پاسخ‌های البرز آزاد

تاش در حقیقت پسوندی برای اشتراک در چیزی هست، خواجه‌تاش یعنی دو خدمتگزاری که سرور و خواجه اونها یک نفر باشه، مثل خیلتاش که در تاریخ بیهقی اومده، یعنی دو سربازی که متعلق به یک خیل یا قوم و گروه باشند تاش در حقیقت همون -تا- و -لنگه- و -مثل- هست

اغیار جمع واژهٔ غیر هست، یعنی افراد بیگانه و ناآشنا. درینجا منظور شهریار اینه که خوشی و شادی خودت رو با افراد بیگانه(غیر از من)شریک شدی ولی من رو غریبه دونستی و به حساب نیاوردی

درگاه و بی‌گاه، گاه پسوندیه که برای زمان و هم مکان استفاده می‌شه، دانشگاه:محل دانش و صبح‌گاه: زمان صبح بی‌گاه منظور زمانِ دیر یا دیروقت هست، در معنی این بیت می‌شه گفت باید وقت و بی‌وقت خون دل خورد، روز و شب فرقی نمی‌کنه، در تمام احوال عاشق باید خون دل بخوره و متوجه معشوق باشه اگر تمنای وصال داره «در غم ما روزها بی‌گاه شد» مولانا

صدر المتالهین، ملاصدرا

به صورت عمومی، عموما

خالی از لطف نیست اگر کاملِ قصه رو در مثنوی بخونید ولی درینجا مولانا می‌خواد بگه صرفِ هم زبان بودن یا خویش و پیوندی داشتن باعث همدل بودن و احساس نزدیکی نمی‌شه، به عبارت دیگه دل و یکی بودن دلها برای نزدیکی رو خیلی مهمتر می‌دونه تا نسبتهای خویشاوندی یا اجتماعی و … نزدیک بودن دلهاست که مهمه

گُل در خاک کاشته می‌شه و وقتی آبیاری بشه زمین حالت گل آلود پیدا می‌کنه ولی گُل آب مورد نیاز برای رشد رو از همین طریق تامین می‌کنه و خب به اصطلاح شاعر می‌خواد بگه گلی به این زیبایی و لطافت و سربلندی به ناچار برای چاره‌گشایی و بقا سر و کارش به گِل می‌افته همونطور که افراد عاقل هم کارشون بعضی از اوقات به دیوانگان و بی‌خردان می‌افته و به ناچار گرفتار اونها می‌شن و به چاره جویی می‌افتن 

باید بدانیم که هنر در متون ادب فارسی به معنای امروزی «art» نبوده و مقصود از هنر ، فضل و برتری‌ست، و هنرمند در متون کهن اغلب فردِ فاضل و خردمند است، اینجا هم «کهتر» یعنی کمترین ، خردترین ، کوچکترین، در ...

شراب نوشی به هنگام طلوع آفتاب و ابتدای صبح، یا در اصطلاح -صبوحی نوشیدن- رسمی متداول و دیرآشنا بوده،   حضرت سعدی:«تا خلوتیان سحر از خواب درآیند مستان صبوحی به مناجات برآرید» حضرت حافظ:«تا کی می ...