پرسش‌های دکتر احمد. ع. معینی

دگر ره لعبت طاوس‌پیکر گشاد ز درج لؤلؤ تنگ شکر ✏ «نظامی»  

ز دَه گویی به دَه سویی است ناورد ز یک‌گویی به یک گویی رسد مرد ✏ «نظامی»  

نه می در آبگینه کآن سمن‌بر در آب خشک می‌کرد آتشِ تَر ✏ «نظامی»  

ز پای آن پیل‌بالا را نشاندند به پایش پیل‌بالا زر فشاندند ✏ «نظامی»  

بسی کوشیدم اندر پادشایی مگر عیدی کنم بی‌روستایی ✏ «نظامی»  

ز گریه بلبله وز ناله بلبل گره بر دل زده چون غنچهٔ گل ✏ «نظامی»  

نه صبر آن که دارد برگ دوری نه برگ آن که سازد با صبوری ✏ «نظامی»  

چو روز آیینه خورشید دربست شب صد چشم هر صد چشم بربست ✏ «نظامی»  

به دستان می‌فریبندم نه مستم نیارند از ره دستان به دستم ✏ «نظامی»  

به قدر شغل خود باید زدن لاف که زر دوزی نداند بوریاباف ✏ «نظامی»