پرسش‌های الیاس (٢٣)

زبان حافظ فردوسی مولانا و دیگر شاعران آن زمان  فارسی دری محسوب میشود؟

هرکه جز ماهی ز آبش سیر شد- هرکه بی روزی است روزش دیر شد

میتواند حلقه بر در زد حریم حسن را- در رگ جان هر که را چون زلف،  پیچ و تاب هست. معنی کنید و بگویید حریم حسن چه اضافه ای است؟ 

خویش  را دیدند سیمرغِ تمام- بود خود سیمرغ، سی مرغِ تمام

خویش را دیدند سیمرغ تمام/ بود خود سیمرغ، سیمرغ تمام

وظیفه ی روزی( روزی معین و مقرر شده)

صد هزاران سایه جاوید تو%  گم شده بینی ز یک خورشید تو

اعلان: آگاه کردن

و در آخر آن این جمله به زبان فرانسوی نوشته شده بود. صفت یا ضمیر اشاره؟ کدومشون؟ دوتاشون صفت اشارن؟

هرکه از خدا حاجت طلب کند،   بدون آنکه نزد حق یاد کند و عرضه دهد حق آن را برآرد. معنی عرضه دهد اینجا یعنی چه

هیج گویی سنگ را فردا بیا- ور نیایی من دهم بد را سزا؟- هیچ عاقل مر کلوخی را زند؟- هیچ با سنگ عتابی کس کند؟

نی، حریف هرکه از یاری برید- پرده هایش پرده های ما درید: نی چنان نواخت که موسیقی اش گوش ما را پاره کرد. هیچ جا ندیدم چنین ترجه ای کرده باشن. تو موسیقی  چیزی به نام پرده داریم. یعنی پرده ی اول مجاز ...

هر کس که او دور ماند از اصل خویش- باز جوید روزگار وصل خویش: هر کس که اصل خود را گم کرد به دنبال خودش میگردد تا به آن برسد. خودی که در گذشته وجود داشته است. خودی که در دوره ای از زندگی وجود داشته است. این سوال رو پرسیدم چون کلمه روزگار اذیتم میکنه. آیا به همین معناست که گفتم؟

چو عاجز گشت خسرو در جوابش - نیامد بیش پرسیدن جوابش

از بهر تو صدبار ملامت کشم- گر بشکنم این عهد غرامت کشم

گريـــز از كفـــش در دهـــان نهنـــگ -  كـــه مـــردن بـــه از زنـــدگاني بـــه ننـــگ.  مصرا اول رو لطفا معنا کنید و منظورشو بگید

طاق پذیر است عشق جفت نخواهد حریف-  بر نمط عشق اگر پای نهی طاق نه

عبارت هذا ابن خیر عباد الله کتابمون ترجمه کرده این، فرزند بهترینِ بندگان خداست. اگه بخوایم بگیم این فرزند بهترین است( به صورتی که این صفت پیشین باشه) چطور باید گفت

با اهل فنا دارد هرکس سر یکرنگی_ باید که به رنگ شمع از رفتن سر خندد

رستم طعمه ی دام بود.

در جمله ی مست شور و گرم گفتن بود عبارت مست شور رو توضیح بدید. چه نوع اضافه ای محسوب میشود؟ 

آیا به معنی نیکی دهنده است؟ کتاب ما نوشته نیکی کننده. دهش مگه به معنای دهنده نیست؟

معنی کلمه ی رشکور چیست؟ در جمله: اینان با چشمانی رشکور به زندگی می‌نگرند