ای نسخهٔ نامهٔ الهی که توئی وی آینهٔ جمال شاهی که توئی

نورِ آگاه بودن یا جان یا الله نور السماوات  و الارض در دل آدمی است . 

دل به اندازه فندوق در قلب جای دارد . 

یک بخار پلاسمائی در قلب . 

چرا جان است ؟ 

این نوری است ورای نورها . چراکه هر چه زیر تابش این نور بیاید به حیات می آید . 

پس آیا آنچه که آدمی می بیند ، بازتاب درون اوست ؟ 

الان شما از چه آگاه هستید ؟ 

بدن ، احساسات و افکار و ذهن تحلیلگر و نفس یا  پچ پچ درونی . 

اگر با انجام فن مشاهده و مراقبه و مشاهده نفس یا ' من ' ،آدمی قادر شود از تمامی ارکان بدن و مغز بطور مستقیم آگاه شود ، به مرحله و سطحی می رسد که می بیند و می فهمد که از تمامی هستی آگاه است . 

اما آدمی ، این نور حیات بخش را صرف مراحل و سطوح سطحی یا حیوانی نموده و تنها نگاهش بدنبال غذاها ، سکس ها ، مدها ، دماغ عمل کردن ها ، جراحی های بیرونی ، طلاها ، پول ها ، مزه ها و .... است و از خود و درون خود غافل مانده . 

ارتش تاریکی ، پیام ادیان را تغییر داده و آدمی خدا را در بیرون از خود و در مذاهب جستجو می کند . 

در حالی که او از رگ گردن آدم ، به آدم نزدیکتر است و شاهد و ناظر اوست . 

با آنکه تمام بزرگان در اشعار فارسی ، آدمیان را دعوت کرده اند که به درون خود بروند و کدها و طریقه مراقبه و مشاهده ، در هر زمانی توسط افراد روشن بین به آدمها گفته می شود و راهنمائی می شوند ، باز این آدم نادان به باورهای بیرونی خود چسبیده  است .   و در حال چریدن و جفتک انداختن است . 

و هر زمان که این اخبار و آگاهی برای قومی روشن شود و رو برگردانند ، حجت بر ایشان به پایان می رسد و به زودی شاهد بلایای طبیعی و بیماری و جنگهای نابودگر خواهند بود .  

باشد تا همگی آزاد و رها باشند   

بی خبر است چون از آگاهی مطلق خارج شده و هی دور شد ، رسیدیم اینجا به عربی میشه اسفل السافلین ، درک دارکین ، 

انا خلقنا الانسان فی احسن تقویم ( حال با قیافه ما حال نکرده یا هر چی ) ثم رددناه اسفل السافلین ، لا یسئل عمّا یفعل هم یسئلون ،