شاهد عینی

" عین الشیء ": خود چیز .

شاهد عینی: به کار بردن این دو واژه ی عربی کنار هم را در آرایه های ادبی، افزوده ی نابجا ( حشو قبیح ) گویند؛ زیرا شاهد یعنی مشاهده کننده، کسی که چیزی یا کسی را دیده؛ و دیدن هم با چشم است؛ پس شاهد عینی ترکیبی نابجاست؛ زیرا اگر کسی چیزی را ندیده و از دیگری شنیده باشد که دیده است، او را شاهد نمی گویند.

" گواه چشمی ":شاهد عینی.

این دو واژه عربی است و پارسی آن این است:
گوکاس gukâs ( این واژه ای پهلوی است )