پیشنهاد‌های علی باقری (٤٠,١٩٣)

آفتاب را به گز پیمودن: [عامیانه، کنایه ] کوشش بی هوده کردن.

آفتاب خوردن: [عامیانه، کنایه ] سختی کشیدن.

آفتاب چریدن: [عامیانه، کنایه ] بی کار بودن، چیزی برای خوردن نداشتن.

آفتاب به آفتاب:[ عامیانه، اصطلاح] هر روز.

آفتاب به ملاج کسی خوردن: [عامیانه، کنایه ] دیوانه شدن، خل شدن.

آفتابِ پس دیوار: [عامیانه، کنایه ] شامگاه.

آفتاب برِ دیوار آمدن: [عامیانه، کنایه ] به پایان آمدن عمر.

آفتاب از مغرب درآمدن: [عامیانه، کنایه ] روز قیامت، رویدادی شگرف پیش آمدن.

آفتاب از کدام طرف در آمده؟:[عامیانه، ضرب المثل] چه عجب از این طرف ها؟!.

آغا پنبه: [عامیانه، اصطلاح] زن بسیار سفیدرو، عروسک پنبه ای.

آغبانو: [عامیانه، اصطلاح] لقبی برای زنان محتشم و بزرگ.

آشیخ روباه: [عامیانه، اصطلاح] آب زیرکاه، مکار.

آشی شدن: [عامیانه، کنایه ] سوراخ سوراخ شدن بدن از ترکش های فراوان.

آش همان آش و کاسه همان کاسه: [عامیانه، ضرب المثل] چیزی تغییر نکرده.

آشی بودن زندگی: [عامیانه، کنایه ] نامساعد بودن حال و احوال.

آش هفت جوش: [عامیانه، کنایه ] قضیه ی پیچیده.

آشوب شدن دل: [عامیانه، کنایه ] دچار تهوع شدن.

آش و لاش: [عامیانه، کنایه ] به کلی متلاشی شده، له ولورده.

آشنایی دادن: [عامیانه، کنایه ] خود را معرفی کردن.

آش نذری: [عامیانه، اصطلاح] آشی که به نیت برآورده شدن دعایی بپزند.

آشنایی به روشنایی انداختن: پس از مدت ها تصادفی آشنایی را دیدن.

آشنا روشنا: [عامیانه، اصطلاح] دوست آشنا.

آش کشک خاله: [عامیانه، کنایه ] کار ناگزیر، تکلیفی که بر عهده ی کسی باشد.

آشغالی: [عامیانه، اصطلاح] سپور.

آش شله قلمکار: [عامیانه، کنایه ] بی نظم و قاعده.

آش دهن سوزی نبودن: [عامیانه، کنایه ] زیاد جالب نبودن، اهمیت زیادی نداشتن.

آش دهن سوز: [عامیانه، کنایه ] هر چیز مطلوب و پسندیده.

آش پشت پا: [عامیانه، اصطلاح] آشی که در روز سوم پس از رفتن مسافر بپزند و به فقرا بدهند.

آش آلو کردن: [عامیانه، کنایه ] خجالت زده کردن، کنفت کردن، سکه ی یک پول کردن.

آش پختن برای کسی: [عامیانه، کنایه ] کسی را برای آزار کسی برانگیختن، برای کسی توطئه ای ترتیب دادن.

آسیاب گردان: [عامیانه، اصطلاح] کسی که به خوبی از عهده ی کارها بر می آید.

آش آلو شدن: [عامیانه، کنایه ] خجالت زده شدن، سکه ی یک پول شدن، کنفت شدن.

آسمان غرمبه: [عامیانه، کنایه ] صدای رعد، تندر.

آسمان گرفتن: [عامیانه، اصطلاح] فراگرفته شدن آسمان با ابر یا مه.

آس و پاس: [عامیانه، کنایه ] در نهایت تهیدستی ، بینوا، مفلس.

آسمان ( و ) ریسمان: [عامیانه، کنایه ] حرف های بی ربط و صد تا یک قاز.

آسمان ( و ) ریسمان به هم بافتن: [عامیانه، کنایه ] حرف های بی سروته و بی ربط زدن.

آسمان سوراخ شدن: [عامیانه، کنایه ] رویداد بزرگ پیش آمدن.

آسمان را به زمین آوردن ( دوختن ) : [عامیانه، کنایه ] کار شگفت انگیز کردن.

آسمان را سِیر کردن: [عامیانه، کنایه ] سخت خوشنود بودن، لذت بسیار بردن.

آسمان جل: [عامیانه، کنایه] ندار، بی چیز، کسی که رواندازش آسمان است.

آسمان تا زمین: [عامیانه، کنایه ] تفاوت بسیار.

آسمان به زمین آمدن: [عامیانه، کنایه ] رویدادی مهم و عجیب پیش آمدن.

آسمان با زمین دوختن: [عامیانه، کنایه ] داشتن کمال مهارت در تیراندازی.

آسمان به ابرو پوشیدن: [عامیانه، کنایه ] پنهان ساختن امر آشکار.

آستین سرخود: [عامیانه، کنایه ]هر چیزی که وسیله ی کاربردش همراهش است.

آستین بر چشم گذاشتن: [عامیانه، کنایه ] پنهان گریستن.

آستین تر داشتن: [عامیانه، کنایه ] بسیار گریه کردن.

آستین بالا زدن: [عامیانه، کنایه ] آماده شدن، به کاری برخاستن، پا پیش گذاشتن

آستین افشاندن: [عامیانه، کنایه ] رقصیدن، انکارنمودن، انعام دادن. .