در شاهنامه شغاد چه نسبتی با رستم داشت؟

اشعار حکیم سنایی، توفنده و پرخاشگر است. مضامین قصاید او اغلب در نکوهش دنیاداری و دنیاداران است. او با زاهدان ریایی و حاکمان ستمگر که هر دو حامی و پشتیبان یکدیگراند، بی پروا ستیزیده است و از بیان حقیقت ابایی نداشته است. سنایی با نقد اوضاع اجتماعی روزگارش، با بیان دردهای که دامنگیر زمانه شده است، نشان میدهد که شاعر اهل درد و دین است؛ آن هم در زمانه ای که سروران راستین شریعت در آن جایی ندارند و اهل فسق قدرت را بدست گرفته اند و بیدادگری به اوج رسیده است. قدرت سنایی در به کارگیری الفاظ و تسلط او بر زبان شعر، به او امکان میدهد تا هم در غزل و هم در مثنوی و قصیده طرحی نو درافکند؛ تا پیش از سنایی موضوع قصیده مدح پادشاهان و توصیفات طبیعت بود که شاعران مشخص آن عنصری، فرخی سیستانی و منوچهری بودند. قالب غزل نیز محدود بود به هوا و هوس‌های دنیوی و شاعران بیشتر از وابستگان خاک بودند تا شیفتگان حق. مثنوی حماسی هم که توسط دقیقی بلخی آغاز شده بود جز چند قصه عاشقانه، اثر بزرگ دیگری نداشت و ظرفیت آن هنوز ناشناخته بود. 

بی نام توهیچ نامه ای نام نیافت 
بی ذکر تو هیچ خامه ای [قلم] کام نیافت 
تا نامِ مبارکت نیاید به زبان 
آن نامه به هیچ صورت انجام نیافت/ از مقدمه شرح صحیفه سجادیه، شریف لاهیجی.

درود بر شما

گزینه د درست است

با رستم از  یک پدر (زال)  ولی از سمت مادر  کنیز زال بوده

که در پرده بد زال را برده‌ای
نوازندهٔ رود و گوینده‌ای

کنیزک پسر زاد روزی یکی
که ازماه پیدا نبود اندکی

به بالا و دیدار سام سوار
ازو شاد شد دودهٔ نامدار

ستاره‌شناسان و کنداوران
ز کشمیر و کابل گزیده سران

ز آتش‌پرست و ز یزدان‌پرست
برفتند با زیج رومی به دست

گرفتند یکسر شمار سپهر
که دارد بران کودک خرد مهر

ستاره شمرکان شگفتی بدید
همی این بدان آن بدین بنگرید

بگفتند با زال سام سوار
که ای از بلند اختران یادگار

گرفتیم و جستیم راز سپهر
ندارد بدین کودک خرد مهر

چو این خوب چهره به مردی رسد
به گاه دلیری و گردی رسد

کند تخمهٔ سام نیرم تباه
شکست اندرآرد بدین دستگاه

همه سیستان زو شود پرخروش
همه شهر ایران برآید به جوش

شود تلخ ازو روز بر هر کسی
ازان پس به گیتی نماند بسی

غمی گشت زان کار دستان سام
ز دادار گیتی همی برد نام

به یزدان چنین گفت کای رهنمای
تو داری سپهر روان را به پای

به هر کار پشت و پناهم توی
نمایندهٔ رای و راهم توی

✏ فردوسی
 

شَغاد یا شُغاد یا (شگاد) برادر ناتنی رستم از مادری کنیز بود که موجب کشته شدن رستم و دیگر برادرش زواره و رخش‌رستم شد.

گزینه دال درست است💕

در شاهنامه، شغاد و رستم هر دو فرزندان زال و رودابه هستند؛ بنابراین شغاد برادرِ رستم بود (نه برادر ناتنی).

✅ پاسخ درست: الف) برادر

شغاد همان کسی است که با نیرنگ و همدستی شاه کابل، زمینهٔ کشته شدن رستم را فراهم کرد.

گزینه   الف) برادر