صمد توحیدی(شهرام)

بنگر تو به کانش که به جا می باشد. انسان بنگر چو رهنما می باشد. عکاس شکار هر درنگش دارد. بنگر به سراینده سرا می باشد. شهرام. ص.

دریا که بود بودن ما در هستی. هم کوه بود بودن ما در استی. وین خاک که ما بر روی آن میباشیم. وین باز دم ودم به فرای مستی. شهرام. ص.

اینک که زمان مکان ز انسان باشد. دانست و ندانست هم اینسان باشد. علم ازلی و ابدی انسانی است. بنگر که پژوهشش هم آسان باشد. شهرام. ص.

گر غرقهء دارندگی و می دانی. یا کشتی تو غرق شدومی خوانی. امید به زندگی تو را فرا می دارد . آهسته و پیوسته به پیش می رانی. شهرام. ص.

این است به آرمان که تا زنده بوی. هم زنده و جاودان و پاینده بوی. در آرمان و کار برد زندگی است. در عشق و به انگیزه و تابنده بوی. شهرام. ص.