کدامیک از کتابهای زیر از شیخ بهایی نیست؟

جلال آل احمد در سال ۱۳۲۶ كتاب (از رنجی كه می‌بريم) را نوشت که چاپ شد و مجموعه ۱۰ قصه كوتاه بود و در سال بعد (سه تار) به چاپ رسيد. پس از اين سالها آل احمد به ترجمه روی آورد. در اين دوره، به ترجمه آثار ژيد و كامو، سارتر و داستايوسكی پرداخت و در همين دوره با دكتر سيمين دانشور ازدواج كرد. کتاب زن زيادی نيز به همین سال تعلق دارد. در طی سالهای ۱۳۳۳ و ۱۳۳۴ اورازان، تات نشينهای بلوك زهرا، هفت مقاله، و ترجمه مائده‌های زمينی را منتشر كرد و در سال ۱۳۳۷ مدير مدرسه، سرگذشت كندوها را به چاپ سپرد. دو سال بعد جزيره خارك- در يتيم خليج، را چاپ كرد. سپس از سال ۴۰ تا ۴۳ نون و القلم، سه مقاله ديگر، كارنامه سه ساله، غرب زدگی، سفر روس، سنگی بر گوری، را نوشت و در سال ۴۵ خسی در ميقات، را چاپ كرد و هم (كرگدن) نمايشنامه ای از اوژان يونسكو را. در خدمت و خيانت روشنفكران، و نفرين زمين، و ترجمه (عبور از خط) از آخرين آثار اوست. جلال آل احمد در صحنه مطبوعات نيز حضور فعالانه مستمری داشته و در مجلات و روزنامه‌ها فعاليت ميكرد. نكته ای كه در زندگی آل احمد جالب توجه است، زندگی مستمر ادبی او است. اگر حيات ادبی اين نويسنده با ديگر نويسندگان همعصرش مقايسه شود اين موضوع به خوبی مشخص ميشود. جلال در سالهای فرجامين زندگی، با روحی خسته و دلزده از تفكرات مادی به تعمق در خويشتن خويش پرداخت تا آنجا كه در نهايت، پلی روحانی و معنوی بين او و خدايش ارتباط برقرار كرد. او در كتاب خسی در ميقات كه سفرنامۀ حج اوست به اين تحول روحی اشاره ميكند و ميگويد: ديدم كه كسی نيستم كه به ميعاد آمده باشد كه خسی به ميقات آمده است... / نقد خسی در میقات.

جلال الدين سادات آل احمد، معروف به جلال آل احمد، پس از بازگشت از سفر، آثار شك و ترديد و بی اعتقادی به مذهب در او مشاهده ميشود كه بازتابهای منفی خانواده را به دنبال داشت. خودش چنین نوشته: شخص من كه نويسنده اين كلمات است، در خانواده روحانی خود همان وقت لامذهب اعلام شده ديگر مهر نماز زيرپيشانی نميگذاشت. در نظر خود من كه چنين ميكردم، بر مهر گلی نماز خواندن نوعی بت پرستی بود كه اسلام هر نوعش را نهی كرده، ولی در نظر پدرم آغاز لا مذهبی بود. و تصديق ميكنيد كه وقتی لا مذهبی به اين آسانی به چنگ آمد، به خاطر آزمايش هم شده، آدميزاد به خود حق ميدهد كه تا به آخر براندش./ زندگینامه جلال آل احمد. 

علمی: میدانیم که زمین در ابتدا به حالت کره گداخته ای بوده است که پس از طی میلیون‌ها سال بخش خارجی آن بصورت قشر سنگی جامد سخت درآمد. این پوسته به دفعات بر اثر عبور مواد مذاب درونی سوراخ گردید و سنگهای آتشفشانی زیادی به سطح آن رسید. این عمل حتی در عصر کنونی نیز ادامه دارد.

در پارسی دری حرف ی صدای y / i میدهد، آیا در پشتو صدای متفاوتی دارد، خیر، ولی در پایان واژه‌ها و فقط در نوشتار پشتو، شکل‌های ې، ۍ شکل متفاوتی دارند، نه صدای متفاوتی، همچنین ه آخر چسبان، در فارسی صدای h دارد، در آخر واژه‌ها در پشتو هم صدای ـه را دارد، ولی در نوشتار پشتو نقش‌های آوایی بیشتری دارد. اینها محسوس نیستند، فقط حروف برگشتی محسوس هستند، مانند حرف ڼ که باید با تلفظ برگشتی باشد، یعنی نوک زبان به سقف دهان بخورد و پُرتَر تلفظ شود، جالب اینکه در افغانستان به هر دو گویش مسلط هستند و بخوبی با یکدیگر گفتگو میکنند. اینم معرفی چند واژه دری پشتو هراتی که در پارسی معیار مشترک هستند: کرایه، اجاره، مالک، صاحبخانه، راهنما، خوش، خوب، خراب، بد، عاجل، فوری، تشویش، نگرانی، امکان ندارد، نمیشود، یقیناً، حتماً، کوشش، تلاش، بسیار، خیلی، زیاد، خانم، زوجه، دختر. و اینم چند واژه متفاوت که معنی آن معلوم است:
تکلیف: مشکل  
مصروف: مشغول    
اندک: کم  
گپ: حرف  
موبایل: تلفن همراه
کمپیوتر: رایانه
انترنت: اینترنت
صندوق: جعبه
دهلیز: راهرو
طفل: بچه
اینم چند واژه متفاوت همراه معنی در پارسی معیار: 
لین: خط  
دوسیه‌خانه: بایگانی  
حویلی: حیاط  
کوټه: اتاق  
کلکین: پنجره  
چوکات: چارچوب  
لنگی: عمامه  
پکول: کلاه محلی  

از مثنوّيات معروف شيخ بهايی ميتوان: نان و حلوا، و سوانح سفر الحجاز، را نام برد، که اين مثنوی ملمّع چنانكه از نام آن پيداست در سفر حج و بر وزن مثنوی مولوی سروده شده است و بهائی در آن ابياتی از مثنوی را نيز تضمين كرده است. او اين مثنوی را بطور پراكنده در كشكول نقل كرده و گردآورندگان ديوان فارسی وی ظاهراً بعلت عدم مراجعه دقيق به كشكول متن ناقصی از اين مثنوی را ارائه كرده اند. اما نان و پنیر، اين اثر نيز بر وزن و سبك مثنوی مولوی است؛ طوطی نامه، که نفيسی اين مثنوی را  از نظر محتوا و زبان نزديكترين مثنوی شيخ بهايی به مثنوی مولوی دانسته است،و بهترين اثر ادبی وی دانسته و با آنكه آن را در اختيار داشته جز اندكی در ديوان بهائی نياورده و نام آن را نيز خود براساس محتوايش انتخاب كرده است.  اما شير و شكر، اولين منظومه فارسی در بحر خَبَب يا مُتدارك است. در زبان عربی اين بحر شعری پيش از بهائی نيز مورد استفاده بوده . شير و شكر سراسر جذبه و اشتياق است و عليرغم اختصار آن (۱۶۱ بيت در كليات، چاپ نفيسی، ۱۴۱ بيت در كشكول، مشحون از معارف و مواعظ حكمی است، لحن حماسی دارد و منظومه ای بدين سبك و سياق در ادب فارسی سروده نشده است؛ مثنويهايی مانند نان و خرما، شيخ ابوال پشم و رموز اسم اعظم را نيز منسوب بدو دانسته اند كه مثنوی اخير به گزارش مير جهانی طباطبائی از آنِ سيد محمود دهدار است، البته خیلی به شیوه نگارش دهدار مشابهت دارد. شيوه مثنوی سرايی بهائی مورد استقبال ديگر شعرا، كه بيشتر از عالمان اماميّه اند واقع شده است. تنها نثر فارسی بهائی كه در ديوان‌های چاپی آمده است، رساله پند اهل دانش و هوش به زبان گربه و موش است. و بخاطر طولانی نشدن پست، ادامه را جداگانه می‌آورم🙏

بادرود. همه گزینه ها. صحیح است

گزینه و.. ز... یا مشابه دارند یا منتسب به  دیگری هستند

درود بر شما

شیر وشکر و نان و حلوا و نان و پنیر و کشکول  و شیخ ابول پشم از آثار شیخ بهایی است

طوطی نامه اثر  ضیاالدین نخشبی است

موش و گربه اثر معروف عبید زاکانی است