پاسخ‌های آرش ایرانپور

پاسخ ساده است، در زمانه فردوسی دانش باستان‌شناسی وجود نداشت، مردم به جز آن چه در شاهنامه آمده هیچ اطلاعات دیکری از دپره پیشااسلامی نداشتند.

پیشوند خر به معنی بزرگ است، مانند خرچنگ، خرکمان، خرمگس، خربوزه

زمانی که بخواهیم عواقب یک کار را گوشزد کنیم یا تاثیر گسترده کاری را نشان دهیم

عاقل یعنی دانا و سفیه یعنی نادان نگاهی که  یک دانا به یک نادان دارد

درین یک نام دورگه و نامناسب است.

لیا و حوریا نام های بیگانه هستند و شایسته نیست که ایرانی ها فرزندانشان را به این نام ها آلوده کنند. نیلماه اگرچه  بیگانه نیست ولی معنی ندارد، پیشنهاد می‌کنم از نام های واقعی مانند نیلوفر، نوشین و نسترن استفاده کنید.

گمان می‌کنم معنی شعر این باشد: شرم کردم که از دست  دانشمندی مانند  تو باده ننوشم نوشیدن باده تلخ را به نصیحت تلخ شنیدن  تشبیه کرده از نوع تشبیه مستتر

سمن کوتاه‌شده همان گل یاسمن است بر هم به معنی سینه یا همه تن است سمنبر یعنی زنی که تنش مانند گل است

 کسی که به او جان  داده‌ای را نکُش نقش کسی که جان ندارد را نکِش

هیچ شعری برای شروع بد نیست و باید در آینده روز به روز شعر هایت بهتر شوند. نمیدونم این چندمین شعرته ولی چند نقص داره: ۱- قافیه ها شلخته هستند و معلوم نیست چه قالبی شده ۲- عبارت سحر کن به روز معنی نداره ۳- جمله دود شد هوا معنی نداره ۴- استفاده از کلمه های قلمبه‌سلمبه عربی در شعر پارسی اشتباهه چون نه زیبایی دارند و نه معنی