پیشنهاد‌های صمد توحیدی(شهرام) (٥,١٠٣)

هر کس به کار خود به زی سر گرم است. وزدادهء کار خود بخود دلگرم است. هشدار که پایان را در آغاز نگر. در کار بسی فخر و بگو وآزرم است. شهرام. ص.

اندیشه نما آنگاه راهی بگزین. اندیشهء توتوراست اگر قدر یقین. وآنگاه امید است که مرج رهروست. خوشبختی آدمی همین دان نه جز این. شهرام. ص.

دوری کنی از جفا مروت این است. صافی شوی از صفا فتوت این است. وز هست به مردم وخدا نیکی کن. پرهیز بدی نما اخوت این است. شهرام. ص.

شد گاه زمستان و فرود آید برف. گرمای اتاق و گفتگو و هم حرف. از فرزانش و درس وز کار وز بیکار. هم از نگر وگذار ودیگر از ظرف. شهرام. ص.

در راه ورند روشنی گامی چند . ور نی زخرد گریز و فرجامی چند. آهنگ روند آفرینش بنگر. وآنگاه به پیروزی خود خامی چند. شهرام. ص.

از اول مهر تا بن خردادان. ابر و مه و برف آید و دیگر باران. گه نم نم و گاهی چو یم و دیگر بار. چون پنبه و چون پنبه زن و بزر افشان. شهرام. ص.

چون بر فلکم دست مباد چون یزدان. پس بر نکنم من این فلک را زمیان. آن کس که شناسد چرخ را از ایزد. آزاد بود رسد به کامش آسان. شهرام. ص.

متنی که به باب طبع نیست دور گذار. از ترجمه و چاپ از آن نام میار. حیف است که وقت خود کنی صرف چنین. هر کس به روندی بکند چارهء کار. شهرام. ص.

ابر آمد و کوه و در دریا پر کرد. آغاز دگر برای کار خور کرد. شب آید و طرّه بفشانَد بر خاک. گردون ز ستاره کهکشانها درّ کرد. شهرام. ص.

اسباب تمدن همه آماده بخواه. از ورزش و کار و هنر و خانه و جاه. سر گرم کتاب و ساختار وز پرواز. از گفت و شنود و سفره و با همراه. شهرام. ص.

برق آمد و چون رخش تهمتن بر جست. بر کوه بزد پیشانیش را در خست. روشن که بشد طلسم جادو بشکست. صد گونه گل و گیاه و نوبر بر رست. شهرام. ص.

هر کوست به نزد خود امیدی دارد. هر کوست به نزد خود نویدی دارد. در هر دمِشی بیم و امیدی آری. هر بیم و امیدی هم کلیدی دارد. شهرام. ص.

تر کیب طبایع چو به کام دم توست. رو نیک بزی چو باز دم از دم توست. با اهل خرد نشین که جانت شادان. از هوش و روان بود نه خاک کم توست. شهرام. ص.

هر کس به گمان خود وجودی دارد. هر کس ز وجود خود نمودی دارد. هر کس به آرمان خود سر شار است. وز این نگرش کشف و شهودی دارد. شهرام. ص.

" شکوفِش ": پایدیا .

گر جرعه زنی حجاب نه چون است آن را. آن جرعه که باده سرخ گون است آن را. تو غره بدانی کز رگ تاکی نیست. این جرعه که صد زهر نه چونست آن را. شهرام. ص.

گفتی که مرا گریه و یا خنده بود. آیندهء ما نکو ویا ژنده بود. بر مهر خدای مهربان نیک بزی. نیکی کن و مهربانی آینده بود. شهرام. ص.

سنگی که بدیدم گوشه ای باسنگی . سنگی که نشان می داد از فرهنگی. گویند که این نشانهء فرهنگ است . بنگر به نوشته های هر فر سنگی. شهرام. ص.

آزاد اگر در بند شد دیگر هیچ. مزدور چو در لبخند شد دیگر هیچ. از هر چه فراز است و فروداست اینجای. با دوست اگر پیوند شد دیگر هیچ. شهرام. ص.

زشت است تو را که زشت در کارت باد. ننگ است تورا که عیب بازارت باد. باید که از این دو سخت هم دور شوی. ور نی که همین دو چار و نا چارت باد. شهرام. ...

در گستره ای که جامعه اش بگسسته است. وآن خود نه به فرد به دیگری دل بسته است. هر جای که اینچنین بود در تاریخ. دل بسته و سر شکسته ونارسته است. شهرا ...

هرگز مگر از غم چو مرا دم نبود. هر کو نه چنین است مر آدم نبود. فرزند زمانه چون که افسرده بگشت . شادی جهان دگر در آن دم نبود. شهرام. ص.

هر مکتب مردمی سکولاریزمی. در پسروی است و یا کند پیشروی. در پیشروی دنیوی و اخروی است. تک بعد فلاکت است و واپس گروی. شهرام. ص.

تا فلسفه به سنجش بودت سرزنده. تا اندیشه به سنجش می شودتابنده . در راه به آکادمیت نیک نگر. آیین خدا را تا شوی یابنده. شهرام. ص.

شادی جهان به روی معشوق بود. وان در آینه ای بود که محروق بود. وآن آینه در آب بود روشنگر . آینده در آن به سان مسبوق بود. شهرام. ص.

امروز که آهنگ سکو لاریزم است. چون سکه دو رو بود نه چون لاایزم است. در انسان مداری هست آیین خرد. ور دشمن انسان است چو برخی ایزم است. شهرام. ص.

لاادری تذبذب است به نفی و اثبات. در نفی تاملی است برآید ایجاب. انگیزه و انگیخته ات سنجش کن. آنگاه به هر نگر درستش کن چاپ. شهرام. ص.

شادی و غم زمانه را بنماییم. در نیک وبدی زمانه راپیماییم. شادی تو از کار خودت انگیزد. غم را همه از زشتی کارت واییم. شهرام. ص. .

ما را نبود دست گدایان یاران. هم نیز نه پور پادشاهان یاران. با این همه تا گدا منش می یابیم. افتیم به یاد روز گاران یاران. شهرام. ص.

کفر چو تویی گزاف و شایان نبود. وز شرک کسی درست و آسان نبود. آیینش مگر به وهم نادان نبود. وین راه چنین برای انسان نبود. شهرام. ص.

فرهنگ بشر در مردم آزاری بود. بی نام و نشان به کار اجباری بود. در افت بشر برای نام جان میداد. آنی که به باورش شر انگاری بود. شهرام . ص.

می کوش که کار تو همه خوب شود. وز جان و تنت بدیست سر کوب شود. پایان سخن بود ، نیک پیروز است. نابود بد است اگر چه مکتوب شود. شهرام. ص.

جاسوس به جاسوسی خود سر گرم است. سالوس به سالوسی خود سر گرم است. زیگار بشر چگونه باید گذرد. تاریخ به قاموسی خود سر گرم است. شهرام. ص.

بگذشت زمانهء کهی یا که بهی. اینک گذر از آنچه بود نیک و بدی. بر سنجش و دانش رو به فرزانش آر. تا آن که از این همه فراسوی شوی. شهرام. ص.

هر گز نشود به سود من کار کنی. خواهی اگرم دروغ و انکار کنی. تا جنگ نخست ز صلح آخر به شد. این گفتهء خوش است به کار افکار کنی. شهرام. ص.

آن کس که بگوید سکولاریک بُود. پنداشته است هستیِ نا نیک بود. کشور که بود خدا پرستی یابد. انسان نه آن است که یک خیک بود. شهرام. ص.

ناخوانش و اندیشه به دانش در گیچ. یک نسخه به اندیشه و دانش خود پیچ. انسان که به اندیشه وری شاخص شد. سنجش چو نباشدش دگر یعنی هیچ. شهرام. ص.

بنگر به سیاست ز خرد ورزان است. در گوشهء دنیا گذر از عرفان است. آن کو که به خود بی دانشی را یابد. بنیاد دگر شگردی از ایشان است. شهرام. ص.

هستند کسانی که به حق رو کردند. اینان به سرشت خود به حق خو کردند. خود یافته حق شناخته و آگاهند. ناتافته باطل را به حق پو کردند. شهرام. ص.

با دانش و بینش گر نگر ورزی تو . تا نیک بیابی بد نمی ورزی تو. آداب و رسوم زندگی قانون است. بهداشت نما گر خرد ورزی تو. شهرام. ص.

ای دوست بیا تو حرف حق را مشکن. خود را بشکن آینه ها را مشکن. بر نسخهء بد دِژ پایان میزن. وز بهر خدا خلق خدا را مشکن. شهرام. ص.

از دورهء باستان بسی یاد نمای. با این همه میهن خود آباد نمای . تاریخ فرازای شگفتش باشد. خود را به بد وبه نیک آزاد نمای. شهرام. ص.

تا دل نسوزد اشک جاری نشود. ای کاش بشر به کار زاری نشود. اینک به فرای نیک و بد پای گذار. تا کار به جبر و اختیاری نشود. شهرام. ص.

انگیزهء تو ز چامگانت چه بود. شعر است حماسه تا از آنت چه بود. از بلبل و گل زخاک و افلاک و دگر. از نوحه و روضه داستانت چه بود. شهرام. ص.

زم. زمه. زامعه. جامعه. جامع ( مانند مسجد جامع ) ": صومعه با جمع صومع.

با اهل هنر اهل هنر را بشناس. گر این هنرت بود بداریش سپاس. هر کس به نمون به خود نمونا گردد. یا آن که به رستگاریش دارد پاس. شهرام. ص.

دینی که بشریت گرویدست به آن. وز روز نخست خود پروریدست به آن. گوید که به هر کار شش مرج بود . مکروه حلال واجب مباح حرام مستحب آن. شهرام. ص.

ای دوست بیا به جای هم خوش باشیم. در دور زمان به پای هم خوش باشیم. خوبی بود آن به کز بدی دور شویم. بر رای هم و دیده ء هم خوش باشیم. شهرام. ص.

یک روی دژم ز روی سالوسی به. شوری نگر ز چشم جاسوسی به. هر جا که کژی و کاستی روی آرد. یک حرف گزین زکار قاموسی به. شهرام. ص.

یک چند به علوم روز خوش خو کردیم. یک چند به حوزهء هنر رو کردیم. سنجش که بیامد سر کشی آغازید. اینک که به فرزانش فراسو کردیم. شهرام. ص.