پراکنده آن روزگار با مردم  آریان (از طریق همبستگان تیره های سکایی و مادی با مردم بومی) باعث شد تا پادشاهی دیرپا و عقب‌مانده  آشور سرانجام  از پای درآید و برای نخستین بار سرزمین کنونی ما  به یک ابرکنشگر جهانی تبدیل شود. بر این پایه سرکردگان آریان نخستین کسانی هستند که ایران امروز و حتی قلمرویی فراتر از آن را با هم یکپارچه ساختند (بر اساس اوستا در روزگار کیخسرو). این توانایی مردم آریایی برخاسته از  زبان پیشرفته و  توانایی جابجایی و ارتباطات گسترده آنها بوده است.  تاریخ آریان تاریخ سوارکاری و گردونه‌هاست و آنها نخستین پرورش‌دهندگان این جاندار نجیب (آریایی) هستند که در آن روزگاران اسباب گسترش فرهنگ این مردم  در جهان گردید.  آریان  روی‌هم‌رفته دارای فرهنگ و روحیه  ممتازی (آزادگی) بودند که به آنها سطح فکر  بالایی بخشید و سبب گردید تا زندگی آنها به مسیری برود که بجای دشمنی و ویرانی جهان به دستاورهای هنری و فرهنگی عظیمی دست یابند بطوریکه بیش از هر مردم دیگری در هرگونه پیشرفت و رفاه  امروز جهان ما سهم دارند. همانطور  که می بینید بالندگی مردم ما به ایرانی بودن خود  ریشه‌های بسیار   ژرفتر،   فراتر   و گسترده‌تری از سطح درک ذهن کوچک و نگون‌بخت کوتاه‌اندیشان و بدخواهان دارد. 

آریا (سانسکریت: آ-ریا āˊrya، ایرانی باستانی: اَریا arya، پارسی باستان: اَرییا ariya، اوستایی: اَیرییا airiia) نامی است که به گروهی از مهاجران هندواروپایی‌ که در طول هزاره سوم پ. م (هنگام مهاجرت اقوام هندواروپایی) از سوی شمال(فرهنگ آندرونوو و فرهنگ سینتاشتا) به فلات ایران و شبه قاره هند کوچیدند، داده‌اند. صورت اضافی جمع این واژه به صورت «اَییریانِم»، منشأ نام کشور ایران است.خاستگاه آریایی‌ها سیبریِ کنونی بوده که پس از جدایی از دیگر اقوامِ هندواروپایی به قزاقستان آمده و ساکن شدند، سپس به فلات ایران و شمال هند رفته و بومیان این نواحی را از لحاظ فرهنگی و زبانی دچار تحول گسترده کردند. اعتقاد برخی بر این است که اقوام هندواروپایی‌زبان، خود را مقابل بومیان ایران (مانند ایلامی‌ها و دیگر اقوام) و هندوستان (مانند دراویدی‌ها)، آریایی (به معنای شریف و اصیل) نامیدند. این اقوام را در گذشته هندو-ژرمنی نیز می‌نامیدند.