پیشنهادهای صمد توحیدی(شهرام) (٥,١٢٨)
آماده هر آنکه گشت و خود راهم بست. استیزه کند سنجشش از بهر شکست. بی دانش و اندیشه و دیدی آورد. ماند به یکی عربده جوی بد مست. شهرام. ص.
ناچاره و چاره همه را چاره نگر. بگذشته و آینده تو یکباره نگر. بگذشت زمان چارش و ناچارش. از کودکی و کهولت این باره نگر. شهرام. ص.
هر کو که به شور و شاعری پردازد. زی را به نمود و داوری آغازد. نی چون هنری کو هنرش را ول کرد. یا چون کسی که خوش نمی انبازد . شهرام. ص.
آزاد تویی آزادیت شایسته است. بگزین هر آن گزینه ای بایسته است. در مکتب تو آزادیست نقطهء عطف. نا آزادی روح بشر را خسته است. شهرام. ص.
آبشخور آزادی ز اندیشه بود. دانش به توان آنچه اندیشه بود. این است توان دانش و اندیشه ات. آزادی و دانش راه اندیشه بود. شهرام. ص.
تاریخ که فلسفه بر آن می چینند. در خواب و به بیدار نقشهء رنگینند. گر باور خود نقش کنند راه خطاست. پیروز در آزمون چو نیک آیینند. شهرام. ص.
اینک که گه غریبی واژه گذشت. خواهی تو حروف سی ودو یا بیست و هشت. یکسان تمام واژگان باید دید. نی آنکه یکی گزید و دیگر راهشت. شهرام. ص.
آمدشدِ ما برای علم است و خرد. کاوش به شباروز ی و کشف و سرمد. تا آنکه بدانی ز کجا آمده ای . خود نیز بدنی به کجا خواهی نَرد. شهرام. ص.
هر کس که به فلسفه گراید نیکوست. دانیم که فلسفه چو چشم و ابروست. هم جان و جهان باشد و هم چشم عمل. بر بد به چو دشمن است و بانیک نکوست. شهرام. ص.
سیمرغ روان در آزمون وام گرفت. نابوده و بود ز هستی اش جام گرفت. هستی همه تا در آزمایش بینند. در فلسفه اش دست خرد جام گرفت. شهرام. ص.
از علم ازل تا به ابد نادانی. بی دانش و علم جاودان ارمانی . از دانش وبینش و سپس علم و عمل. وز آنچه به هستی تو بباید خوانی. شهرام. ص.
تا علم ازل تا به ابد مجهول است. میدان به یقین بی علم بودن گول است. وانگه که علوم هست را میگیری. در یاب یکی ز راه هستی طول است. شهرام. ص.
هر چند که گل فصل بهاری دارد. گل بودن هر کس افتخاری دارد. هر چند بهار جامهء نیکی پوشد. با بودن گل مرج و قراری دارد. شهرام. ص.
تا کی شوی از بادهء هستی می خور. این جام فرو نه دگر کم می خور. یک جرعه به خاکیان افلاک انداز. وآنگاه از آن بادهء دیگر می خور. شهرام. ص.
آن را که به بهترین گزین می گویند . وآن را به روند گونه ها می جویند. هر گونه تن و جان گزینهء آنهاست. تاریخ و خردش به فلسفه می پویند. شهرام. ص.
شادم که خودم تکیه به وجدان دارم. باید که سرود در بودنم بسیارم. این را همه از رازوری می دانم. از جان و زدل چنین بود بازارم . شهرام. ص.
تسبیح به دست و گاه فالی بزنم. باور بنما در پی سالی بزنم. تا خوب بود گویم که خوب است خوشم. گر خوب نبود گاه حالی بزنم. شهرام. ص.
گاهی به بهشتی که سراب است و نه آب است. گویی که رباب است و کباب است و شراب است. هشیار که رهزنان رهت را نزنند، پس. جاوید وبه پیروز روندی است که باب ...
" پیچوند. پیچونده . پیچبند. پیچبنده ": کادو.
لف و نشر مرتب آن باشد که دو لفظ آری به دو معنی. لفظ اول به معنی اول لفظ ثانی به معنی ثانی. لف ونشر محوش آن باشد که دولفظ آری به دو معنی . لفظ ثانی ...
" فرا آرمان ": فوق ایده آل
پاییز که باشد بزر و بزر افشان هست. در فصل زمستان برف و هم باران هست. در پای بهاران بلبلان سرمستند. گرم است تابستان خبرش از نان هست. شهرام. ص.
وجدان کلید همه اسرار شده است. چون آینه ای که با بشر یار شده است. در ذهن جهان دیگری روشن بین. بنگر چو زبان به کار افکار شده است. شهرام. ص.
ما پیکرهء جهان هستی شده ایم. آزاد به اندیشهء استی شده ایم. با دانش هستیم و درستش داریم. زیرا به میان راه رستی شده ایم. شهرام. ص.
خورشید دوباره سر ز خاور برزد. وآوازهء بنگرید به گیتی در زد . نوروز رسید ببینی از نو خورشید. تا اینکه دوباره تازگی را برزد. شهرام. ص.
هر جا که تمدنی است کاوش گردد. وز سکهء آن فرهنگ آن می برزد . با این همه از آن همه آثار کهن. آثار نوشتنی بسی می ارزد. شهرام. ص.
از خط و خطوط قرمز آزاد بزی. بامی زبر اندیشهء خود ننهی. پندار و در یافت فراوان باشد. سنجش کن و افزای به اندیشه وری. شهرام. ص.
هرگز که به شعر من نکوهش نبود. هرگز که به شعر من ستایش نبود. یابی چو تو سنجش و دگر هرگز خود. مر دانش و فرزانش و رامش نبود. شهرام. ص.
ای سرور هست هست خود ارج گذار. وین بود و نمود و ارج بی مرج گذار. هستی همه از نیکی و ارزش پیداست. با خویش به پای همچو جان درج گذار. شهرام. ص.
هستی که به مهر ایزدی استی شد. عشقی که به جاودانه سرمستی شد. تافی که هنر ورزی هستی بخش است. وین آینه ها نمایهء هستی شد. شهرام. ص.
زیبندهء مردم هرگز و تا کی نیست. هر چند که جاوید بسی باید زیست. اینک چو بیابی خبرهء دوران را. بنمای پژوهشی که خود تاکی چیست. شهرام. ص.
مردم که همه با معنویت هستند. زین رو به جهان مینوی دل بستند. با جان و تن و عشق و خرد میباشند. جاوید از این رو راه خود را رستند. شهرام. ص.
": بلندایی در خور. بلندایی لازم ":قامت رشیده .
بلندایی درخور. بلندایی شایان. بلندایی شگرف. بلندایی شایان. بلندایی بالان. بلندای بالان. بلندایی شایسته. بلندایی بایسته. ": قامت رشیده.
برخی بنگر به زندگی زیبایند. هم ساده و هم خاموش و هم هم رایند. آدم به شگفتی می فتد از اینان. میگو که چرا رسا و هم شیوایند. شهرام. ص.
روزی که بشر دانش خود ساخته است. در کار به فناوری انگاشته است. امروز که کار برد گسترش یافته است. صد مشکل و یا هزار فرو کاسته است. شهرام. ص.
در گیتی جان مگر شگفتی کم بین. وز چشم خرد نگر ورا هردم بین. بگذشته و آینده و اکنون به نگر . دانسته از آن زلف خم اندر خم بین. شهرام. ص.
ای عشق همیشه در خور ماهستی. وی عقل تو با ما نکنی بد مستی. ای دل تو غم و شادی خود راد بهل. ای یار دل هر آنچه بود تا رستی. شهرام. ص.
در چشم خرد ورزی تبه نابوده است. هم نیز تبه دشمنکی بی سوده است. نیکی همه هستی به نگر یاد نمای. نیک و بد هستی بوده و می بوده است. شهرام. ص.
باور که نباشد هر کسش افسرده است. وآن کو نپذیرد سنجشش دلمرده است. هر چند که عشق گواه بر یزدان است. اندیشه به یزدان گوی نیکی برده است. شهرام. ص.
هر مرز به فرهنگ و خود آراسته است. هر فرد به اجتماع پیراست است. مردم که تمدن را به پیراسته است. آگاهش وی از خرد و خواسته است. شهرام. ص.
بنگر که جهان به حکمت آراسته است . فرزانشی و فرا خرد خاسته است. از روز حجر تاخرد و خاک و نبوغ. پیوسته روند نه بیش و نی کاسته است. شهرام. ص.
پاسخ و اگر اندیشه ای می خواهد. وز اندیشه ات پاسخ آن می آید. دیگر چو توان نگاه را دوری زد. دانسته که پاسخش خودی می شاید. شهرام. ص.
تا خال لبش ستارهء پروین است. از خاک کجا تا به خدا چون این است. خاکی که به جان پرورشش می دارند. آن هم به چه مهری که خدا آیین است. شهرام. ص.
پرسید کسی گفت که من فلسفی ام. جز ایزد من کسی چه داند که کی ام. اینک که در این هستی بی پایانم. نیکو بود آنکه خود شناسم که کیم. شهرام. ص.
یاران بدانید گر که با فلسفه اید. دانید که خوش نیک به پنداشته اید. زیرا که خرد ورزی و سنجشها نیز. گویند بدانید و کجایید و که اید. شهرام. ص.
حکمت که بله باور یزدان دارم. عرفان که بله چنین ایقان دارم. انسان که بله حکمت و عرفان دارم. وز تجربه ام روند شایان دارم. شهرام. ص.
گاهی که بسی خود نگران میباشی. خسته ز تن و نیز روان می باشی. تا آنکه سپیده آید از راز شبت. هیچی دگری وز بی غمان می باشی. شهرام. ص.
در زندگی آرزو وامید بسی است. ز آن رو که تویی و جاودان خواهی زیست. آگاهی تو نخست مرج است تو را. ور نی چو بسنجند بدی و نیکی چیست. شهرام. ص.
با دانش و فرزانش و خوش پردازم. زی را که بسی به عشق می پردازم. هر غنچه که لب واکند و گل شکفد. من بلبل آن باغ سخن پردازم. شهرام ص.