همه صیدها بکردی، هله، میر! بار دیگر

در این بیت از مولانا، چندین استعاره به کار رفته است:

1. صید: به معنای شکار یا دستاوردهای معنوی و روحانی است که عارف یا سالک به دست آورده است.
2. میر: به معنای رهبر یا پیشوا است که در اینجا به خداوند یا یک مرشد روحانی اشاره دارد.
3. سگ خویش: استعاره‌ای برای نفس یا خواسته‌های دنیوی است که باید تحت کنترل قرار گیرد تا بتوان به دستاوردهای معنوی بیشتری رسید.

منظور از “سگ خویش” در این بیت، نفس یا خواسته‌های دنیوی است که شاعر از مرشد یا خداوند می‌خواهد آن را رها کند تا بتواند به دستاوردهای معنوی بیشتری برسد.