انسان در زبان فارسی

نظر شما خلاقانه و جالبه! بگذارید چند نکته رو روشن کنم:

۱. واژه هایی مانند «ورهرامن» و «بهمن» ریشه ایرانی باستان دارند و معمولاً به معنی «انسان» نیستند:

· بهمن (وهومن) در اوستایی به معنای «اندیشه نیک» است، نام یکی از امشاسپندان.
· ورهرامن (بهرام) ریشه در «ورثرغنه» دارد، ایزد پیروزی.
· هرامن؟ شاید اشاره به هرمان (Herman) آلمانی یا تحریف شده «هورمن»؟ اگر مستند دارید بفرمایید.

۲. «هرامرد» از ترکیب Human + هرامن؟
  «هرامن» به تنهایی در فارسی کهن به معنای انسان نیست. واژه «انسان» در اوستایی «مَرِتَن» بوده که به «مرد» (در معنای انسان) رسیده.
  پیشنهاد شما «هرامرد» جذاب است، اما «هرا» در فارسی معنای مشخصی ندارد (هراس = ترس، هَر = خرمن کوبیدن).

۳. بهترین معادل بومی برای Human؟
  خود «مرد» در پارسی میانه و نو به معنای انسان است (مرد و زن). «آدمی» (از آدم + ی) هم رایج است.
  اگر واژه‌ای نو می‌خواهید: «مَهِرد» (از Mārtiya پارسی باستان) یا «گیتی‌تن» (جسم جهانی) پیشنهاد شده.

نتیجه: پیشنهاد «هرامرد» شما خلاقانه است، اما از نظر ریشه‌شناسی و آوایی در فارسی طبیعی نیست. اگر به دنبال واژه‌ای آسان‌تلفظ و ایرانی برای «انسان» هستید، همان «مرد» (با تعمیم معنا) یا «آدمی» کاربرد دارد.
برای کاربردهای علمی‌تخیلی یا زایایش زبانی، «هرامرد» می‌تواند جالب باشد!