روانشناسی و روانپزشکی

سلام! سوال بسیار جالبی مطرح کردید.

بله، درسته که به سختی می‌تونیم جزئیات دقیق تمام ساعات بیداری خودمون رو به خاطر بیاریم. این به این معنی نیست که اون ساعات در حافظه ما ذخیره نشدن، بلکه بیشتر به این دلیل هستش که نوعی حافظه وجود داره که به طور آگاهانه بهش دسترسی نداریم.

در اینجا توضیح مختصری از انواع حافظه می‌گم که شاید موضوع رو کمی روشن‌تر کنه:

۱. حافظه حسی (Sensory Memory):  اطلاعات حسی (مانند تصاویر، صداها، بوها) برای مدت بسیار کوتاهی (کمتر از یک ثانیه) در این حافظه ذخیره می‌شن. بیشتر این اطلاعات به سرعت از بین می‌رن، مگر اینکه توجه ما به اون‌ها خیلی جلب بشه.(مثل قاب روی دیوار در یک سکانس فیلم)
۲. حافظه کوتاه‌مدت (Short-Term Memory) یا حافظه کاری (Working Memory): اطلاعاتی که بهشون توجه می‌کنیم، برای مدت کوتاهی (حدود 20-30 ثانیه) در این حافظه نگه داشته می‌شن. این حافظه برای انجام وظایف روزمره مثل حل مسائل و تصمیم‌گیری ضروریه(مثلاً حفظ کردن یک شماره برای زنگ زدن).
۳. حافظه بلندمدت (Long-Term Memory):اطلاعاتی که به طور فعال پردازش می‌شن و اهمیت دارن، می‌تونن  به حافظه بلندمدت منتقل بشن. حافظه بلندمدت به دو نوع تقسیم می‌شه:
   حافظه صریح (Explicit Memory):  شامل خاطرات آگاهانه و قابل یادآوری (مثل خاطرات رویدادها و حقایق(مثلاً تصادف جاده‌ای یا خون بالا اوردن وقتی بچه بودیم).
   حافظه ضمنی (Implicit Memory):شامل مهارت‌ها، عادت‌ها و دانش غیرآگاهانه هست (مثل دوچرخه‌سواری یا نواختن یک ساز).

خیلی از فعالیت‌های روزمره ما (مانند راه رفتن، صحبت کردن، انجام کارهای روتین) در حافظه ضمنی ذخیره می‌شن و به طور آگاهانه بهشون فکر نمی‌کنیم. به همین دلیله که نمی‌تونیم به طور دقیق به یاد بیاریم که چطور کارها رو انجام دادیم(مثلاً همین الان من دقیقاً نمی‌دونم چطوری دارم تایپ می‌کنم، چجوری این کلمات رو یاد گرفتم و اصلاً چجور یاد گرفتم جمله بسازم).

بنابراین اطلاعات مربوط به فعالیت‌های روزمره ما ممکنه در حافظه حسی، کوتاه‌مدت یا ضمنی ذخیره بشن، اما به طور کامل در حافظه صریح (قابل یادآوری آگاهانه) ذخیره نمی‌شن. این اطلاعات در بخشی از «تمامیت وجود»  ما ذخیره می‌شن که به طور آگاهانه بهشون دسترسی نداریم.