پیشنهاد‌های وهسودان مرزبان (١,٤٨٢)

پیداست که فرناس غافل است

به گیتی مرا خود همین است و بس چه انده گسار و چه فریادرس. فردوسی. اگر رای میداری و روی یار هَمَت می بود هم بت میگسار. اسدی. انده گسار من شد و انده ...

بگشای بشادی و فرخی ای جان جهان آستین خی کامروز بشادی فرارسید تاج شعرا خواجه فرخی. مظفر پنجدهی مروزی

شوربختانه فرهنگ دهخدا پر غلط ترین نوشته پارسی است . گساردن هیچ به چم زدودن و نابود کردن نیست و این سروده رودکی گنج پساوند رنج است و نه انکه هردو رنج ...

گذر و گذار یک فعلند یکی لازم و دگر ناگذرا ، گذار ی بچم گذراندن و ترک کردن چیزی است اگر گسار همان گذار باشد که نگمانم شاید این سروده خاقانی گواه نیکی ...

مظفری پنجدهی مروزی. بهفت کشور تا مدح پنجده گویم چو باد گشتم اندر زمی زمی پیمای دو پای دارم چار د گر بیاید از آنگ بهفت کشور نتوان رسید بی شش پای ...

سخنور مهتر باپروزی مظفری پنجدهی مروزی

واژنامه دهخدا ( با همه کوشش دهخدا ) یکی از بزرگترین آبروریزیها در زبان پارسی است گذشته از زشت لغزشها که در انست او چند معجم بزرگ عربی را که پر از واز ...

بی گمان آمدن و اندرآمدن یکی نیست و آن نمونه ها که دهخدا به آغاز آورده همه بچم رسیدن است اگرچه آمدن رسیدن است مگر یکی نیست بماندند ناکام برجای خویش ...

اندرامدن= دخول/ مداخله/ فرود امدن / رسیدن / ااقدام / دست بردن /پرداختن درآمدن=درون و بیرون امدن . میگویند درامدم گفتم . در امد گفت معنی حرکت و ج ...

پلو از ریشه پا بچم خوراک و پرورش و پاییدن است در پارسی اوستایی واژه پیتو و در پارسی پهلوی پت ( گوشت ) پته ( برنج ) با ان همریشه است نیز در پارسی با و ...

پلو

پای اورنگ بچم اورنگ و اورند پای است پایْ زیباگ است زیبای پای است . پای را در باستان پاد/پد/پیج/پاج/پای میگفتند آنچه را از آن پای است پادامه/پیچامه/ ...

هرجا در پارسی باز گفتن امده از دو یا سه بیرون نیست یکی به معنی پاسخ گفتن است دگر نقل و تعریف کردن و خبر دادن خود بنگرید همه انچه اورده جز این نیست

نام نویسنده نبیگ بندهشن فرنبغ دادویه بود که او را فرنبغ دادگی میخوانند بندهشن یعنی بن دهش اغاز افرینش . دادن یعنی نهادن و افرینش . در پارسی میگوییم ...

گویا رضوان دربان باغ بهشت از واژه پارسی رزبان باشد رز باغ است

نام این مرغ در پارسی چرز است و نه هوبره -

چرز به چم اجیل از چر به معنی تغذیه است

Xowsidan =خفتن Xusidan =خوشیدن/خشکیدن Xosidan=خیسیدن /نم کشیدن /ریشه ان خوید و خویذ/خویس/خیس به چم تر و تازه است اگر این دین نهلید و کیش ما نگروید ...

یلدا سریانی هست به چم میلاد و با یلد و ولد عربی هم ریشه است در پارسی شب چله را آذرگان/ آگرانی/آذرانی مینامیدند چون پایان اذرماه است برخی نیز انرا اثر ...

کنیزان دوشیزه تیرست و شصت به رخ هر یک آرایش بت پرست. اسدی. ز زر خشت تیرست و سی بار پنج که مردی یکی برگرفتن به رنج. اسدی. همه ره بد افکنده پنجاه م ...

برسم و شیوه بهرام جام می بستان که هست بنده تو صد چو بهمن و بهرام سن= پیچک گیاه پیچک . خن=خنده هست بر خواجه پیخته رفتن راست چون بر درخت پیچید سن ای ...

خن = خنده هست بر خواجه پیخته رفتن راست چون بر درخت پیچید سن این عجبتر که می نداند او شعر از شعر و خشم را از خن. رودکی.

هست بر خواجه پیخته رفتن راست چون بر درخت پیچید سن این عجبتر که می نداند او شعر از شعر و خشم را از خن. رودکی.

در این سروده گویا سنگ به چم نقد است جوری که اگر وازه نقد را بجای سنگ نهیم اشکار میشود تا زر شعر من از سکه تو نام گرفت هر در م سنگ مرا قیمت دیناری ه ...

دهخدا در عربی خواندن ابج ناراه رفته. پد/بد/پج/پی/پاد/پاج/پای پارسی و به چم پای و پایین است و ا نشان نفی و نهی است مانند این وازگان که همگی به معنی مر ...

زینه واژی پارسی و اریا است و در انگلیسی که نیز بوده خاک شد فطرت ز پستی لیک مژگان برنداشت ورنه از ما تا به بام آسمان یک زینه بود نخستین گام سر بای ...

مانندگی بسیار وازگان اوستایی: ابدوتمه abdutema و پهلوی: ابدم abdom؛ پارتی: ابدود abdaved؛ مانوی: ابدم، ابدمن abdom، abdomen. نباید ما را گمراه کند در ...

شگفتا دهخدا هیچ پهلوی نمیدانسته اینهمه هم که کامنت نهادند یکی درست درنیافت جز دگر گشته جد است جد، جدا، جد/جدا را به پهلوی به چند گونه میگفتند ۱ - ی ...

ترس را تهاریدن گویند و ترساندن را به پهلوی تهرنت گویند نهازیدن رنجیدن و قهر کردن است

. || خوردشده باده خوریم اکنون با دوستان زآنکه بدین وقت می آغرده به. خفاف نم دیده. خیسیده. ترشده : بدرد خاست کمرگاه و پشتت از ترّی که پوشش زبرین تو ...

جادو = ساحر . پیرجادو= ساحر پیر. انچه دهخدا درباره جمع جادو گفته نادرست است در جنگجویان و سخنگویان سیه مویان و خوشبویان و جهان پویان و خوشخویان جو ...

پُل پیشتر پرد بوده پرد نیز همان پرد و پرده است که به معنی پوشش است چرا که پل روی رود را میگیرد

تنبل/تنپل ، تنپرور و تنبال است آنکه تن بالد تن پلد/ تن پالد/بالیدن هم پروش و هم پروراندن است. آنکه تن پرورد . پل را به معنی لوس نیز بکار میبرند . . پ ...

تکافو اگر عربی باشد از کفو و کافی است و اگر پارسی تکاپو است تک و پویش دویدن و پوییدن

نهی ( nahee/naheeg ) به پارسی و هندی نهی مانند شهی و رهی است در پارسی انرا نیی و نئی نیز میگویند و در پارسی پهلوی بدین گونه صرف میشود نهاید/نهاید = ...

تاکی پی آهوان تکاپو

تکاپو= تک و پو . تک/تچ/تز/تاز. پو، پویش

انتی بیوتیک بهترین وازه برای ان است باید بدانیم در پارسی پهلوی نیز انتی و بیو بوده در پارسی ب/گ به هم میگردند نام جیوه را شنیده اید جیوه/جیوا به مع ...

شگفتا از دهخدا خود واژه اودر را اورده انگاه افدر را نمی پسندد افدر/اودر = عمو/دایی خواهر زاده و برادر زاده نیز افدر است

دوستانی که گمان میکنند گ بدست عربها به ج تبدیل شده از یاد نبرند که در زبان اریان g را به گ و ج هردو میخوانند همچنین گ و غ و ج و ز و ژ نیز در زبانهای ...

بن پاره به پارسی یعنی انکه بنش پاره شده

بیاوار بمعنی انس وموانست و اختلاط و مصاحبت است بدینگونه ها امده بیاوار/ویاوار/بیابار Wiyāwār čarb ke dēbahr taxl nē kird kadāz موانست چرب که خشم ...

بتا بیگمان از بهل تا نیست چرا که هیج نشان زبانشناسی از هل در ان نیست گمانم از تاییدن به چم رد شدن و گذاشتن باشد که ان هم از تاب است

در پارسی پهلوی ( هر زبان ایرانی در هر زمان گاهی بجز پارسی دری ) جان و زیستن را به چند گویش می گفتند نام نخستین مردم را بنا بر داستان ایرانیان گیومرث ...

نخجیر/نخچیر دقیقا به معنی وحش ( هرچیز غیر اهلی ) است مانند اهو شیر یا گیاهانی که کاشت نشده اند . این واژه از دو بخش است نخ=نخست چیر/چهر=ذات= نخست ذات ...

کُر کُر لر لر لر بختیاری ماچش کنی وایه دلت درآری

وایه=خایه خدو و وایه و . یر چو سنگ و جامه خواب شداست ساخته باقی بر او چه پیوندم سوزنی سمرقندی

وایه = حسرت کُر کُر لر لر لر بختیاری ماچش کنی وایه دلت درآری اینکه دهخدا گفته از بایا است به گمانم نادرست است وایه از دو چیز تواند بود: ۱ - یکی بوی ...

نخ ( نخست ) با واژگان نو و نزد و نزدیک و next همریشه است نخاع را نیز از ان گرفته اند