پاسخ‌های بایراد میرزا

خر+من. مَن متر و معیار سنجش وزن و کم و زیادی است. خر هم کنایه از ازدیاد. این دو در ترکیب با هم معنای انبوه و مقدار زیاد از چیزی را می‌دهند.

بیمارانی که توان تغذیه ندارند و نگهداری غذا در دستگاه گوارش برایشان مشکل است (معمولاً بدلیل جراحی معده و یا برداشتن بخشی از  روده) از طرق دیگر مانند تزریق تغذیه می‌شوند. موادی که بعنوان جایگزین غذا به آنها وارد می‌کنند کم حجم اما مغذی است.  به این فرآیند هایپرالیمنتیشن می‌گویند که امروزه با تکنیک دیگری بنام  TPN جایگزین شده است.

ترجمه‌ی  فصیح  ابیات را نمی‌دانم اما با توجه به دیگر ابیاتِ همین غزل مفهومی این چنین از آن برداشت می‌شود: که اگر قدم به راه معرفت نهادی سختی راه به جان بخر  و در میانه با هر گزندی جا نزن. که برای رساندن این مفهوم از تمثیل سفر حج بهره می‌برد.

به انتشارات پارت در خیابان انقلاب، نبش فخررازی سر بزنید. بشکل تخصصی کتب و آلبوم‌های  موسیقیایی را بفروش می‌رساند.

متیل آمین از مواد تشکیل دهنده‌ی مخدر شیشه (کریستال) است.بویژه اگر بنا باشد به افدرین (افدرا) تبدیل شود.  پیشنهاد می‌کنم در فضای مجازی درباره‌ی آن پرس‌وجو نکنید.

میانه‌شان شکرآب شده. (با یکدیگر کدورت پیدا کرده‌اند).

در جایی منت گذاشتن معنای مثبت دارد، که با آوردن آن مراتب سپاسگزاری را می‌رسانیم و در جایی دیگر معنایی منفی می‌گیرد. برای مثال: هدیه‌ی شما بدستم رسید، منت گذاشتید. (مثبت)   یک کادوی کوچک آورده‌ است منت هم می‌گذارد. (منفی)

«منت» در معنی  نعمت بخشیدن و لطف کردن بکار می‌رود. «منت گذاشتن»  کنایه از لطف را به رخ کشیدن است. بعبارتی ریشه‌ی کلمه منت از سنگ محک «مَن» است و وقتی می‌گوییم فلانی منت گذاشت یعنی چند مَن سنگ را روی ترازو گذاشت تا مقدار لطفش به ما را اندازه‌گیری کرده و به رویمان بیاورد.

مثلی داریم که می‌گوید: «درخت هرچه پربارتر، سر خم‌تر» و اشاره دارد به تواضع و فروتنی فردی که داناست. استعاره برای درختی با میوه‌های مختلف را می‌توان «عارفی سوخته دل» در نظر گرفت. عارف دست‌کم در شکل کلاسیک خود فردی است که از علوم مختلف زیاد می‌داند و درصدد حقیقت است و هرچه پیش می‌رود بیشتر می‌بخشد تا زودتر به وادی حقیقت وصال کند.

تدافع بر وزن تفاعل در معنی به نمایش گذاشتن حالت دفاعی است. گویی حالت دفاعی بر فرد یا افراد وارد شده است.  دفاع حالت کنشگرانه دارد. برای مثال: آن‌ها حمله کردند و ما حالت تدافعی به خود گرفتیم. (تحت تأثیر حمله آنها ما مجبور به دفاع شدیم).   ما در حالت دفاعی بودیم که آنها حمله کردند. (دفاع واکنش ما به حمله نبود بلکه از پیش تصمیم بر کنش دفاع داشتیم).