Choose the correct answer:

از مشهورترین آثار به دست آمده از دوران سلطنت کوروش، استوانه کوروش است که در معبد مردوک (مردوک، مردوخ، مولوخ، ملوک، ملک طاوس، همگی اسامی کهن ابلیس است) در بابل نگهداری میشد. این جابجایی توسط یهود انجام شده بود. این یک شی استوانه ای سفالی ۱۰ در ۴ اینچی است که اطلاعاتی در مورد فتح کوروش در بابل حک شده است و برخی به اشتباه آنرا تأیید اولیه حقوق بشر میدانستند. این استوانه همچنین شامل فرمان های سیاسی بود که زندگی شهروندان بابلی را بهبود بخشد و اطلاعاتی در مورد اعطای آزادی به تعدادی از گروه های یهودی، از جمله یهودیان بابل، که مدت ها توسط بخت النصر حاکم آن قلمرو به بردگی گرفته شده بودند. در آنجا عموم یهودیان به سرعت راه کوروش را در پیش گرفتند، زیرا مادر کوروش را یهودی و از خودشان میدانستند و کوروش به بت پرستی و گوساله پرستی یهودی ها و دیگر اقوام یهودی کاری نداشت و اجازه هر کاری را به آنان میداد.

پارسی و فارسی؛ فرقشان چیست؟از نظر زبان‌شناسی، پارسی شکلِ قدیمی‌تر و ایران‌باستانِ واژه است. فارسی همان واژه پارسی است، اما با تبدیل پ به ف در زبان عربی (چون حرف پ یکی از چهار حرف گچپژ است که در عربی نیست). بنابراین، در متون کهن، پارسی و پارسی‌گویی زیاد می‌بینیم. ولی در متون اسلامی و رسمی، فارسی رایج‌تر شد. و از نظر معنی، پارسی و فارسی، یک زبان‌ است، و اختلاف بیشتر نام و تلفظ است، نه ماهیت و در گفتار امروزه، در ایران بیشتر میگوییم زبان فارسی. ولی برای تاکید بر هویت تاریخی، ایرانی میگوییم پارسی، و در افغانستان معمولاً میگویند دَری و در تاجیکستان هم معمولاً میگویند تاجیکی، که منظور همان پارسی عزیزمان است.

هَوى ناقتی خَلفی و قدّامی الهوى و إنّی و إيّاها لَمُختلفان 
اين شعر از يك شاعر عرب در بيان احوال مجنون است. مجنون سوار ناقه، مادّه شتر، بوده و رو به قبيله ى ليلی ميرفته امّا اين ناقه بچّه اش را در خانه گذاشته و دلش پيش او بوده است. تا مجنون از ناقه غافل ميشده، اين شتر برميگشته بسوى بچّه اش. ميگويد: عشقِ ناقه ى من پشت سرم است و عشقِ خودم جلوى روى من؛ با هم هماهنگ نيستيم. مضمون عرفانی عمیقی دارد و کنایۀ لطیفی دارد. اين حکایتش در مثنوى هست. 
ليلی و مجنون ببايدت گفت
تا گوهر قيمتی شود جفت 
اين نامه نغز گفته بهتر
طاووس جوانه جفته بهتر 
خاصه ملكی چو شاه شروان
شروان چه كه شهريار ايران
از لیلی و مجنون نظامی

سبک ادبی، ویژگی منحصر به فرد هرگونه بیان کلامی است. در سبک شناسی باید علاوه بر وجوه متمایز کنندۀ بیان، علل به وجود آمدن آنها و اثراتشان را نیز مورد توجه قرار داد. خواندن یک متن، تنها این نیست که بفهمیم چه چیزی گفته شده است، بلکه باید به چگونگی گفتن آن هم توجه داشت. حدود هشتاد و سه سال پیش استاد گرانقدر محمدتقی بهار (ملک الشعرای بهار) برای نخستین بار بحث انتقادی و علمی سبک شناسی را مطرح کرد. این بحث در ذیل تاریخ تطور و تحول نثر پارسی به میان آمد که توضیحاتی هم در سبک شناسی شعر نیز بیان کردند. تاکنون تحقیق و پژوهش‌های علمی و ادبی و بررسی استادان و صاحب نظران و ادیبان با تکیه بر دستاوردهای استاد بهار افق‌هایی تازه در این فن پدید آورده است. 

صبا رساند بلبل نوید آمدن گل 
کجا مجال تأنی کجا مقام تأمل 
بهار آمد و در صحن گلستان به در آمد 
لب پیاله به خنده گلوی شیشه به غلغل 
خوشا هوای گلستان و شوخ بسته دهانی 
به لب پیالۀ صهبا به كف كلاله سنبل 
مرا ز سلطنت جم نکوتر است در این دم 
وصال یار و نوای هزار و ساغری از مُل 
هر آنكه يك نفس از عمر غافل از تو نشیند 
به دهر حاصل از او نیست غیر غين و تجاهل 
چو تو نگار لطیفی و دلربای ظریفی 
چه حاجت است به زیور چه احتیاج تجمل 
مرا تو یار عزیزی و بهتر از همه چیزی 
ز غمزه چند مدارا ز عشوه چند تغافل 
اگر به کشتن مستوره خاطر تو شود خوش 
بكش ز قتل منت چیست ای نگار تعلل 
از بانو شاعره مستوره قادری/ ماه شرف کردستانی 

شرطی نوع سوم

صد درصد گزینه ب باید باشد  استاد🌺🏕