آیا نژاد آریایی،نژاد بومی و اصیل پارسی است،یا اینکه از دسته ی مهاجمان و متصرفان این سرزمین بوده اند؟

مکن کژ تو بر خیره پرگار   راست... شاهنامه

این پرسش  بطور آشکاری  القاءکنندهٰ‌ی سه  واژه (نژاد)،  (متصرف) و  (مهاجم) است. چون ما ایرانیان پیروی اندیشه نیک هستیم نمی خواهم داوری کنم اما امیدوارم روزی همگان به ارزش فرهنگ زندگی ساز ایران  پی ببرند و از نیکی‌های آن بهره مند شوند.

۱. واژه (آریا) به طور مشخص و به لحاظ تاریخی  یک واژ‌ه ‌ی دینی و فرهنگی است. در میانه سده گذشته میلیون ها تن از مردم اروپا که  دارای فرهنگ برجسته و زبان های آریایی بودند قربانی این تعبیر نژادیِ  بدخواهانِ فرهنگ و مردم آریایی  شدند. 

۲.  آیا مردم آریایی از  مردم اصیل پارسی هستند؟؟؟ شگفتا!  ما ناچاریم  فرض  را بر این بگذاریم که پرسشگر  نمی داند که پارس ها دسته ای از مردم آریایی هستند. 

  ۳.  هم باستان‌شناسی و هم رویدادهای تاریخی نشان می‌دهند که سرچشمه مردم آریایی چه آریان ایران و چه آریان هند و  اروپا  در فراز  ایران بزرگ بوده است  و باید دانست که مردم آریایی زمانی به سرزمین های ما کوچیده اند (پیرامون 4 تا 3 هزار سال پیش) که  جهان بسیار کم جمعیتی داشته ایم.  جایگیری مردم آریایی در ایران امروز  با همزیستی و تبادل فرهنگی همراه بوده و چنانکه از اوستا پیداست پیرامون هزار سال به درازا انجامیده است.

۴. آریان بطور کلی مردمی نیک‌منش و زندگی‌دوست بوده اند و کارنامه درخشانی از آبادگری و پیشرفت‌های رفاهی و فرهنگی و هنری در تاریخ  از خود بجای گذاشته اند. نمونه آن جایگاه وداها و آموزه‌های  زرتشت در اندیشه و فلسفه جهان و   آزادی دینی کورش بزرگ است که تا به امروز  زبانزد مردم دنیا می‌باشد. ساخت کانال سوئز بدست داریوش، پیدایش باغ‌شهرها، گسترش راه‌ها، چاپارها و کاروانسراها برای بازرگانی و تبادل فرهنگی از نمونه های آشکار این آبادانی هاست.  آثار   و بازمانده هایی که بدست این مردم پدید آمده امروزه بیشترین بخش از آثار باستانی در سرزمین‌ها و موزه‌های جهان را به خود اختصاص داده است.  چنانکه هم در وداها و هم در  اوستا آشکار است مردم آریان ذهنی بسیار پیشرو و خلاق داشته اند. آریان  از هنر  و فرهنگ ایلامی‌ها و دیگر مردم پیش‌آریایی فراوان آموختند و آنها را بهتر و کاملتر کردند. تا زمان فروپاشی پادشاهی ایلام بدست آشور بانی‌آپلی مردم آریایی از متحدان پادشاهی ایلام  بودند و  زبان ایلامی تا دوره هخامنشیان زبان بومی بسیاری از مردم آن سرزمین باقی مانده بود. ما نه تنها هیچ نمونه ای از جنگ و درگیری  آشکار میان  آریایی ها با ایلامی ها و دیگر مردم پیش آریایی به دست نداریم بلکه یک همکاری گسترده میان مردم پراکنده آن روزگار با مردم  آریان (از طریق همبستگان تیره های سکایی و مادی با مردم بومی) باعث شد تا پادشاهی دیرپا و عقب‌مانده  آشور سرانجام  از پای درآید و برای نخستین بار سرزمین کنونی ما  به یک ابرکنشگر جهانی تبدیل شود. بر این پایه سرکردگان آریان نخستین کسانی هستند که ایران امروز و حتی قلمرویی فراتر از آن را با هم یکپارچه ساختند (بر اساس اوستا در روزگار کیخسرو). این توانایی مردم آریایی برخاسته از  زبان پیشرفته و  توانایی جابجایی و ارتباطات گسترده آنها بوده است.  تاریخ آریان تاریخ سوارکاری و گردونه‌هاست و آنها نخستین پرورش‌دهندگان این جاندار نجیب (آریایی) هستند که در آن روزگاران اسباب گسترش فرهنگ این مردم  در جهان گردید.  آریان  روی‌هم‌رفته دارای فرهنگ و روحیه  ممتازی (آزادگی) بودند که به آنها سطح فکر  بالایی بخشید و سبب گردید تا زندگی آنها به مسیری برود که بجای دشمنی و ویرانی جهان به دستاورهای هنری و فرهنگی عظیمی دست یابند بطوریکه بیش از هر مردم دیگری در هرگونه پیشرفت و رفاه  امروز جهان ما سهم دارند. همانطور  که می بینید بالندگی مردم ما به ایرانی بودن خود  ریشه‌های بسیار   ژرفتر،   فراتر   و گسترده‌تری از سطح درک ذهن کوچک و نگون‌بخت کوتاه‌اندیشان و بدخواهان دارد. 

آریا (سانسکریت: آ-ریا āˊrya، ایرانی باستانی: اَریا arya، پارسی باستان: اَرییا ariya، اوستایی: اَیرییا airiia) نامی است که به گروهی از مهاجران هندواروپایی‌ که در طول هزاره سوم پ. م (هنگام مهاجرت اقوام هندواروپایی) از سوی شمال(فرهنگ آندرونوو و فرهنگ سینتاشتا) به فلات ایران و شبه قاره هند کوچیدند، داده‌اند. صورت اضافی جمع این واژه به صورت «اَییریانِم»، منشأ نام کشور ایران است.خاستگاه آریایی‌ها سیبریِ کنونی بوده که پس از جدایی از دیگر اقوامِ هندواروپایی به قزاقستان آمده و ساکن شدند، سپس به فلات ایران و شمال هند رفته و بومیان این نواحی را از لحاظ فرهنگی و زبانی دچار تحول گسترده کردند. اعتقاد برخی بر این است که اقوام هندواروپایی‌زبان، خود را مقابل بومیان ایران (مانند ایلامی‌ها و دیگر اقوام) و هندوستان (مانند دراویدی‌ها)، آریایی (به معنای شریف و اصیل) نامیدند. این اقوام را در گذشته هندو-ژرمنی نیز می‌نامیدند.