سگ حسن دله، تخلص کدام شاعر و نویسنده معروف ایرانیست؟

ملّا احمد نراقی (۱۱۸۵ تا ۱۲۴۵ ق) عالم دينی، فقيه اصولی، محدث، رجالی، منجم، رياضيدان، مدرس، اديب و شاعر، متخلص به صفايی. جامع معقول و منقول بود. در نراق، از توابع كاشان، به دنيا آمد. مقدمات را در نزد پدرش و شاگردان پدرش فراگرفت. سپس به همراه پدر به عراق رفت و در نجف از محضر سيد مهدى بحرالعلوم و شيخ جعفر كاشف الغطاء و در كربلا از محضر ميرزا مهدى شهرستانی و آقا محمدباقر بهبهانی استفاده نمود تا به مرتبه ى اجتهاد رسيد و خود به بحث و تدريس پرداخت. سپس به نراق كاشان بازگشت و عهده دار رياست و مرجعيت دينی شد. وى از پدرش و سيد بحرالعلوم و شيخ جعفر كاشف الغطاء و به واسطه ى پدرش از ملا محمدباقر مجلسی روايت نموده است. شيخ مرتضی انصارى و سيد محمد شفيع جاپلقی و بسيارى ديگر از بزرگان از شاگردان وى بودند. در نراق به بيمارى و با درگذشت، پيكرش به نجف منتقل و در صحن علوى به خاك سپرده شد. دیوان تاقدیس کتاب معروف و صفایی تخلص وی است.

ناصرخسرو قبادیانی، ابومعین ناصر بن خسرو بن حارث قبادیانی بلخی معروف به ناصرخسرو (۳۹۴ تا ۴۸۱ ق) شاعر و نویسنده بزرگ زبان پارسی، فیلسوف و حکیم و جهانگرد ایرانی و از مبلغان مذهب اسماعیلی در قرن پنجم هجری بود. همانطور که از پسوند نام او مشخص است در قبادیان از توابع بلخ متولد شد. اشعار او عموماً بر پایۀ باورهای دینی مذهب اسماعیلی است و همین امر عامل تمایز سبکی اوست. وی رویکردی منفی نسبت به غزل و اشعار عاشقانه دارد. شعر او از نظر موسیقایی عموماً از وزن نامطبوع و سنگین استفاده کرده است و ساختار قافیه اشعارش مشکل است. اشعار او مملو از مضامین فلسفی و کلامی و دینی است و در آن نوعی فلسفۀ نظری خاص و احتجاج کلامی و عقلانی دیده میشود، بدین خاطر آنرا دارای سبک برهانی و جدلی میدانند/ ناصر خسرو قبادیانی 

سعدی شيرازی، مصلح الدين، ابومحمد (۶۰۶ تا ۶۹۰ ق) شاعر، نويسنده و عارف. در شيراز متولد شد. از خاندان اهل علم و فضيلت بود كه تحصيلات اوليه را نزد پدر و در زادگاهش فراگرفت و با اينكه در كودكی پدرش را از دست داد. اما در اوان جوانی به بغداد رفت و آنجا در مدرسه نظاميه كه خاص شافعيان بود و به تحصيل علوم ادبی و دينی نزد استادان بزرگی چون شهاب الدين سهروردى و ابن جزوى همت گماشت و سپس به عراق و شام و حجاز سفر كرد و در عهد حكومت اتابك سلغرى ابوبكر بن سعد بن زنگی به شيراز بازگشت و منظومه حكمت بوستان را در سال ۶۵۵ ق به وى تقديم كرد و سال بعد گلستان را در مواعظ و حكمت به نثر مزين و با قطعات اشعار دل انگيز به نام شاهزاده سعد بن ابوبكر درآورد و به وى تقديم نمود و از آن پس قسمت عمده عمر خود را در شيراز و در خانقاه خود زيست. سعدى، يكی از سه شاعر بسيار بزرگ و بلامنازع پارسی است. در سخن او غزل عاشقانه به والاترين حد لطافت و زيبايی رسيده است و لطيف ترين معانی در ساده ترين و فصيح ترين و كامل ترين الفاظ آمده است. در حكمت و موعظه و ايراد حكم و امثال از هر شاعر پارسی گوى موفق تر است و نثر مزين و آراسته و شيرين و جذاب او در گلستان بهترين نمونه نثرهاى فصيح پارسی است. وى به سبب تقدم در نثر و نظم از قرن هفتم به بعد همواره مورد تقليد و پيروى شاعران و نويسندگان پارسی گوى ايران و خارج از ايران بوده است. وى در شيراز درگذشت. از آثار منثور ديگرش غير از گلستان: مجالس پنجگانه، نصيحه الملوك، رساله عقل و عشق، تقريرات ثلاثه، و اشعارش به قصائد و مراثی و ترجيعات و چند مجموعه غزل و مقطعات و جز آن تقسيم میشود. كليات سعدى بارها در ايران و ساير كشورها طبع شده است. 

درود. دهخدا... 

سگ حسن دله، یکی از شخصیت‌هایی ست که دهخدا خلق کرده . ولی تخلص خود دهخدا وقتی در مجله صوراسرافیل می‌نوشت "دخو" بود.سگ حسن دله رو حقیقتا نمیدونم کی به عنوان تخلص انتخاب کرده. به نظرم هر کی بوده انتخاب خوبی نکرده.   چون این شخصیت مظهر  چاپلوسی  ست.🤔

احتمالا استاد ابوالقاسم  حالت باشه اما ....نه اشتباه شد