پیشنهادهای صمد توحیدی(شهرام) (٥,١٢٨)
یونان به تاریخ بسی شد خوش نام. ایران بودش بزرگمهر هم خیام. از خاور و باختر سخنها داریم. این گستره را بود هزاران فرجام. شهرام. ص.
بر باور بی بهره چو بسیار شوی. از باور نیک دور و بی زار شوی. اندیشه ودانش محک تجربه اند. از روح چرا بی خود و بیمار شوی. شهرام. ص.
پیروز کی از سیاهی لشگر شد. گاهی که سیاهی چو یکی اخگر شد. بنگر تو کسی را لشگری آراید. با این همه خود تباهی لشگر شد. شهرام. ص.
بر دانش و اندیشه و سنجش رو کن. با کار و تلاش و آزمون رو خو کن. وز این روش روند خود نیکو کن. با اهل خرد گهی هم گفت و گو. شهرام. ص.
تاریخ که پروانهء هر قوم بود. نیک است اگر نیک بیابی که بود. وآنگاه که تاریخ دگر می بودش. کوشیم که پروانهء ما نیک بود. شهرام. ص.
از مکتب تو تا که تمدن بشد افزون. دیگر ز تو و مکتب تو نیست در افزون. در فکر بشر توان و آزادی و دانست. از خاک به افلاک به جاوید خود افزون. شهرام. ...
" کَل در آن افتاد ": ناقص شد. کل. کلتر. کلترین. نقص و نقض":کَل و وَل.
هر چام که خیام سروده است آن را. بر اهل شک و یقین نموده است آن را. پاسخ چو بگفت از سر دانش به سزاست. ور نی به شکست و ناگشوده است آن را. شهرام. ص.
ذهنی که من و تو جاودان می دانیم. همتای روان و خردش می خوانیم. چون آینه ای که هست هستی گردان. وز چهرهء وی بود ونمود وجدانیم. شهرام. ص.
شادان مردی کو زادهء تهران است. رازیست که افتخار او ایران است. در روز خرد سر آمد دانشهاست. شایسته و الگوی بسی انسان است. شهرام. ص.
چارانهء من بود بسی چارهء دل. زیرا که بود حکمت در بارهء دل. گر نیک نگر کنی بیابی کانها. چون موم کند سختی چون خارهء دل. شهرام. ص.
مردیست به نام دانای دانایان است. خورشید به هست ستارهء یونان است. در نسبت ما گذشتهء تاریخ است. در نزدش خود آیندهء انسان است. شهرام. ص.
چندین بسته بشر زمین را جا بود. هر کس به روند خویش ره پیما بود. هرگز که کسی جا پای کس پا ننهاد. وز این همه اش کدام ره زیبا بود. شهرام. ص.
بر فطرت خود باش و ز هستی به مرو. با آن که خردورزی چو مستی به مرو. شایسته چنان بود که بایستهء توست. گر چاره و ناچاره نجستی به مرو. شهرام. ص.
هر خویش به کیشی میبودپیوسته. هر کیش به کشوری بود وارسته. راهی دگرش نمی بود سربسته. ناماور نقد کجا بود لب بسته. شهرام. ص.
گر ما که به تابستان اندی کم هست. پاییز بیامد کمر خود را بست. پایانش این آغازش آن باشد. باران و تگرگ و برف زندگی را می رست. شهرام. ص.
درزی به بیش بیش و به کم، کم کم زن. در دهر به جاوید و نفس هر دم زن. از یک و ده و صد و هزار وز افزون. دم دم، کم کم بر کم و افزون خم زن. شهرام. ص.
گر دینداری دزدی و برداشت زچیست. ور بی دینی پیوست بر دینت چیست. باور به یزدان و چنین سبک خطاست. دهری اگری دهری این جورت چیست. شهرام. ص.
گفتند به سالوس و عبادت کردند. وز دنیا و مافیها شکایت کردن. پنهان و به آشکار دو رو بنمودند. این است همه آنچه حکایت کردند. شهرام. ص.
گفتار رباعی مرا زم کم زن. می سنج و ستایش و نکوهش کم زن . هر لنگه ء چارانه چو یک مکتب بین. می یاب و بیندیش و سپس هم کم زن. شهرام. ص.
پویایش تن خود پیری باشد. وین سبک و روند خود سیری باشد. صد سال اگر به کالبد ماند جان. تن سیری و روح را نمیری باشد. شهرام. ص.
از چاره نویس و سرنوشت شانس اقبال. یا بیمه توکل و شفاء غیبت و قال. پرهیز ز دوزخ و به فردوس برزخ. در آخرت و دنیا همین خوانده کمال. شهرام. ص.
انسان که فرزانگیش نیست مباد. آنکو که نه فرزانه بود چیست مباد. آگاهی و اندیشه و سنجش هستی است. خالی از این یک دو سه او کیست مباد. شهرام. ص.
برخی علما نگر که خود پر اثرند. برخ دگری دانشور و کم اثرند. در پر اثری کم اثری فرقی نیست. آنان که نام آورده اند نونگرند. شهرام. ص.
نو آوری و پژوهش و آموزش. بنگر که کدامند ز اهل دانش. در زندگی در این روند فکری کن. هر چند یکی به دیگری در رامش. شهرام. ص.
از فلسفه آیین وز علوم وز عرفان. یابی روش و روند و هم پاکی جان. سنجش که تو را سبک دگر آموزد. تا برتری منش بیابی از آن. شهرام. ص.
هر کس به کار خود به زی سر گرم است. وزدادهء کار خود بخود دلگرم است. هشدار که پایان را در آغاز نگر. در کار بسی فخر و بگو وآزرم است. شهرام. ص.
اندیشه نما آنگاه راهی بگزین. اندیشهء توتوراست اگر قدر یقین. وآنگاه امید است که مرج رهروست. خوشبختی آدمی همین دان نه جز این. شهرام. ص.
دوری کنی از جفا مروت این است. صافی شوی از صفا فتوت این است. وز هست به مردم وخدا نیکی کن. پرهیز بدی نما اخوت این است. شهرام. ص.
شد گاه زمستان و فرود آید برف. گرمای اتاق و گفتگو و هم حرف. از فرزانش و درس وز کار وز بیکار. هم از نگر وگذار ودیگر از ظرف. شهرام. ص.
در راه ورند روشنی گامی چند . ور نی زخرد گریز و فرجامی چند. آهنگ روند آفرینش بنگر. وآنگاه به پیروزی خود خامی چند. شهرام. ص.
از اول مهر تا بن خردادان. ابر و مه و برف آید و دیگر باران. گه نم نم و گاهی چو یم و دیگر بار. چون پنبه و چون پنبه زن و بزر افشان. شهرام. ص.
چون بر فلکم دست مباد چون یزدان. پس بر نکنم من این فلک را زمیان. آن کس که شناسد چرخ را از ایزد. آزاد بود رسد به کامش آسان. شهرام. ص.
متنی که به باب طبع نیست دور گذار. از ترجمه و چاپ از آن نام میار. حیف است که وقت خود کنی صرف چنین. هر کس به روندی بکند چارهء کار. شهرام. ص.
ابر آمد و کوه و در دریا پر کرد. آغاز دگر برای کار خور کرد. شب آید و طرّه بفشانَد بر خاک. گردون ز ستاره کهکشانها درّ کرد. شهرام. ص.
اسباب تمدن همه آماده بخواه. از ورزش و کار و هنر و خانه و جاه. سر گرم کتاب و ساختار وز پرواز. از گفت و شنود و سفره و با همراه. شهرام. ص.
برق آمد و چون رخش تهمتن بر جست. بر کوه بزد پیشانیش را در خست. روشن که بشد طلسم جادو بشکست. صد گونه گل و گیاه و نوبر بر رست. شهرام. ص.
هر کوست به نزد خود امیدی دارد. هر کوست به نزد خود نویدی دارد. در هر دمِشی بیم و امیدی آری. هر بیم و امیدی هم کلیدی دارد. شهرام. ص.
تر کیب طبایع چو به کام دم توست. رو نیک بزی چو باز دم از دم توست. با اهل خرد نشین که جانت شادان. از هوش و روان بود نه خاک کم توست. شهرام. ص.
هر کس به گمان خود وجودی دارد. هر کس ز وجود خود نمودی دارد. هر کس به آرمان خود سر شار است. وز این نگرش کشف و شهودی دارد. شهرام. ص.
" شکوفِش ": پایدیا .
گر جرعه زنی حجاب نه چون است آن را. آن جرعه که باده سرخ گون است آن را. تو غره بدانی کز رگ تاکی نیست. این جرعه که صد زهر نه چونست آن را. شهرام. ص.
گفتی که مرا گریه و یا خنده بود. آیندهء ما نکو ویا ژنده بود. بر مهر خدای مهربان نیک بزی. نیکی کن و مهربانی آینده بود. شهرام. ص.
سنگی که بدیدم گوشه ای باسنگی . سنگی که نشان می داد از فرهنگی. گویند که این نشانهء فرهنگ است . بنگر به نوشته های هر فر سنگی. شهرام. ص.
آزاد اگر در بند شد دیگر هیچ. مزدور چو در لبخند شد دیگر هیچ. از هر چه فراز است و فروداست اینجای. با دوست اگر پیوند شد دیگر هیچ. شهرام. ص.
زشت است تو را که زشت در کارت باد. ننگ است تورا که عیب بازارت باد. باید که از این دو سخت هم دور شوی. ور نی که همین دو چار و نا چارت باد. شهرام. ...
در گستره ای که جامعه اش بگسسته است. وآن خود نه به فرد به دیگری دل بسته است. هر جای که اینچنین بود در تاریخ. دل بسته و سر شکسته ونارسته است. شهرا ...
هرگز مگر از غم چو مرا دم نبود. هر کو نه چنین است مر آدم نبود. فرزند زمانه چون که افسرده بگشت . شادی جهان دگر در آن دم نبود. شهرام. ص.
هر مکتب مردمی سکولاریزمی. در پسروی است و یا کند پیشروی. در پیشروی دنیوی و اخروی است. تک بعد فلاکت است و واپس گروی. شهرام. ص.
تا فلسفه به سنجش بودت سرزنده. تا اندیشه به سنجش می شودتابنده . در راه به آکادمیت نیک نگر. آیین خدا را تا شوی یابنده. شهرام. ص.