زندگی و فعالیت انسان
تصور کنید به خیری دست یافته آید اگر بتوانید خیر دیگر یک را تصور کنید که از آن بهتر باشد در این صورت امکان ندارد خیر نخست خیر اعلی باشد ، اگر آدمی به دوام خیری که از آن برخوردار است اطمینان نداشته باشد چگونه میتواند در حالی که خوف از دست دادن آن بر وجود ش سایه انداخته است سعادتمند باشد ؟
اما به طور قطع حقا امکان ندارد که . چنین اطمینانی حاصل شود ، عمر ما روزی به فرجام میرسد و در هر لحظه مصیبتی حادث شود ، بنابراین هر قدر هم که منش ما کامل باشد نمی تواند خیر اعلی را برایمان فراهم کند ، سعادت در صورتی که خیر اعلی باشد در این زندگانی حاصل نمیشود ، آیا میشود؟ حضرت ایوب را در نظر بگیرید
٢ پاسخ
با سلام
همینطور است، هیچ مرتبه و خیری نهایت و حد ندارد و دارای درجه و مرتبه است. لازم نیست متصور دوام خیری بشویم و با نگرانی در مورد از دست دادنش آرامشمان بههم بخورد، بلکه در هر مرحلهای همان سیر درست زندگی را که طی کنیم به بالاتر از آن خیر دست مییابیم.
این مراحل نهایت ندارند. خاصیت معنویات و روح انسان اینگونه است. نورٌ علی نور، نورٌ علی نور... علمٌ فوق علم و... ایستایی در کار نیست. این جهان مادّی فانی محلّ بلا و ابتلا و فتنه است. آخرت است که خیرٌ و أبقیٰ.
پاسخ شما
سلام ، سپاسگزارم بابت پاسخ ، بیشتر منظورم در مورد خیر اعلی بود ، که لا اله الا هو ، حتی تصور دست یافتن به این خیر و از دست دادن آن . . . . . این داستان پایان داره؟