پاسخ‌های دکتر محمد هنرپور

درود؛ به نظر من راه حل آن نخست: آموزش و تربیت. یعنی یک برنامه و سامانه آموزشی درست و متقن و اساسی از مهد کودک تا دست کم سال آخر متوسطه. دوم: در خانه و خانواده، دروغگویی رواج و آموزش داده نشود. مثلا پد ...

درود؛ علاوه بر اختلاف تلفظ حروف مانند «ژ»، «گ»، «پ» و «چ» بین عربی و فارسی، از جنبه دیگری نیز با زبان فرانسوی قابل قیاس است و آن اشعار و شعرای پارسی هستند . همانگونه که زبان فرانسوی در بین زبان‌های لاتین به زبانی لطیف و عاشقانه شهره است.  زبان فارسی مزیت دیگری هم بر فرانسوی دارد و آن سادگی تلفظ و مخارج حروف آن است که تقریبا هیچ زحمتی برای گوینده ندارد. پایدار باشید.

درود؛ می‌توان نوشت: نامزدی، نامزد شدن یا داوطلب شدن. تندرست باشید.

درود؛ استغفار یعنی طلب بخشش؛ بنابراین استغفار را نمی‌جویند بلکه انجام می‌دهند؛ پس باید گفت: استغفار کردن. ولی در مورد استمرار چون در فارسی معنی آن کمی متفاوت شده بنابراین استمرار جستن درست است. پایدار باشید.

درود؛ در فرهنگ‌ها و لغتنامه‌ها این واژه را به صورت «قدغن» رایج‌تر دانسته‌اند. تندرست باشید.

درود؛ در عربی و برخی زبان‌های دیگر صفت از لحاظ جنسیت و یا تعداد از موصوف تبعیت می‌کند؛ در حالی که در فارسی چنین نیست.  برای نمونه  در انگلیسی گفته می‌شود: «ten students»  ولی در فارسی میگوییم «ده دانشجو» و واژه دانشجو جمع بسته نمی‌شود. همین گونه است که باید گفت «زنان شاعر» و نباید در فارسی«  شاعر» را به صورت مؤنث در عربی آورد. کامیاب باشید.

درود؛ از دو واژه عربی «عدیم» به معنی نیازمند، دیوانه،احمق و مسکین و «نظیر» به معنی مانند و همتا تشکیل شده است. «عدیم» وقتی بر سر اسم می‌آید مفهوم فقدان و نفی می گیرد. «عدیم النظیر» یعنی: بی‌مانند، بی مثال، بی‌همتا و یگانه، سرآمد و  تک. همه این واژگان را به اقتضای گفتار یا نوشتار می‌توان به جای ترکیب«عدیم النظیر» آورد. تندرست باشید.

درود؛ اگر به زبان پارسی نوشته‌ای را می نویسیم، لازم است تا جایی که ممکن است واژگان پارسی  را به کار ببریم؛ به ویژه اگر معادل پارسی آن رایج باشد. به سادگی می‌توان گفت و نوشت: ناشناس، گم‌نام و... ح ...

درود؛ دایه مهربان‌تر از مادر مانند: کاسه داغ‌تر از آش !

درود؛ به این معنی است که شخصی که گناهی نکرده به دلیل کاری که دیگری انجام داده گرفتار شده است. مانند ضرب المثل:«گنه کرد در بلخ آهنگری...به شُشتر (شوشتر)زدند گردن مسگری»!