پیشنهاد‌های محمود اقبالی (٤,٢٠٦)

حجبی. [ ح َ / ح َ ی ی ] ( ع ص نسبی ) سمعانی گوید: این صورت نسبت است به حجابت بیت اﷲ وآنان جماعتی از بنی عبدالدار باشند که حجابت کعبه با ایشان است. ( ...

حجم. [ ح َ ] ( ع مص ) بازداشتن. منع کردن از چیزی. بستن دهان شتر تا نگزد. || مکیدن کودک پستان مادر را. مَص . نیشتر زده خون مکیدن به شیشه و شاخ. حجامت ...

حجب. [ ح َ ] ( ع مص ) بازداشتن. ( زوزنی ) ( تاج المصادربیهقی ) ( دهار ) . منع. حجاب. حجابت. در پرده کردن. پوشیدن : حجب این خورشید هم نور رب است بی نص ...

حجا. [ ح َ ] ( ع اِ ) کرانه و سوی چیزی. ج ، احجاء. || قبه های آب که از باران پدید آید. کوپله. حباب. نفاخات. ( بحر الجواهر ) . سوار آب. || خوانندگی و ...

حجال. [ ح ِ ] ( ع اِ ) ج ِ حَجَلَه و ج ِ حِجل ( منتهی الارب ) ( دهار ) . حجال. [ ح َج ْ جا ] ( ع اِ ) بریق. درخشندگی. ( منتهی الارب ) . منبع. لغت ...

حجاف. [ ح ُ ] ( ع اِ ) روانی شکم از تخمه و آن لغتی است در جحاف بتقدیم جیم. ( منتهی الارب ) . حجاف. [ ؟ ج ْ جا ] ( اِخ ) ( یوم الَ. . . ) روزی از روز ...

حجام. [ ح َج ْ جا ] ( ع ص ، اِ ) خون کشنده به استره زدن. کشنده خون از شاخ. ( منتهی الارب ) . الذی یحجم و یحسن صنعة الحجم. ( سمعانی ) . کشنده خون با ش ...

حجامت. [ ح ِ م َ ] ( ع مص ) خون تن از شیشه و شاخ برکشیدن پس از شکافهای خرد که به تن دهند با استره. خون کشیدن با شاخ یا شیشه ای از تن پس از خستن تن به ...

حجاری. [ ح َج ْ جا ] ( حامص ) سنگ تراشی. حجاری. [ ح َج ْ جا ] ( ص نسبی ) سمعانی گوید: این نسبت است سنگ فروش را. || ( اِ مرکب ) دکان سنگ تراش. حجاری ...

( حجارة ) حجارة. [ ح ِ رَ ] ( ع اِ ) ج ِ حَجَر. ( معجم البلدان ) ( ترجمان القرآن ) . و آن برخلاف قیاس است. و در دستور اللغة ادیب نطنزی آمده است که حج ...

( حجاجیة ) حجاجیة. [ ح َج ْ جا جی ی َ ] ( اِخ ) یکی از نقاط شهر واسط نزدیک ماوردان. رجوع به تاریخ ابن اثیر ج 7 ص 135شود. و از صفحه 125همان مجلد چنین ...

حجاجین. [ ح َج ْ جا ] ( ع اِ ) ج ِ حجاج. منبع. لغت نامه دهخدا

حجار. [ ح ِ ] ( ع اِ ) ج ِ حَجَر. ( منتهی الارب ) . || ج ِ حَجر. ( منتهی الارب ) . حجار. [ ح َج ْ جا ] ( ع ص ) سنگ تراش. ( ناظم الاطباء ) . حجار. [ ...

حجاج. [ ح ِ / ح َ ] ( ع اِ ) استخوان ابرو. ( مهذب الاسماء ) ( دستور اللغة ادیب نطنزی ) ( منتهی الارب ) . استخوانی که ابرو بر آن روید. || داغی که بر ا ...

حجاجی. [ ح َج ْ جا ] ( ص نسبی ) منسوب بحجاج بن یوسف ثقفی. - صاع حجاجی ؛ و آن صاع معمول عمر رضی اﷲ عنه بود که حجاج نیز معمول داشت. || سمعانی گوید: ...

حجت. [ ح ُج ْ ج َ ] ( ع اِ ) نمودار. دلیل. بینة. برهان. سلطان. امثولة. ثبت. آوند. ( ؟ ) آنچه بدان دعوی ثابت شود. مادل به علی صحة الدعوی. و قیل الحجة ...

حاسی. ( ع ص ) نعت فاعلی از حسو. آشامنده. منبع. لغت نامه دهخدا

خمسین. [ خ َ ] ( ع عدد، ص ، اِ ) پنجاه. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ) ( از اقرب الموارد ) . در حالت نصبی و جری خمسین و در حالت ...

خمس. [ خ َ ] ( ع عدد، ص ، اِ ) مؤنث خمسة یعنی پنج. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ) ( از اقرب الموارد ) . یقال : خمس نسوة. توضیح ...

( خمسة ) خمسة. [ خ َ س َ ] ( ع عدد، ص ، اِ ) پنج. خمس. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ) . اگر معدود مذکر باشد �خمس � با �تاء� تأن ...

حاست. [ حاس َ ] ( ع ص ، اِ ) نعت فاعلی. تأنیث حاس. رجوع به حاسة شود. حاسة. [ حاس ْ س َ ] ( ع ص ) نعت فاعلی ، تأنیث حاس. || ( اِ ) . احدالحواس الخم ...

حاسب. [ س ِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از حساب. شمارنده. شمارکننده. شمارگر. شمارگیر. ( مهذب الاسماء ) . محاسب. سمعانی گوید: �بفتح الحاء والسین المهملتین و ف ...

حاسد. [ س ِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از حسد. رشگن. رشک برنده. رشک بر. حسدبرنده. حسود. صاحب حسد. حسدکننده. حقود. بدخواه. ( دهار ) ( مهذب الاسماء ) . آنکه ز ...

حاجات. ( ع اِ ) ج حاجت. - قاضی الحاجات ؛ برآورنده نیازها. یکی از اسماء صفات باری عزاسمه � : گفت [ دمنه ] بر درگاه ملک مقیم شده ام و آن را قبله حاجا ...

حاجب. [ ج ِ ] ( ع اِ ) اَبرو. برو. استخوان ابرو مع گوشت و موی. موی ابرو. و هما حاجبان. ج ، حواجب. قوس حاجب ؛ خم ابرو، کمان ابرو. ( منتهی الارب ) . || ...

( حافلة ) حافلة. [ ف ِ ل َ ] ( ع ص ) مؤنث حافل. پر. بسیار. کثیر : الا آنکه نعمت حق سبحانه و بحمده در بازمانده امیر ماضی سایغاللسان وصافیةاللباس است ...

حافل. [ ف ِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از حفل. || ضرع حافل ؛ پستان بسیارشیر و پرشیر. ج ، حفل ، حوافل. ( مهذب الاسماء ) : شاة حافل ؛ گوسفند بسیارشیر. || واد ...

( حافیة ) حافیة. [ ی َ ] ( ع ص ) تأنیث حافی. رجوع به حافی شود. منبع. لغت نامه دهخدا

حافد. [ ف ِ ] ( ع ص ، اِ ) نعت فاعلی از حفد و حفود و حفدان. || نواسه پسرینه. ( مهذب الاسماء ) . نژاد پسرینه. نواده. نبیره. فرزندزاده. ( غیاث از کنز ) ...

( حافدة ) حافدة. [ ف ِ دَ ] ( ع اِ ) نواسه دخترینه. ج ، حوافد. ( مهذب الاسماء ) . منبع. لغت نامه دهخدا

حافیق. ( اِخ ) قضائیست در ولایت و سنجاق سیواس ، در مشرق آن ولایت ، و مرکز قضا قریه قوچ حصار است که در 6 ساعتی از شهر سیواس واقع است. این قضا دارای 15 ...

( حافیرة ) حافیرة. [ رَ ] ( ع اِ ) نوعی ماهی است سیاه. منبع. لغت نامه دهخدا

حافین. [ حاف ْ فی ] ( ع ص ، اِ ) ج ِ حاف ، بمعنی گرداگردآینده چیزی را : و تری الملئکة حافین من حول العرش. ( قرآن 75/39 ) منبع. لغت نامه دهخدا

حافی. ( ع ص ) نعت فاعلی از حَفی ً و حِفْوةً. برهنه پای. ( منتهی الارب ) . پابرهنه. ( منتهی الارب ) : التزام کرد عورات را سافرات الوجوه ، و رجال را حا ...

حاف. [ حاف ف ] ( ع ص ) نعت فاعلی از حف . گرداگردآینده چیزی را، و منه قوله تعالی : و تری الملائکة حافین من حول العرش. . . ( قرآن 75/39 ) . || سخت چشم ...

حارب. [ رِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از حرب. حارب. [رِ ] ( اِخ ) موضعی است در حوالی دمشق ، بحوران شام و نزدیک مرج الصفر، از سرزمین قضاعه. ( معجم البلدان ) ...

حافظ. [ ف ِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از حفظ. نگاهدارنده. نگاهدار. نگهدار. نگهبان. ( مهذب الاسماء ) . گوشدار. دارنده. بازدارنده. حفیظ ( در همه معانی ) . حا ...

( حافظة ) حافظة. [ ف ِ ظَ ] ( ع ص ، اِ ) تأنیث حافظ. || قوه حافظه ؛ مقابل قوه ذاکره. نیروئی است که ( بقول قدما ) جای آن تجویف اخیر دماغ است ، و کار ...

حار. [ حارر ] ( ع ص ) نعت فاعلی از حرّ. گرم. ( دهّار ) . مقابل بارد، سرد. مولوی آن را در مقابل برد آورده است : خصم و یار و نور و نار و فخر و عار تخت ...

( حارة ) حارة. [ رْرَ ] ( ع ص ) نعت فاعلی ، تأنیث حارّ. || ( اِ ) خردل فارسی. || ( ص ) ادویه حارّه ؛ دواهای گرم مزاج و غالباً از ادویه حارّ؛ ابازیر ...

حارس. [ رِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از حَرس و حِراسَة. نگهدارنده. نگهدار. نگاهبان. نگهبان. ( دهار ) . رقیب. حافظ. پاسبان. ( دهار ) ( مهذب الاسماء ) ( غیاث ...

نوعید. [ ن َ / نُو ] ( اِ مرکب ) در تداول عامه ، اولین عید پس از مرگ یکی از خانواده. عید اول خاندانی عزادار. ( یادداشت مؤلف ) . رجوع به عید اول شود. ...

خجول. [ خ َ ] ( از ع ، ص ) شرمگین. شرمگن. شرمسار. آنکه بسیار شرم آورد. شرمناک. منبع. لغت نامه دهخدا

خجوله. [ خ ِ ج َ / جو ل َ / ل ِ ] ( اِ ) آبله را گویند که بسبب کار کردن یاسوختن و راه رفتن در دست و پا و اعضا بهم رسد. ( از برهان قاطع ) ( ناظم الاطب ...

بر اساس منابع معتبری که شما نیز به آنها اشاره کردید ( مانند تحلیل ریشه شناختی دکتر کزازی ) ، بررسی نام �کارن� به شرح زیر است: 1. ریشه و معنای بنیادی ...

یعامل. [ ی َ م ِ ] ( ع ص ، اِ ) ج ِ یَعْمَل. ( المنجد ) . و رجوع به یعمل شود. منبع. لغت نامه دهخدا

یعاط. [ ی َ / ی ِ / ی ُ طِ ] ( ع صوت ) کلمه ای است که بدان گرگ و اسب را زجر کنند و رانند و رقیب چون لشکر دشمن را بیند اهل خود را بدان بیم کند. یا عاط ...

یعفوریه. [ ی َ ری ی َ ] ( اِخ ) صنفی از فرقه غالیه منسوب به محمدبن یعفور. ( مفاتیح ) . از فِرَق شیعه امامیه ، معاصرین ابومحمد هشام بن حکم. ( از خاندا ...

یعار. [ ی ُ ] ( ع مص ) بانگ کردن یا سخت بانگ کردن گوسفند. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) . یعار. [ ی ُ ] ( ع اِ ) آواز گوسفند. ( منتهی الارب ) ( آنندرا ...