ریشۀ واژۀ "شتر"

دهخدا درباره‌ی شتر می‌نوسد:

در پهلوی اوشتر، در اوستا اشتره و در سنسکریت هم اشتر بوده است. شاید نام وی مرکب باشد از ماده‌ وش ء سنسکریت و وس اوستا به‌چم و معنی پیرو بودن و افزون‌ بر آن، تر در سنسکریت و تره  در اوستا نشانه‌ی کُناکی یا فاعلی و چم واژه بر روی هم [پیرو‌شونده) می‌شود چه در جانوران باری و سواری شتر از همه حیوانات تابعتر است. نیز "اشته" در سنسکریت و اوشته  در اوستا به معنی لب است و تر به معنی دادن و گرفتن است و به این تعبیر معنی اشتره گیرنده یا دهنده لب است چه لب این حیوان خیلی بزرگ و آویخته است. ( از فرهنگ نظام ) .