پیشنهاد‌های علی باقری (٤٠,١٢٩)

سیاست اقتصادی ؛ طریقه ای که دولت یا حزبی در اداره امور اقتصاد کشور پیش میگیرد. ( فرهنگ فارسی معین ) .

از پشت سیاره زین فروکردن ؛ شب به آخر رسیدن و صبح دمیدن. در مؤیدالفضلا به معنی کوتاه شدن شب. ( آنندراج ) .

- سهواللسان ؛ خطا در گفتار. لغزش در زبان و در تکلم.

سهو کاتب ؛ خبط و غفلت نویسنده. ( ناظم الاطباء ) .

سهوالعقد ؛ سهوی که در شماره عقود انامل واقع شود و آنرا بزبان الواط سهوالقب گویند. ( از آنندراج ) .

سهل البیع ؛ ارزان فروش.

سهل الحصول ؛ که آسان بدست آید.

سهل الانقیاد ؛ آنکه زود تسلیم شود.

سویق التفاح ؛ تلخان سیب.

سویق الحنطه ؛ تلخان گندم.

سویق الرمان . سویق الشعیر. سویق القرع.

سویق الارزه ؛ تلخان برنج.

بسوی خود ؛ حرص و طمع نمودن بچیزی. ( آنندراج ) . و رجوع به مجموعه مترادفات ص 122 شود.

سوهان روح ؛ آزاردهنده جان. که صحبت او بطبع آدمی نسازد. ( از آنندراج ) .

سوهان تعلیقه ؛ آلتی آهنین که یک سر آن سوهان و سر دیگر چوب سای است. ( یادداشت بخط مؤلف ) .

سوهان زدن ؛ سوهان خور داشتن. سوهان خوردن. سوهان شدن. سوهان کردن.

سوسن لاجوردی ؛ سوسن چینی.

سوسن کوهی ؛ راسن : آن قطره باران ز بر سوسن کوهی گویی که ثریاست بر این گنبد دوار. منوچهری.

سوسن گل دراز ؛ سوسن سفید.

سوسن کبود ؛ سوسن چینی. ( فرهنگ فارسی معین ) .

- سوسن سرخ ؛ گلایول. ( فرهنگ فارسی معین ) : دو لب چو نارکفیده دو برگ سوسن سرخ دو رخ چو نار شکفته دو برگ لاله لال. عنصری.

سوسن فرفوری ؛ زنبق ارغوانی. ( یادداشت بخط مؤلف ) .

سوسن ختایی ؛ سوسن چینی. سوسن خوش اندام. سوسن الوان. سوسن ده زبان.

سوسن سفید ؛ سوسن سپید. زنبق. ( ریاض الادویه ) . سوسن آزاد. ( ذخیره خوارزمشاهی ) . رازقی. ( ابن بیطار ) : آن سوسن سپید بشکفته بباغ در یک شاخ او ز سیم ...

سوسن بری ؛ دلبوث. دور حولی. کسیفون.

سوسن جبلی ؛ شامل راسن و ایرسا است. ( فهرست مخزن الادویه ) .

سوسن چینی ؛ گونه ای سوسن که دارای ساقه های سبز و تند و گلهای لاجوردی است. ( فرهنگ فارسی معین ) .

سوسن اصفر ؛ سوسن زرد. ( فرهنگ فارسی معین ) .

سوسن الوان ؛ گونه ای سوسن که دارای گلهای درشت و رنگارنگ است. ( فرهنگ فارسی معین ) .

سوسن ابیض ؛ سوسن آزاد. سوسن سفید. ( فرهنگ فارسی معین ) .

سوسن احمر ؛ گلایول. ( فرهنگ فارسی معین ) . دلبوث است. ( تحفه حکیم مؤمن ) . سیف الغراب. دورحوله. سنخار. ماخاریون.

سوسن ازرق ؛ پیلغوش. سوسن آسمانگونی.

از سوزن برون شدن ؛ از سفت سوزن گذشتن. بسهولت تمام برآمدن.

سودای صفرایی ؛ باشد که نوعی از صفرا بسوزد وسطبر شود و سیاه آنرا سودای صفرایی گویند. سیاه باشد و روشن قرمز و ترش و مگس گرد آن نگردد و زمین را بجوشد و ...

سودای کج پختن ؛ خیال کج. قصد باطل : حافظ در این کمند سر سرکشان بسی است سودای کج مپز که نباشد مجال تو. حافظ.

سودا بر هم خوردن ؛ بهم خوردن معامله است. ( از آنندراج ) : متاع دل بهر کس داده بودم بازمیگیرم پریشان طره ای دیدم که برهم خورد سودایم. ابوطالب کلیم ( ...

سودا بر هم زدن ؛ کنایه از معامله بهم زدن. ( آنندراج ) : رحم کن سودای ما بیچارگان برهم مزن میتوان آخر بجانی بر سر یک مو گذشت. طالب آملی ( از آنندراج ...

سودا بریدن ؛ کنایه از معامله را بهم زدن : ما را ز نفع و سود تو سودابریده است سودا بریده است و چه زیبا بریده است. ملا قاسم مشهدی ( از آنندراج ) .

سودالاکباد ؛ دشمنان. ( ناظم الاطباء ) .

سودالبطون ؛ لاغر. ( ناظم الاطباء ) .

سودای ترکانه کردن ؛ کنایه از معامله بی تکلف کردن. ( آنندراج ) .

سوخته مغز ؛ مغز فاسدشده : جز آن سبک خرد شوربخت سوخته مغز که غره کرد مر او را بخویشتن شیطان. فرخی.

ایام السود ؛ روزگار بدبختی و نامساعدی ومنحوس. ( ناظم الاطباء ) .

سوخته طالع ؛ بدبخت. بداقبال. بی ستاره.

سوخته طلب ؛ طلب لاوصول یا صعب الوصول.

سوخته کسی بودن ؛ سخت دوستار او بودن : حره ختلی عمتش که خود سوخته او بود. ( تاریخ بیهقی ) .

سوخته خرمن ؛ آنکه هستی از دست داده : بر بستر هجرانت بینند و نپرسندم کای سوخته خرمن گو آخر ز چه غمگینی. سعدی. عیبش مکنید هوشمندان گر سوخته خرمنی بزا ...

سوخته چیزی بودن ؛ فریفته ، اسیر، عاشق ، واله ، شیدای او بودن : سینه خاقانی است سوخته عشق او او بجفا میدهد سوختگان را بباد. خاقانی. اندر دل سنگ اگرن ...

سوخته دامان ؛ دامان آتش گرفته : چرخ را هر سحر از دود نفس همچو شب سوخته دامان چه کنم. خاقانی.

- سوخته تنباکو ؛ تنباکوی کشیده شده.