نیک

به‌نام اهورای رایومند فرهمند

برای دستیابی به پاسخ‌های هرچه درست‌تر به پرسش‌های بنیادین، نیاز به دانش پرورده و سودمندی است که جز با کنجکاوی و تلاش سالیان بدست نمی‌آید.
دانشی که پیرامون آن اندیشه نشود، به داوری خرد و وژدان آزموده نگردد و به کار نیاید، سود نبخشد.
برای پیشگیری از پایمال شدن ده هزار سال فرهنگ پیوسته مردم که با رنج فراوان بدست آمده است باید از نوشتارهای پربها و پوشینه‌های زرکوب گذر کنیم و به گسترش دانش و سود همگانی بیندیشیم.
اگر ما ایران‌شناسی و ایران‌پژوهی را تنها ابزاری برای پیشرفت خودمان کنیم (به جای آنکه خود به پیشرفت آن یاری کنیم) آموزگاران تهیدست و رونویسی (دکتر کپی) خواهیم بود که بهره‌ای برای آیندگان نخواهیم داشت. در این زمینه چه کسانی که گرفتار خودبیگانگی‌های فرهنگی هستند و چه کسانی که ندانند ایران زیر شاخه فرهنگ جهان‌گستر آریان است نه وارونه آن، آموزگاران خوبی نخواهند بود.

به نام خداوند جان و خرد * کزین برتر اندیشه برنگذرد
خداوند نام و خداوند جای * خداوند روزی ده رهنمای
خداوند کیهان گردان سپهر * فروزنده‌ی ماه و ناهید و مهر
ز نام و نشان و گمان برتر است * نگارنده‌ی بر شده گوهر است
(شاهنامه)

راه یکی است و آن راه راستی (راه آرشا/ اَشا/ آرتا /رتا) است.
(اوستا)

خدای بزرگ است اهورامزدا
آنکه زمین را آفرید
آنکه آسمان را آفرید
که مردم را‌ آفرید
که شادی را برای مردم آفرید
(شاهان هخامنشی)

فرهنگ مهر گستر ایران یک سرمایه جهانی است. همانگونه که درسراسر تاریخ ادب ما گفته شده دشمنان این فرهنگ براستی دیوها و دیوانه‌ها هستند.

هرودوت (پدر تاریخ): ایرانیان سه چیز را به کودکان خود می‌آموزند: راستگویی، سوارکاری و کمانداری. ایرانیان (پرشین‌ها) سرشناس‌ترین هماوردان یونانیان هستند. از ایزدان خود تندیس نمی‌سازند. از شگفتی‌های ایرانیان این است که روز زایش خود را جشن می‌گیرند.

ایران یک پدر/مادر فرهنگ جهانی است و همچنین سرزمینی کهن با صدها مردم و صدها زبان بومی که دارای سرمایه مشترک یک فرهنگ و یک زبان میهنی (ملی) هستند. ایران دارای کهن‌ترین فرهنگ پیوسته‌ی جهان می‌باشد.

(ایرا‌ن‌شاه) پهلوان توانگری است که زنان بسیاری از فرهنگ‌های گوناگون شیفته او شدند و از او فرزندانی آوردند.
نام راهبردی کشور ما ایران‌خشهر (ایران‌شاهی) است که شیوه شایسته کشورداری ایران را در نام خویش برای آیندگان به یادگار نهاده است؛ زیرا که بر همه دین‌ها، تیره (قوم‌ها) و خرده‌فرهنگ‌ها سایه می‌افکند.

در چشم‌اندازی کلان کاسی‌ها و ایلامی‌ها مردمان پیش‌آریایی کشور ما بودند. مردم آریایی از آنان چیزهای بسیاری آموختند و ارمغان‌هایی برای آنان داشتند. یکپارچگی سرزمین‌ ما تا به امروز با دلاوری سوارکاران آریایی و زبان شگفت‌انگیر آنان بدست آمد. مردم کاسی فراز ایران همان کاسپیان هستند که نام دریای کاسپین آراسته به نام این مردم است.

در گرامیداشت ابر مرد تاریخ زرتشت بزرگ
بنیانگذار فرهنگ ایران و نخستین کیهان‌پژوه گیتی که شیوه نگرش زندگی‌ساز او بیشترین نقش را در هر گونه پیشرفتی در تاریخ جهان داشته است.
زرتشت سپیتمان.
نام کهن: زرثوشترا
Zoroaster
به چم ستاره زرین است که امروزه نیز در زبان جهانگیر آریان سکسون‌ (انگلیسی)‌ به یادگار مانده است.
زرتشت دین ایرانی را بر پایه اندیشه، گفتار و کردار نیک بنیاد نهاده که بهترین روش زندگی و پیشروترین اندیشه دینی درسراسر گیتی است.
در اندیشه زرتشت هر کس باید با خرد و وجدان خویش بهترین راه زندگی و دین خود را برگزیند.
چنانکه کشور ما به آزادگی و آزادی دینی (برپایه گاهان زرتشت و فرمان کورش) روی آورد و بهدینان گرامی ما کشور کهن خویش بدست گیرند، ایران بی‌گمان سرفرازترین، پاکیزه‌ترین و تواناترین کشور جهان خواهد بود.

اندر ستایش ایران
چه کشور یا فرهنگی می‌شناسیم که نوروز، بیش از ۲۰ جشن سالیانه‌ی باستانی، بزرگانی مانند کورش و زرتشت، بیشمار پهلوانان تاریخی و افسانه‌ای، چند لایه زبان باستانی زنجیروار، ده‌ها و صدها زبان و گویش بهم پیوسته، یک تا چند دین باستانی،‌ اثری ادبی همپایه‌ی شاهنامه، دیوان مولوی و حافظ و خیام، بزرگانی چون بزرگمهر، پور سینا، خوارزمی، بیرونی، چهار فصل آب و هوایی و بسیار چیزهای دیگر را (همه با هم) داشته باشد؟

چم یا معنای ایران (سرزمین آزادگان) و ایرانی (آزاده) است.
از مهین سرمایه‌های فرهنگ ایرانیان ( آزاده دینی) است. این آزاده‌دینی را یکی از نمادهای برجسته‌ی ایران که کورش بزرگ است در تاریخ استوار ساخته است. امروزه کمابیش همه کشورهای جهان از همین شیوه‌ی ایرانیان پیروی می‌کنند، ستیزهای مذهبی در سرزمین‌های آنان پایان گرفته و به پیشرفت‌های شایانی دست یافته‌اند.

ایران یک چیستی نژادی، قومی یا مذهبی نیست و از این رو شهریاری ایرانی توانسته در درازنای تاریخ همه مردم سرزمین خود را زیر پوشش بگیرد. مردم این سرزمین بیش از دو هزار سال پیش پذیرای یهودیان بوده و در دوره ساسانی با مسیحیان همزیستی داشته اند. ایرانی ها نزدیک به دو هزار و هفتصد سال پیش با همکاری سکاها (آرین های کوچگر) و بومیان پیش آریایی پادشاهی آشور را سرنگون ساختند. در ایران نژاد یا قوم گرایی بار چندانی ندارد؛ زیرا که نام ایران دارای بار تاریخی بسنده‌ای است و همیشه یادگارها یا فرهنگ‌هایی کهن‌تر و فراگیرتر برای پیوند مردم در دسترس هستند.

زبان پهلوی: گفتار همه پدران و نیاکان ایرانیان است. با دگرش این زبان به زبان‌های نوین هنوز دستگاه آوایی آن بر روی بسیاری از زبان‌های امروزین ما در سراسر ایران و بویژه زبان تاجیک‌های سغد و آریانا، زبان ارمنی و همه‌ی زبان‌های آذربایگان و ماد باستانی بجا مانده است. از نیاکان این زبان که فرزندان آن (بویژه زبان میهنی ما) ساده‌ترین زبان‌های جهان هستند دو نمونه دینی اوستایی و شاهنشاهی هخامنشی (استان پارس) را بدست داریم. این زبان نیرومند و شگفت‌انگیز بر روی زبان‌های اروپایی و بویژه زبان‌های ژرمنیک و فرزند برجسته آن (زبان جهانی انگلیسی) اثر شگفتی داشته است.

چرا به است به نام زبان کشورمان فارسی نگوییم؟ نخست آنکه برابر درست و دقیق واژه پرشین (Persian) (ایرانی) است و یونانی‌ها به همه مردم قلمروی هخامنشیان پارسی می‌گفته‌اند. چون ما شاخه‌ی بزرگی به نام زبان‌های ایرانی را هم داریم برای نمونه می‌توانیم زبان فراگیر یا میهنی خود را با اندکی دگرگونی (زبان ایران) بنامیم. دو اینکه زبان میهنی و فراگیر ما در استان پارس پدید نیامده است و همه مردم ایران در پرورش آن نقش داشته‌اند. سه اینکه زبان ما برجسته‌ترین فرزند زبان پهلوی است و چنانچه نام کشور ما بر روی زبان ما نبود می‌توانستیم این زبان را (پهلوی نو) بنامیم. چهار اینکه بیشتر کشورهای جهان نیز نام کشور خود را بر روی زبان فراگیر خویش دارند که درباره کشور ما هم چنین است اگر واژه پرشین را که بازمانده نوشتارهای یونانی‌ است به درستی برگردان می کردیم. پنجم آنکه نادان‌هایی هستند که پیوسته نام زبان ما را بهانه می‌کنند و دروغی به نام (قومیت فارس) را از خود ساخته‌اند. حال آنکه حتی مردم استان پارس‌ و مردم تهران (ری) هم دارای زبان و گویش‌های بومی خود بوده‌اند و هزاران سال است که کشور فرهنگی و کهن ما دو زبانه می‌باشد.

اگر پیل با پشه کین آورد - همی رخنه در داد ودین آورد
آیا باور کنیم؟ نبرد پیل با پشه (جنگ های ایران و یونان)
در اینجا باید به چند پرسش پاسخ بدهیم:
۱. آیا می توان باور کرد سرزمینی کوچک که دوره نامور به دوره طلایی آن هم زمان با فرمانروایی هخامنشیان بوده جنگ های سنگین و درازمدتی با یک پادشاهی (با اندازه‌های یک دهکده جهانی) داشته است؟ آیا این دو هماورد هم بوده اند؟ ۲. آیا این دوره طلایی بخاطر امنیتی نبوده که جهانفرمانی هخامنشیان پدید آورده بود؟چرا این دوره طلایی در زمان فرمانروایی اسکندر و جانشینان او که همواره آنها را نماینده فرهنگ یونان و هلنیسم می دانند دنبال نشد؟ ۳. آیا شاهان هخامنشی در دهکده جهانی خود سرزمین کوچکی به نام یونان را می شناختند؟ ۴. آیا این داستان پردازی ها و دروغ های شاخدار می توانند در دوره اسکندر و جانشینان او ساخته شده باشند؟
پاسخ ها : ۱. هرگز. باور کردن چنین داستان هایی نیاز به گوش هایی بسیار دراز دارد. ۲. به گمان بسیار. یونان برای اسکندر و جانشینان او ارزشی نداشته است وگرنه خود در یونان به فرمانروایی می رسیدند. آنها نیازمند دستاورهای بیشتر و بزرگتری بودند. ۳. به گمان بسیار نه، یونان نامی است که ایرانی ها به این سرزمین داده اند و در سنگنوشته های هخامنشی آشکارا جز قلمروی آنان بشمار رفته است. شاهان ایرانی میان بخش های ایونی آناتولی و یونان امروزی تفاوتی نمی گذاشته اند و بگمان یونانی های آنسوی دریا را نمی شناخته اند و نیازی هم به چیرگی یافتن بر سرزمین های دورافتاده آنها نداشته اند. ۴. تنها می توان گفت که انجام چنین کاری بسیار دشوار است.
از نگاه کلان می توان گفت آنچه به نام جنگ های ایران و یونان می شناسیم چیزی بیش از درگیری های بومی و تاریخی مردم یونان با مردم آناتولی (یونانی های دو سوی دریا) نبوده که به آنها شاخ و برگ داده شده و به داستان های هیجان انگیز و پر آب و تاب برای مردم آن روزگار دگرگون شده است. این درگیری ها پیشینه تاریخی بسیار کهن‌تری (دست کم از نبرد تروا) داشته اند و هخامنشیان تنها میراث‌بر آن بوده‌اند.

همه عالم تن است و ایران دل
هر اندیشمندی که بینشی از جهان پیرامون خود داشته باشد بروشنی در می یابد که فرهنگ اروپا و آمریکا در بستر یک جهان یونانی- ایرانی پدید آمده است. این فرهنگ همان اندازه که وامدار فرهنگ یونان است به همان اندازه وامدار فرهنگ ایران هم هست. کورش بزرگ چهره برتر فرهنگی اروپا و آمریکا نیز هست و سرمایه بزرگ و ناشناخته دیگر این فرهنگ زرتشت است. کسانی مانند اسکندر مقدونی از داشتن چنین شایستگی بسیار دور هستند.

چرا اسکندر بزرگ نیست؟
اسکندر مقدونی (نه هرگز یونانی) که در تاریخ ما به گجستگ نامور است و بدرستی در تراز جهانگشایانی چون چنگیز خان و تیمور و تازیان جای دارد، شایسته بزرگداشت نیست زیرا: او و جانشینانش ناچار به تقلید از سامان کشورداری هخامنشیان شدند و یک فرمانروایی بسیار پست تری از هخامنشیان را پدید آوردند که روند پیشرفت ما از دوره مادها به هخامنشیان را از هم گسست. اسکندر و جانشینان ناشایست او پیشرفت سرزمین ما و خاورمیانه را صد ها سال به عقب پرتاب کردند و تاریخ آنها جز یک سری کشمکش های بیهوده چیز دیگری نیست. همچنین جانشینان اسکندر بطور عمده چیرگی بر یونان و مقدونی هم نداشتند و آسیب آنها تنها دامنگیر سرزمین‌های ایرانی بوده است ۲. اسکندر و جانشینان او خیلی زود دریافتند که توان و شایستگی سامان‌بخشی به چنین قلمروی بزرگی را ندارند و بسیاری از استان های ایرانی فرمانبردار آنها نخواهند شد. از این‌رو برای فریب دادن ساتراپ ها یا فرمانروایان استان ها و به زیر فرمان بردن آنها به آنان وعده پادشاهی دادند و یک سامان خانسالاری(ملوک الطوایفی) ناکارآمد را برای اشکانیان به یادگار گذاشتند. از علت‌های برجسته در ناتوانی اشکانیان در دستیابی به سامان شکوهمند هخامنشیان همین دست یادگارهای اسکندر و جانشینان اوست. همچنین بازگردانی قلمروی سرزمینی و فرهنگی ایران برای اشکانیان (که در برخی ویژگی ها مانند رها ساختن کشور از دست بیگانگان از هخامنشیان نیز شایسته تر بودند) چندین سده به درازا انجامید ۳. اسکندر و جانشینان او بی‌درنگ به پستی و بی ارجی منش و فرهنگ خودشان نزد ایرانیان پی بردند و به زور با مردم ایرانی درآمیختند. از این رو فرمانروایان سلوکی همه دورگه های ایرانی- مقدونی بودند. آنها در قلمروی مردم آریایی شهرهای یونانی ساختند و تلاش نمودند تا بافت فرهنگی و مردمی ایران‌زمین را دگرگون سازند. این روش الگویی برای آیندگان و فرمانروایان تازی در هزار سال پس از آن و بسیاری از کشورگشایان دیگر نیز شد. همچنین آنها ساخت تندیس برای ایزدان را که به گفته تاریخ‌نگاران یونانی نزد ایرانیان ناپسند بوده در ایران گسترش دادند و فرهنگ ایران را به این فرهنگ پست خود آلوده ساختند. ۴. ویرانی های آنها مانند آتش زدن پارسه و اوستا و ... یک گسست تاریخی پدید آورد که پیامد آن ناشناختگی هخامنشیان و دهکده جهانی آنها نزد برخی از ایرانیان پسین بود. برای نمونه پیامد تلخ این گسست تاریخی که گسست تاریخی یورش اعراب هم بر آن افزوده شد آن است که فردوسی کورش بزرگ را به نام درست او نمی شناخته و او را بیشتر به چهر ه (کیخسرو) که یک سرکرده آریایی اوستایی است، بازسازی کرده است.

نژادم به گوهر از ایران بُدست - ز گُردان و از تخم شیران بُدست
ما ایرانیم، همه کردانیم
هنگامی به پوشاک مرد اشکانی یا کوه بیستون می‌نگرید یا واکه‌هایی را در زبان اوستا و پهلوی می‌بینید که تنها در زبان بومی کردی ما به جای مانده اند، از یاوه‌های دروغ‌پیشگان در شگفت می‌شوید.
اگر تاریخ ایران را به‌درستی بخوانیم خواهیم دانست که (کرد/کورد) نامی است برای همه شبانان ایرانی که دلاوران و سربازان آنان بزرگترین پشتوانه سرزمین‌ ما بوده‌اند. آشکار است که تاراج‌بران ایران از کردها و سیستانی‌ها (زادگاه رستم) ترس بسیاری دارند. بنیان شاهنشاهی ماد ( و هخامنشی از سوی کورش) و اشکانیان در آمیختگی جدایی‌ناپذیر با این مردم بوده است. بویژه خاندان شاهی ساسانیان از همین گُردان و دلیران بوده‌اند.در این زمینه نامه‌ای داریم از شاهنشاه آرتاوان به آرتاخشر ساسانی (ای که در چادر کردان بزرگ شده‌ای..) این‌چنین است که کردان و همچنین مردم لر و بختیاری در دوران باستان نام سرزمینیِ ویژه‌ای نداشته‌اند زیرا همه جای ایران از آنِ این مردم بوده و آنچه امروزه کرد و لر (بختیاری) می‌نامیم خود سازنده خاندان‌های شاهی ایران بود‌ه اند. از این گذشته مردمی که امروز کرد و تالش و گیل و آذری هستند، همگی مردم ایرانی استان ماد می‌باشند و نمی‌توان آنها را از ارمنی‌ها و اوستی‌ها و مردم آران و شروان جدا دانست. بجای آیا کُردها ایرانی هستند؟ باید پرسید: چه چیز کُردها هست که ایرانی نباشد؟

چالش سریانی‌ها
آموزه‌های تاریخ: بر سرزمین‌های بیگانگان فرمان مران
بیندیشید سرزمین‌هایی که افزون بر هزار سال از زمان هوخشترا تا پایان دوره ساسانی به زیر فرمان شاهان آریایی بودند به یکباره نیرو گرفتند و رفته رفته بر همه سرزمین های ایرانی چیرگی یافتند. زبان این مردم سریانی بود که شاخه ای از زبان های آرامی و سامی است. این زبان در زمان اشکانیان و ساسانیان به مدت هشتصد سال با زبان های آریایی آمیختگی داشته و واژگان بسیاری را به وام گرفته است. برخی از نویسندگان ما حتی پیش از پیدایش دانش زبان‌شناسی نوین این زبان را از زبان های ایرانی به شمار آورده اند. فرمانروایان سریانی در بیدادگری به مردم ما همان کردند که آشوریان. آنان به بهانه گسترش دین به غارت و تاراج کشور ما دست زدند. هرچند ایرانیان در مدت هزار سال هرگز دین و زبان آنها را دگرگون نساختند و روش کورش را دنبال نمودند، نورسیدگان این سرزمین کهن که خود دارای فرهنگ های باستانی گوناگونی بودند اما هرگز به اندازه ایرانیان پیشرفت نکردند، روش ستمگری را در پیش گرفتند. نمی‌توان براوردی از کوچ مردمان ایرانی به سرزمین‌های دیگر در این دوران داشت. نمونه آشکار آن رانده شدن بهدینان به هندوستان بوده است. این مردم چون ایرانشهر را بهشتی یافتند رفته رفته در آن ماندگار شدند و ساختار فرمانروایی و نمادهای فرهنگی آن را از آن خود کردند. کوتاه سخن آنکه آنها چنان کردند که مردم ما دیگر نتوانستند یک پادشاهی ایرانی با دین و فرهنگ ایرانی از خود داشته باشند.

راهکارها
باز شناخت و بازگشت به فرهنگ درخشان ایران و ارج گذاری به سرمایه های بی مانند آن. بازگردانی دوباره چیرگی فرهنگی ایرانی به مردم ایرانی همانگونه که هر عرب و عبری یا یونانی و مصری و مغول و چینی یا .. نیز گزینشگر و سزاوار پیروی از فرهنگ خود هستند.
پیروی از فرهنگ مهر ایران و مهرافزایی میان آفریدگان خداوند با پذیرش باورهای آنان و قانون آزادی دینی کورش که امروزه همه کشورهای جهان (به جز اندکی) از آن پیروی می کنند.
پذیرش اینکه مردمان راستین ایرانی آزاده و آزاده دین هستند و بر پایه آموزه های زرتشت باید خود دین خویش را برگزینند. آزادی دینی می تواند برای همیشه به چالش سریانی‌ها پایان بدهد.

چالش پان‌تاتاریسم
شناخت و راهکارها:

یکی داستانی است پر آب چشم...
از ناگوارترین رویدادهای تاریخ جهان یورش‌های مغولان و تاتارها به سرزمین‌های فرهنگ‌مند باستانی است. شوربختانه زادگاه مردم آریایی در آسیای میانی و پیرامون دریای کاسپی نخستین و نزدیک‌ترین جایگاه به این یورش‌های سهمناک بوده که ناگوارترین آنها یورش چنگیز خان است. در این یورش ها اندک اندک مردم آریایی سکایی بسیاری از سرزمین های زادگاه خود را از دست دادند، یابه سوی سرزمین های دیگر کوچیدند یا ناچار به آمیختگی با تاتارها شدند. مردمی که امروزه در زادگاه آریایی‌ها زندگی می‌کنند و بیشتر آنها آلتایی زبان شده اند از کهن ترین مردمان آریایی هستند که فرهنگ و زبان آنها بدست بیگانه‌های فرهنگ‌ستیز لگد مال شده و این بیگانه‌ها همواره به زور و هر ابزاری از آنان خواسته اند تا گذشته و فرهنگ آریایی خود را به دور افکنند. این دروغ‌پیشگان به کوکاس و آناتولی هم رفته اند، نیروی سیاسی یافته اند و هزاران سال فرهنگ پربار این مردمان را به بازیچه گرفته اند.
چگونه مغولان و تاتارهای ریز اندام بر سکایان نیرومند پیروز شدند؟ ۱. شمار بسیار آنها (برای نمونه ساخت دیوار چین برای جلوگیری از یورش های همین مردم بوده است) ۲. تازش‌هایی که برای صدها سال به درازا انجامیده است و آشکار است که مردم سکایی در بیشتر آنها تا سده‌های میانی پیروز بوده اند. گذشته از این مردم سکایی کوچگر بوده اند و سوار بر اسبان خود از مرز چین تا اروپا را در نوردیده، بسیاری از آنها سرزمین های تازه ای را یافتند که زندگی بهتری را برای آنها فراهم می کرد. بنابراین فرمان بسیاری از سرزمین های آنها به دست گروهی از مردم تاتار و مغول افتاد که رفته رفته ویژگی های زیستی و زبانی خود را به سرزمین‌های به چنگ آورده تحمیل کردند.

دستاویز ساختن یک نام ایرانی
به‌یاد بسپاریم:
ترک یکی از زیر شاخه‌های مردم و فرهنگ ایران و نام مردم تورانی در زبان پهلوی است.
از این نام (در ریخت ایرانی میانه) برای نخستین بار در دوران شاپور بزرگ ساسانی یاد شده و شاپور تورگیستان را یکی از استان های شاهنشاهی ایران نامیده است. در سراسر ادب پهلوی از نام (ترکستان) بار ها و بارها یاد شده و در سراسر ادب پارسی هم این پیوستگی را دنبال کرده است. از سده های میانه مردم آلتایی جایگزین شده نیز رفته رفته با همین نام نامیده شده اند.
روش های زدودن فرهنگ آریایی از زادگاه های این مردم:
دستاویز ساختن واژه ایرانی (ترک/تورک (در گویش پهلوی)، دست و پا کردن یک ریشه در بنمایه های چینی برای آن بدون نگریستن به هزاران هزار بن مایه ایرانی. نامیدن یک زبان آلتایی از سده‌های میانه به نام ترکی باستان؟ و ویژه‌سازی نام (ترک) به این مردم. تلاش برای بازشناخت نوینی از واژه ی ترک بر پایه یک گروه زبان با ساختار آلتایی و پراکنده که واژگان آریایی در آنها به شیوه‌ای شکسته و دگرگون‌شده موج می‌زنند، داستان دم خروسی که از همه جای کیسه روباه بیرون زده است.

این روش ها نزد برخی بازیچگان تاتار و مغولِ نژادگرا از آغاز با آرمان تاراج و کشورگشایی بوده و امپراتوری روسیه و سپس شوروی را به اوج گسترش خود رساند. در دویست سال گذشته سرزمین‌های فراخی از کهن‌ترین بخش‌های خاک ایران بزرگ از خوارزم و مرو تا آران و شروان به همین روش جدا شده است. بخشی را هم امپراتوری بریتانیا در پیمان پاریس (آریانا/بلخ و هرات و..) از آن خود کرد که تا به امروز نیز در رنج و اندوه به سر می‌برد.

بی‌اندیشیم:
در زبان های آریایی و در اوستا به نیرو (آما) و به نیرومند (آما ونت) گفته می شود. آنگاه...
آیا می دانید نام زنان جنگاور آریایی بر روی پرآب ترین رودخانه ی جهان در کشور برزیل چه می کند؟ پاسخ ساده است زیرا با کوچ و ماجراجویی مردم اروپایی در آمریکای نیمروزین (جنوبی) که سرزمین سرخپوست ها است یکی از زبان های آریایی نوین (زبان پرتغالی) در این سرزمین ها چیرگی یافت. آنگاه آیا ما می توانیم به مردم آرژانتین و برزیل که امروزه یک زبان آریایی نوین (پرتغالی) دارند بگوییم پرتغالی؟ واکنش آنها به ما چه خواهد بود؟ آیا می توانیم بگوییم ایرانی هم هستند چون زبانشان از زبان های آریایی نوین است؟؟؟
.
فرجام برداشت نادرست (سوء استفاده) نژادی یا قومیتی از نام مردم باستانی ما، نابودی سرزمین‌ها و زبان‌های ایرانی بسیاری را در گهواره یا فراز ایران درپی داشته است. ابزار این کار پافشاری و برنامه‌ریزی بر روی یک زبان مهمان یا واپسین است که پیوند کمتری با تاریخ و گذشته مردم داشته باشد. پیامد بسیار تلخ این است که امروزه کودک خوارزمی به‌آسانی در نمی‌یابد که نام سرزمین او کهن‌ترین سرزمین ایرانی یاد شده در اوستا است و کودک گنجه‌ای نمی‌تواند نظامی گنجه‌ای و کودک شروانی نمی تواند خاقانی شروانی را به زبان خودش بخواند و از سپهر فراخ ادب و دیگر چشمه‌های بی‌کران تاریخ ایران بهره‌مند شود. پیروان دروغ، فرهنگ آریایی و ایرانی را از مردم این سرزمین‌ها دریغ کرده یا آن را پست و وارونه می‌سازند.

باید دانست در دانش ایران‌شناسی که ترک‌شناسیِ راستین شاخه‌ای کوچک از آن است، ترک بودن پیوندی با زبان‌های آلتایی ندارد و استوار بر داشتن یک دسته از ویژگی‌های فرهنگ آریایی سکایی مانند کوچگری است. اگر بخواهیم بدانیم که نماینده تورانی‌ها یا ترک‌های باستانی ما از یک دید کلان چه مردمی هستند، بروشنی می‌توان از مردم (اسلاو) نام برد که هنوز هم گرداگرد سرزمین های کهن آریایی را فرا گرفته اند. آریایی‌هایی که در سرزمین های خود مانده اند مردمی (آریایی - آلتایی)‌ شده‌اند که ویژگی های آریایی آنها سرکوب شده و به مغول و تاتار نسبت داده شده و پیوسته ناگذیر بوده‌اند تا بخش کهن از فرهنگ خود (فرهنگ آریایی) را به دور افکنند تا با این کار از پیوستگی آنان با دیگر مردم آریایی جلوگیری شود.

پس از یورش تازیان و گسترش ناآگاهی و بیگانگی از فرهنگ ایران نام (ترک) هم به درستی به زیبارویان آریایی تورانی، هم به نادرستی به دست‌اندازان سلجوق و غزنوی که خود از شیفتگان فرهنگ ایران شدند ... داده شده است. ما نباید این واژه ی ارزشمند پهلوی و سرمایه فرهنگی خودمان را به دیوانگان و ایران‌ستیزان ببخشیم. این واژه ارزشمند به چم تور یا فرزندان تور (پسر فریدون) است و در زبان انگلیسی یکای اندازه‌گیری نیرو است.

ترکان شاهنامه: در شاهنامه ترکان دسته‌ای از مردم آریایی و سکایی خاوری یا همان تورانی‌ها هستند و شاهنامه گاه آنان را تورانی (ریخت اوستایی) و گاه ترک (ریخت پهلوی) می‌نامد.

هزار آفرینم به شهنامه باد ...
بخشی از شاهنامه که پیرامون رفتن سیاوخش به توران است به روشنی نام زبان ترکان را آشکار کرده است.
سپهبد چو آواز ترکان شنود - بدانست کان پهلوانی چه بود.
برپایه این بخش از شاهنامه آشکار است که نه تنها ترکان باستانی آریایی بوده و زبان ایرانیان را درمی‌یافته‌اند (که این در سراسر شاهنامه آشکار است) از این گذشته زبان ترکی باستان دست کم در میان بزرگان و فرمانروایان آنان یکی از گویش‌های زبان پهلوانی (پهلوی اشکانی) بوده است. سیاوس که از مردم خراسان و فرمانروای فراررود (ماوراء النهر) است و پهلوانی‌زبان است حتی لهجه آنها را به خوبی می‌داند و با آنان به گرمی سخن می‌گوید.
یک ترجمان را ز لشکر بجست - که گفتار ترکان بداند درست
در برخی جاها نیز زبان ترکان و ایرانیان از هم دور می شده چنانکه تفاوت‌ها از لهجه به گویش می رسیده و برای درک درست نیاز به ترگمان بوده است. این بمانند تفاوتی است که زبان سغدی با پهلوی داشته است. شگفت آنکه با کاوش شاهنامه در می یابیم خاقان چین هم یک سرکرده آریایی است و از همان سازوبرگ مردم آریایی برخوردار است. اگر بدانیم که در گذشته ختن و سرزمین سین کیانگ یا بخشی از چین باختری در قلمروی جهان آریایی به سر می برده است آنگاه آریایی بودن خاقان چین شگفت آور نخواهد بود. بر پایه گزارش های بسیاری از تاریخ نگاران مانند فضل اله همدانی (مغولان صنفی از اتراک هستند و چهره و زبان آنان مشابه است) و گردیزی که مردم آلتایی جانشین ترکان آریایی (از چینیانند یا از غرچکان چینیان هستند)) می توان گمان ورزید که در میان سربازان خاقان چین مغولان آلتایی زبان هم بوده اند.

کشوری با نام ایرانی و اوستایی
نام اوستایی (توائیریه) ترکیه در سرچشمه خود نامی است بس کهن اما نه نامی درخور برای سرزمین آناتولی. شاید تنها نامی برای ترکستان چین! بهترین دوران تاریخی سرزمین آناتولی به دوران هیتی‌ها (با یک زبان ویژه آریایی) و سپس هخامنشیان باز می‌گردد.

((برجسته‌ترین پیش‌نیاز یک ترک‌شناس چیره‌دستی در زبان و فرهنگ مردم ایران است)).
ز توران به ایران جدایی نبود - که با جنگ و کین آشنایی نبود (شاهنامه)
چرا ترکان شاهنامه باایرانیان در ستیز هستند؟ همانجور که کره شمالی و جنوبی، ایرلند شمالی و جنوبی و... سالها در کشمکش بودند و شگفت تر از همه جنگ همسایگان همریشه‌ی عرب و عبری که سده ها است با هم در ستیز هستند. نمونه‌های تاریخی بسیاری از این دست وجود دارد. به گواه تاریخ برخی از گروه‌های مردم سکایی و کوچگر به ایرانیان شهرنشین دستبرد می‌زده اند که همین دست رویدادها دستمایه پرداخت داستانی شاهنامه شده است. اما برروی‌هم این مردم بزرگترین دوستان ایرانیان و بهترین سربازان پادشاهان ایرانی در سراسر تاریخ بوده و در برابر دشمنان دور دست (روم و یونان)‌ نیز در کنار هم‌نژادان ایرانی خود می‌ایستادند.

برای دریافت آسیب‌های بزرگ این ترفند به کشور ما تنها باید دانست که با ترک نامیدن مردم آلتایی زبان آنان را با زیرکی در جایگاه دشمنان تاریخی کشور ما جای می‌دهند که بر پایه نکوهش این مردم در بسیاری از نوشتارهای تاریخی ما مانند شاهنامه (نوشتار میهنی (ملی) مردم ایران) است اما از بررسی این که این ترکان براستی چه کسانی هستند گریز می‌کنند. در شاهنامه (در پیروی از اوستا) گاه پهلوانان تورانی همسان با ایرانیان ستوده شده اند و دارای فرهنگ و نام‌های ایرانی هستند. در نوشتارهای دیگر به همه تاراج‌بران ایران مانند سلجوق ها و غزنویان نام ترک داده شده است و نشانگر آن است که با از میان رفتن مردم تورانی این نام بی‌صاحب شده بوده و به هر کس (زیبارویان تورانی) و ناکسی (دزدان بیابانگرد..) داده می شده است.
منیژه کجا دخت افراسیاب - درخشان کند باغ چون آفتاب
همه دخت ترکان پوشیده روی - هه سرو قد و همه مشک بوی
بسنجید با:
روی ترکان هست نازیبا و گست - زرد و پُرچین چون ترنج آبخست (مجمع الفرس)

این که اگر کسی زبانی از یک دسته ویژه از زبان‌های آلتایی را می‌داند پس ترک است و ایرانی هم نیست (پنهان‌کردن ریشه آریایی مردم ترک) ساخته و پرداخته‌‌ای شگفت‌ است. تنها برخورداری از برخی ویژگی‌های فرهنگ کهن ایرانی است که سنجه یا ملاک (ترک بودن) است نه وارونه‌ی آن.
اگر ما از برشناخت (تعریف) باستانی گذر کنیم و بخواهیم حتی تعریف نوین این واژه را بپذیریم (ترک = آریایی/ایرانی مغول/تاتار) باز هم آنان که دارای فرهنگ ایرانی نباشند تنها مغول یا تاتار هستند. برای کسانی بر روی سرزمین‌های آریایی و ایرانی نشسته، از فرهنگ آن بهره برده و آن را پنهان ساخته یا انکار می کنند نام مغول و تاتار نیز روا نیست. مردم امروز مغولستان هرگز به ایران نیامده اند و فرهنگ و سرزمین خود را دارند و دارای ارزش و جایگاه خودشان هستند.

چون نیاکان ما زیر فشارهای بسیار سنگینی زیسته اند (بویژه در زمان پیدایش و جهش دانش نوین در دوره صفویه و دوره قاجار) نتوانسته‌اند از سرمایه‌های فرهنگی خودشان بخوبی نگهداری و پدافند کنند. از این‌رو، امپراتوری روسیه تا جایی که توانست از آسیای میانی یا کهن‌ترین بخش ایران (ایرانی‌زدایی) کرد و آران و شروان را تنها به انگیزه گسترش قلمروی خود و پیشروی آتی تا آذربایگانِ ایران، جمهوری آذربایجان نامید. این دروغ نیز که ترک‌ها مردم آلتایی زبان هستند با ساده‌لوحی عوامانه‌ای حتی به دانشگاه‌ها راه یافت و کاربرد این واژه سرگردان (بی‌صاحب) نزد دانشمندان نیز از برای نامیدن مردم آلتایی زبان فراگیر شد.
ترک‌ها همان منیژه، تهمینه و فرنگیس زیبارو و پیران و هومان و سهراب هستند که در میان ایرانی‌ها یا آرین‌های شهرنشین ذوب شده و به تاریخ پیوسته‌اند.

چالش آذربایگان
شناخت و راهکارها
بیاد داشته باشیم که برداشتن نام آذربایگان برای آران و شروان یا آلبانیای باستانی بسادگی تنها یک ترفند از امپراتوری روسیه و شوروی برای دستیابی به آذربایگان ایران در زمان های آتی بوده است. اگر به نقشه شوروی (کشور شوراها؟؟؟) نگاه کنید می بینید که نزدیک به یک سوم تا یک چهارم خاک کره زمین را در دست دارد و تا آلمان شرقی هم زیر نفوذ آنان بوده است. شوروی (که ساکاییه نام بهتری برای آن است) دیوی بوده که سرزمین‌های دیگر را در شکم خود جای می داده و با پسوند ایرانی (استان) از آنها جمهوری‌های تیره‌بخشت می‌ساخته است. جمهوری دروغین آذربایجان هم از یادگارهای سودپرستان نادانی است که خود به تاریخ پیوسته اند.

امروزه بیشتر مردم آذربایگان باستانی ما زبان‌های بومی آلتایی ویژه خود را دارند اما آشکارا از میهن‌دوست ترین مردم ایرانی و از برجسته‌ترین پرورش‌‌‌دهندگان زبان میهنی (ملی) ما هستند. نمونه‌های فراوان آنها از بابک خرم‌دین تا ستارخان و از قطران تبریزی تا شهریار و همام تبریزی که سروده‌هایی به زبان پهلوی آذری دارد، نیاز به یادآوری ندارند. تلاش برای دربند کشیدن مردم آذربایگان (آذری) در قلمروی ترکستان یا آناتولی نوین آلتایی‌زبان‌شده و ربودن هزاران سال تاریخ آریایی آنها یک بازی دیوانه‌وار و دشمنی آشکار با این مردم باستانی ایرانی است.

راهکارها: ۱. بازگردانی نام آذربایگانِ جان به نام راستین خود (آذربایگان یا آتورپاتکان) یا چنانکه شاهنامه به زیبایی نامیده (آذر آبادگان) که جایگاه بزرگان و آزادگان (ایرانیان) است، که دست‌کم دزدان ریخت نادرست این نام را رسوا می سازد ۲. آغاز تلاش پیگیرانه و جهانی برای بازپس‌گیری آران و شروان از سوی ایرانیان زیرا که تا هنگامیکه زورگیر در خانه شما باشد و شما کاری به کارش نداشته باشید او بیشتر و بیشتر زور گیری می‌کند، چنانکه بجای پس‌دادن آران و شروان خواهان آذربایگان ایران هم هستند.

(( سرمایه‌های فرهنگی کشورمان را بشناسیم و از آنها نگهداری کنیم. شایسته است نام ایرانی و پهلوی (تورک) را که نام یکی از بزرگترین پهلوانان ایرانی و آریایی است، برای مردم دروغ‌پیشه و ایران‌ستیز بکار نبریم)).

جایی که خورشید برآید
برای ما ایرانی‌ها کاربرد فرهنگیِ نام (خراسان بزرگ) از این رو که خراسان از سرمایه‌های فرهنگی ایران است به‌جاست. خراسان یک واژه ی ایرانی پهلوانیک است به چم سویی که از آنجا خورشید بر می آید (مرز خاوری ایرانشهر ساسانی). اما زمانی که بهره‌برداری از نام خراسان بزرگ تنها ترفندی برای دور زدن نام ایران گردد، با نادیده انگاشتن پیشینه ایران کهن (ایران بزرگ) و چشم‌پوشی از ایرانی بودن مردم تاجیک سغدیانا و آریانا گویای داستان دیگری است، شاید کشور خراسان بزرگ؟؟؟. مردم خوب آریانا باید بدانند که خراسان نام استان (نام این استان پارتاوا بوده است) نبوده و تنها یک نام فراگیر برای سرزمین‌های خاوری ایرانشهر بوده است.

جداسازی و کشورهای غازغازستانی
یک دوجین از این کشورها در همین صد و پنجاه سال گذشته از خاک ایران ساخته شده اند و ایران بارها پاره پاره شده است. نمونه آن افغانستان و جمهوری باکو هستند.

ساختار فدرالی چیست؟ آیا ایران می‌تواند فدرالی باشد؟ آیا اشکانیان فدرالی بودند؟ ساختار فدرالی برای بهم پیوستن مردم سرزمین‌های گوناگون و جدا از هم است که در اندیشه ساخت کشور یکپارچه و نوینی هستند. کشور ایران که مردم آن پیشینه‌ی همزیستی چند هزار ساله و زبان همگانی دیرینه‌ای دارند هرگز نیاز به چنین ساختاری ندارد. فدرال یک واژه نوین است و در دوره اشکانیان همه فرمانداران استان‌ها یا شاهک‌ها زیر فرمان شاهنشاه اشکانی و از هفت خاندان بزرگ ایرانی بوده اند. بویژه کشور ما در آن زمان بسیار بزرگ بوده و به ناچار بخشی از سرزمین‌ها برای نمونه سرزمین‌های سریانی میانرودان یا ارمنستان آزادی‌های بیشتری داشته‌اند. به هر روی همه سرزمین‌ها زیر فرمان و گزینش بی گفتگوی شاهنشاه اشکانی بوده اند.

نام‌های زیر فرهنگی یا قومیتی در ایران چه نقشی دارند؟ در کشور کهن ایران سیستانی بودن یا آذری بودن یا همدانی بودن، گیلانی یا مازنی یا سپاهانی یا کارمانی و... همه کهن و دارای بار فرهنگی برجسته هستند. اینها همگی استان‌های باستانی ایران هستند. اما نام‌های قومیتی ما نوین‌تر و بر پایه تفاوت‌ زبان‌های بومی بوده و زمانی که این زبان‌ها یکسان یا نزدیک به هم بود‌ه‌اند یا تازش‌های بزرگ تازی، تاتار و مغول انجام نگرفته بوده بیشتر این نام‌های قومیتی هم در کار نبوده‌اند. بیشتر مردم ایران چند قومیتی و پراکنده هستند و از آنجا که ساختار همزیستگاهی ایران از آغاز برپایه شهرنشینی بوده و دارای پیشینه شهر نشینی چند هزار ساله و تنیدگی فرهنگی فراوانی هستیم برای بسیاری از مردم ایران نام‌های قومیتی بار معنایی چندانی نداشته است. در ایران بویژه نام شهرها و استان‌ها دیرینگی و ارزش بسیار بیشتری از نام‌های قومیتی دارند. برای نمونه ما حافظ و سعدی شیرازی داریم نه حافظ و سعدی فارس یا نظامی گنجوی داریم نه نظامی تالشی یا تات و یا وحدت کرمانشاهی داریم نه وحدت کرد. بویژه در کشور کهن ایران برای نمونه حتی نام کهن پارس و یا سیستان با همه دیرینگی خود در سنجش با نام ایران دارای بار فرهنگی محدود و کوچکی هستند.
از خود بپرسیم ...
چند نسل پیش از خود را می‌شناسیم؟ از کجا می‌دانیم که در نیاکان خود کسانی از تازی و مغول تا اسکندر و سلوکیان را نداشته ایم؟ از کجا می دانیم که نیاکان کرد یا آذری یا لر یا تالشی یا سیستانی یا مازنی یا گیلانی یا عرب اهوازی نداشته ایم؟ به هر روی دست کم با اطمینان بسیار بالایی می توانیم بگوییم که ایرانی هستیم.

ایران، آسیب‌ها و آفت‌ها
ایران دارای درخشان‌ترین فرهنگ باستانی تاریخ جهان است و جای شگفتی ندارد که این همه آسیب و آفت به آن رسیده باشد. ما باید به بازشناسیِ سرزمین و فرهنگ ایران برپایه مایه‌هایِ فرهنگی و چیرگیِ فرهنگیِ خودِ آن پرداخته، به آن سود برسانیم و تنها بهره‌بردار آن نباشیم. کاری که اسکندر و تازی و تاتار کردند. هر درخت پربرگ، پرمیوه و سرافراز آفت‌های بسیاری هم دارد اما اگر با خردمندی مردمان آفت‌ها زدوده شوند، می‌توان در سایه چنین درختی به بهترین زیست دست یافت. مردم ایرانی بخوبی این آفت‌ها را می‌شناسند. این آفت‌ها نمی‌گذارند که ایران بر پایه فرهنگ کهن و درخشان خود به پیش برود و مردم ایران ناچار هستند تا از پشت آیینک (عینک) تار آنها به کشور و فرهنگ خود بنگرند. کسانی که فرهنگ ایران را زیردست هر گونه فرهنگ بیگانه (خاور و باختر و هرجایی) می‌خواهند، شناخت درستی از توانایی‌ها و کارایی فرهنگ زندگی‌ساز، فرمند و اهورایی ایران ندارند، یا بیهوده به آن رشک می‌ورزند یا توان و شایستگی زندگی با این فرهنگ را در خود نمی‌بینند. آنها تنها از ایران و فرهنگ آن بهره‌برداری می‌کنند و چنین رویکردی پیامدی جز بدزیستی مردمان و ویرانی سرزمین نخواهد داشت.

ایران دارای سرمایه‌های فرهنگی ویژه، والا و خودبسنده‌ای است. این فرهنگ کهن و گسترده این توان را داشته تا هر خرده‌فرهنگ دیگری را (با گزیر یا نا گزیر) در زیر خود جای دهد.

بگذاریم دریا برای ماهی، آسمان برای پرنده، ژاپن برای ژاپنی‌ها، مغولستان برای مغول‌ها، چین برای چینی‌ها، عربستان برای عرب‌ها و ...

بگذاریم ایران برای ایرانی‌ها باشد.

تنها دو یا سه کشور در جهان هست که به جایگاه تاریخی و ثروت فرهنگی ما تا اندازه‌ای نزدیک هستند. ازاین‌رو ایران می‌تواند در همه زمینه‌ها و بویژه ازدیدگاه ارج تاریخی و فرهنگی آن در میان بهترین‌های گیتی باشد (مانند جایگاه یونان در اروپا و مصر در آفریقا). نمادی تاریخی و فرهنگی. ما نباید به این ارزش و جایگاه ایران آسیب بزنیم. ایران تنها برای دودگان (نسل‌ها)ی کنونی نیست.

ریشه همه ناکامی‌ها و گرفتاری‌های ما پشت کردن به فرهنگ ایران است. کشورهای کامیاب، نیرومند و پیشرفته جهان آموزه‌های این فرهنگ کهن و درخشان مانند (خردگرایی و پیروی از وجدان)، (آزادی دینی)، (گرامیداشت زندگی و جهان هستی)، (فرهنگ شادزیستی و جشن)، (توانگری و رفاه هر چه بیشتر برای مردم) را الگوی خود ساخته‌اند. فرهنگ ایران و آریان یک سرمایه جهانی است. بسیاری از آن بهره می‌برند و کسانی هم راه ناکامی و بدزیستی را در پیش می‌گیرند.

همه تا توانی به نیکی گرای - ستایش کن او را که او رهنمای