برای انتخاب دیکشنری یا لغتنامه، اینجا را کلیک کنید.
97 1679 100 1
شبکه مترجمین ایران

حسن

/hasan/

مترادف حسن: جمال، خوشگلی، زیبایی، صباحت، وجاهت ، خوبی، خوشی، نیکویی، نیکی ، رونق، فروغ ، امتیاز، مزیت، برتری | خوب، نیک، نیکو ، زیبا، جمیل، وجیه | زیبایی، وجاهت، جمال، مزیت، امتیاز، خوبی، نیکویی، خوشی

متضاد حسن: قبح، بدی، رکود | قبیح |

برابر پارسی: زیبایی، خوبی، نیکویی

معنی اسم حسن

اسم: حسن
نوع: پسرانه
ریشه اسم: عربی
معنی: (تلفظ: hasan) (عربی) نیکو، خوب، زیبا، جمیل، (در فقه) ویژگی حدیثی که سندیت آن معتبر است، (در اعلام) نام امام دوم شیعیان حسن بن علی (ع) - نیکو، زیبا، نام امام دوم شیعیان

معنی حسن در لغت نامه دهخدا

حسن. [ ح ُ ] (ع اِمص ) نیکوئی. (ترجمان عادل ). نیکوی. نیکی. بهجت. خوبی. جمال. بَهاء. خوبرویی. زیبائی. اورنگ. افژنگ. غبطت. ملاحت. رونق. (ناظم الاطباء). فروغ. نزاکت. لطافت. خوشی. (ناظم الاطباء). درستی. صحت. استواری. نقیض قبح. ج ، مَحاسِن برخلاف قیاس. صاحب آنندراج آرد: و بعضی حسن را به تناسب اعضا تفسیرکرده اند و مراد از آن حسن آدمی است در مطلق حسن و الا اطلاق آن بر حسن بهار و حسن گلستان و حسن معاش و حسن معاد و حسن سلوک و حسن قبول و حسن خدمت و حسن سعی و حسن ظن و حسن تدبیر و حسن تردد و حسن طلب و حسن اتفاق و امثال آن نیز صحیح باشد. به هر تقدیر، آتشین ، شعله رنگ ، تجلی ، پرتو، تجلی فرنگ ، انور، پرده سوز، جانسوز، عالم سوز، تحیرسوز، حیرت افزا، بلاانگیز، عالم آشوب ، عالمگیر، جهانگیر، پرشکوه ، بالادست ، بی پروا، مقید، بیباک ، بیحساب ، بیشرم ، سنگین دل ، سرکش ، ستمکار، شوخ ، شوخی ، جلوه ، برق جولان ، پریزاد، روزافزون ، دلکش ، دلجوی ، دلاویز، جانفزا، غریب ، بی مثال ، بی شریک ، جاودان جاوید، بی بقا، سبک پرواز، آشنارو، آشنانشناس ، جوان ، خردسال ، حیاطلب ، شرم آلود، گلوسوز، خداداد، خداآفرین ، ساخته ، بسامان ، کامل و تمام از صفات آن است. و عروس ، برق و شعله از تشبیهات آن است. (آنندراج ) :
کمال حُسن تدبیرش چنان آراست عالم را
که تا دور ابد باقی برو حسن و ثنا ماند.
(؟)
چراجوی در حسن او گشته حیران
سخنگوی در وصف او مانده مضطر.
ناصرخسرو.
گرحسن تو بر فلک زند خرگاهی
از هر برجی جدا بتابد ماهی.
(از کلیله و دمنه ).
... و آنرا ثبات عزم و حسن قصد نام نکند. (کلیله و دمنه ). و اول شرطی طالبان این کتاب را حسن قرائت است. (کلیله و دمنه ).
مشو در خط ز خط کانهم ز حسن است
دغا چون چابک آید هم ز نرد است.
عمادی شهریاری.
حسن تو خیال برنتابد
عشق تو زوال برنتابد.
خاقانی.
آواز حسنت ای جان هفت آسمان بگیرد
سلطان عشقت ای بت هر دو جهان بگیرد.
خاقانی.
دوستی داشتم بری که ب ...

معنی حسن به فارسی

حسن
کوچک ( شیخ ) بن تیمور تاش نواده امیر چوپان ( ۷۷۴ - ۷۳۸ ه. ق . ) وی مدعی شد که پدرش در قید حیات میباشد و در نزدیکی نخجوان در ۷۳۸ میان شیخ حسن بزرگ و شیخ حسن کوچک جنگی روی داد در نتیجه شیخ حسن بزرگ فرار کرد . عاقبت کار شیخ حسن کوچک چنین بود که در سال ۷۷۴ ه. ق وقتی که برای جنگ با رقیب خود تهیه لشکر میدید زنش موسوم به عزت مللک برای اینکه گناه خود را مکتوم نماید بطرزی فجیع بزندگانی شوهر خاتمه داد و از این تاریخ شیخ حسن بزرگ بدون رفیب ماند .
نیکوشدن، خوب شدن، زیباشدن، خوبی، نیکویی، جمال، خوب، نیکو، جمیل، حسان
( اسم ) ۱ - زیبایی جمال نیکویی . ۲ - رونق فروغ . ۳ - خوشی خوبی : حسن سیرت حسن خلق. ۴ - کمال ذات احدیت . ترکیبات اسمی . یا حسن اخلاق . نیکخویی . یا حسن تخلص . آنست که شاعر از غزل یا افتخار یا غیر آن بمدح آید و سلامت لفظ و تناسب معنی را رعایت کند بر خلاف اقتضاب مثلا : (( افسر سیمین فرو گیرد ز سر کوه بلند باز مینا چشم و زیبا روی و مشکین سر شود)) (( روز هر روزی بیفزاید چو عمر شهریار بوستان چون بخت او هر روز برنا تر شود. )) ( عنصری ) یا حسن تفاهم . منظور و مطلب یکدیگر را نیک دریافتن مقابل سوئ تفاهم . یا حسن خدمت . نیکو خدمتی پرستاری . یا حسن خلق . نیکخویی . یا حسن رای . ۱ - نیکویی عقیده . ۲ - دانایی در کار بصیرت . یا حسن سلوک . نیکویی رفتار و کردار . یا حسن سیرت . خوشرفتاری نکو رفتاری . یا حسن صورت . خوبرویی نیکو رویی . یا حسن طلب . یا حسن ظن . عقید. خوب نسبت بکسی یا چیزی داشتن مقابل سوئ ظن .
ابن هارون یکی از خلفای عباسی در دوره آل بویه
ده جزئ دهستان سربند پائین بخش سرند شهرستان اراک
ده از دهستان چادگان بخش داران شهرستان فریدن
ده از دهستان کرون بخش نجف آباد شهرستان اصفهان
ده از دهستان آورزمان شهرستان ملایر
...

معنی حسن در فرهنگ معین

حسن
(حَ سَ) [ ع . ] (ص .) نیکو، جمیل . ج . حِسان .
(حُ) [ ع . ] (اِمص .) زیبایی ، نیکویی ، خوبی .

معنی حسن در فرهنگ فارسی عمید

حسن
۱. خوب، نیکو.
۲. (فقه) ویژگی حدیثی با سند معتبر.
۱. خوبی، نیکویی: حسن نیت.
۲. (اسم) ویژگی مثبت، امتیاز.
۳. زیبایی، جمال.
* حسن تخلص: (ادبی) در بدیع، بیت یا مصراعی که هنگام گریز از تغزل به مدح ممدوح شیوه ای پسندیده و کلمات متناسب و دلنشین در آن به کار رود تا میان تغزل و مدح تناسبی وجود داشته باشد، مانند این بیت: خطیّ مسلسل شیرین که گر بیارم گفت / به خطّ صاحب دیوان ایلخان مانَد (سعدی۲: ۶۴۳).
* حسنِ تعلیل: (ادبی) در بدیع، آوردن علت یا دلیلی غیرواقعی ولی مطبوع و دلپذیر برای مطلب یا موضوعی، مانند این شعر: خوشم از گریۀ خود گرچه همه خون دل است / زآنکه بوی تو ز هر قطرۀ خون میآید (امیرخسرو: ۳۵۳).
* حسن ختام: به پایان رساندن رویدادی به صورت مطلوب.
* حسنِ طلب: (ادبی) در بدیع، طلب کردن چیزی از کسی با زبان شیرین و کلمات دلنشین که در مخاطب اثر کند و صورت الحاح و گدایی نداشته باشد، مانند این شعر: شاها ادبی کن فلک بدخو را / گر چشم رسانید رخ نیکو را ـ گر گوی خطا کرد به چوگانش زن / ور اسب خطا کرد به من بخش او را (امیرمعزی: ۶۹۱)، براعة الطلب، ادب السؤال.
* حسن ظن: ظن نیکو، گمان نیک، خوش گمانی.
* حسن ِمطلع: (ادبی) در بدیع، آوردن کلماتی نشاط انگیز و مطبوع در بیت اول قصیده یا غزل که از حیث روانی، سلاست، استحکام، و واضح بودن معنی موقوف به ذکر شعر مابعد نباشد و بین دو مصراع نیز تناسب تام باشد، مانند این شعر: آمد بهار خرم و آورد خرّمی / وز فرّ نوبهار شد آراسته زمی (منوچهری: ۱۸۳)، براعتِ مطلع.
* حسنِ مقطع: (ادبی) در بدیع، آوردن عبارتی شیرین و دلنشین در پایان سخن.
دارای جمال و زیبایی شگفت آور.

حسن در دانشنامه اسلامی

حسن
معنی حُسْنُ: نيک - نيکي(حسن عبارت است از هر چيزي که بهجت و شادابي آورد و انسان به سوي آن رغبت کند )
معنی حَسَنٍ: به صورتي نيکو(حسن عبارت است از هر چيزي که بهجت و شادابي آورد و انسان به سوي آن رغبت کند )
معنی جَمَالٌ: زینت - حسن منظر- زیبایی
معنی حُبُکِ: حُسن و زينت - خلقت عادلانه
معنی رَوْضَاتِ: باغ و بستانهايي که حسن منظر و خوشبويي آن به نهايت رسيده باشد
معنی رَوْضَةٍ: باغ و بستاني که حسن منظر و خوشبويي آن به نهايت رسيده باشد
معنی مُحْسِنٌ: نيكوكار(حسن عبارت است از هر چيزي که بهجت و شادابي آورد و انسان به سوي آن رغبت کند )
معنی مُحْسِنُونَ: نيكوكاران(حسن عبارت است از هر چيزي که بهجت و شادابي آورد و انسان به سوي آن رغبت کند )
معنی مُحْسِنِينَ: نيكوكاران(حسن عبارت است از هر چيزي که بهجت و شادابي آورد و انسان به سوي آن رغبت کند )
معنی حُسْناً: نيکو(حسن عبارت است از هر چيزي که بهجت و شادابي آورد و انسان به سوي آن رغبت کند )
معنی حَسُنَتْ: نيکوست(حسن عبارت است از هر چيزي که بهجت و شادابي آورد و انسان به سوي آن رغبت کند )
تکرار در قرآن: ۱۹۴(بار)



حسن در دانشنامه ویکی پدیا

حسن
حسن به افراد مشهور زیر اطلاق می شود:
حسن مجتبی، فرزند علی بن ابی طالب و امام دوم شیعیان
همچنین ممکن است به یکی از افراد زیر اشاره داشته باشد:
حسن مثنی، فرزند حسن مجتبی
حسن مثلث، نوهٔ حسن مجتبی
حسن عسکری، فرزند علی النقی و امام یازدهم شیعیان
حسن احمدی گیوی
حسن احمدی مقدس
حسن اشجاری
حسن انوری
حسن باقری
حسن بویه
حسن پورشیرازی
حسن تفتیان
سید حسن تقی زاده
حسن جوهرچی بازیگر تلویزیون اهل ایران
حسن حسن دوست
حسن حسن زاده آملی
سید حسن حسینی
سید حسن خمینی
حسن رحیم پور ازغدی
حسن رحیمی قهرمان سبک وزن کشتی آزاد جهان
حسن رنگرز قهرمان سبک وزن کشتی فرنگی جهان
حسن روحانی هفتمین رئیس جمهوری اسلامی ایران
حسن رودباریان دروازه بان فوتبال
حسن صباح
حسن عباسی
حسن غفوری فرد
حسن فتحی کارگردان تلویزیون
حسن کامران
حسن کامرانی فر کمکداور فوتبال
حسن کسایی
سید حسن مدرس
حسن مصیبی
سید حسن میرخانی
سید حسن نصرالله
حسن وثوق
حسن به افراد مشهور زیر اطلاق می شود:
حسن مجتبی، فرزند علی بن ابی طالب و امام دوم شیعیان
همچنین ممکن است به یکی از افراد زیر اشاره داشته باشد:
حسن مثنی، فرزند حسن مجتبی
حسن مثلث، نوهٔ حسن مجتبی
حسن عسکری، فرزند علی النقی و امام یازدهم شیعیان
حسن احمدی گیوی
حسن احمدی مقدس
حسن اشجاری
حسن انوری
حسن باقری
حسن بویه
حسن پورشیرازی
حسن تفتیان
سید حسن تقی زاده
حسن جوهرچی بازیگر تلویزیون اهل ایران
حسن حسن دوست
حسن حسن زاده آملی
سید حسن حسینی
سید حسن خمینی
حسن رحیم پور ازغدی
حسن رحیمی قهرمان سبک وزن کشتی آزاد جهان
حسن رنگرز قهرمان سبک وزن کشتی فرنگی جهان
حسن روحانی هفتمین رئیس جمهوری اسلامی ایران
حسن رودباریان دروازه بان فوتبال
حسن صباح
حسن عباسی
حسن غفوری فرد
حسن فتحی کارگردان تلویزیون
حسن کامران
حسن کامرانی فر کمکداور فوتبال
حسن کسایی
سید حسن مدرس
حسن مصیبی
سید حسن میرخانی
سید حسن نصرالله
حسن وثوق ...


چنانچه، معنی واژه بالا (برگرفته از دانشنامه ویکی پدیا)، نادرست یا مخالف قوانین جمهوری اسلامی ایران است، خواهشمند است گزارش دهید تا بررسی و حذف گردد => [گزارش]

حسن در دانشنامه آزاد پارسی

حَسَن
اصطلاحی در علم حدیث، حدیثی که سند آن تا به معصوم متصل و تمامی واسطه ها امامی مذهب و ممدوح اند، ولی عدالت فرد فرد آن ها معلوم نیست، یا بعضی ممدوح و بعضی ثقه اند. نزد اهل سنّت «حَسَن» خبر مُسندی است که در آن واسطه ها نزدیک به درجۀ وثاقت باشند، یا حدیث مرسلی که شخص مورد وثوقی آن را نقل کند و در هر صورت باید از شذوذ (انفراد) و علت (سستی معنا) دور باشد. مراتب حسن هم متفاوت است؛ گاهی چنان است که از آن به «حسن کالصحیح» تعبیر می کنند. فقها معمولاً حدیث حسن را نیز ملاک عمل قرار می دهند و معتبر می دانند، اما عده ای از آنان عمل به آن را مشروط به عمل مشهور کرده اند و گروهی نیز آن را در احکام شرعی معتبر نمی دانند.

حسن در جدول کلمات

حسن
نیکی, خوبی , نیکویی
آخرین فیلم اکران شده داریوش مهرجویی با حضور مهتاب کرامتی | همایون ارشادی | مهدی سلطانی | رابعه مدنی | حسن معجونی | پیمان معادی و امیرعلی دانایی
اشباح
خاندانی که از ابتدای خلافت بنی عباس متصدی کارهای مهم بوده و از حسن شهرت زیادی برخوردار بودند
برامکه
ساخته ابراهیم مختاری با بازی عاطفه رضوی | حسن جوهرچی و نیکو خردمند
زینت
ساخته ابراهیم مختاری با بازی عاطفه رضوی | حسن جوهرچی و زنده یادان مهدی فتحی و نیکو خردمند
زینت
ساخته ابراهیم مختاری با بازی عاطفه رضوی و حسن جوهرچی
زینت
ساخته ابوالقاسم طالبی در سال 74 با شرکت جمشید هاشم پور | مهناز اسلامی | اصغر محبی و حسن جوهرچی
ویرانگر
ساخته اکران نشده کمال تبریزی با بازی نیکی کریمی | حسن معجونی | لعیا زنگنه | محمدرضا فروتن و رضا داو دنژاد در سال
خیابانهای ارام
ساخته اکران نشده کمال تبریزی با حضور نیکی کریمی | حسن معجونی | لعیا زنگنه | محمدرضا فروتن و رضا داودنژاد
خیابان های ارام
ساخته حسن فتحی با بازی امیر جعفری | هانیه توسلی و مصطفی زمانی
کیفر

معنی حسن به انگلیسی

virtue (اسم)
پرهیز گاری ، حسن ، عفت ، پاکدامنی ، پرهیز کاری ، تقوا ، تقوی
advantage (اسم)
سبقت ، مزیت ، برتری ، سود ، منفعت ، فایده ، صرفه ، حسن ، تفوق ، بهتری
beauty (اسم)
حسن ، خوش رویی ، خوشگلی ، خوبرو ، زیبایی ، جمال ، زنان زیبا ، خوبی ، خوبرویی
goodness (اسم)
حسن ، مروت ، خوبی ، نیکی
wellness (اسم)
حسن ، نیکی

معنی کلمه حسن به عربی

حسن
جمال
صداقة
حسن الجوار

حسن را به اشتراک بگذارید

پیشنهاد کاربران

.....
نام امام دوم بزرگوار اسلام
مطهره
زیبا.خوب.بهتر .نیکو.زیبا روی.
نام امام دوم ما شیعیان .
ع
نیکو
حسن
بسیار درخشنده و زیبا
علی
نیکو
....
حسن یعنی نیکو.حسن های دنیا دوستتون دارم
حسن
یعنی نیکو زیبا
۰۰۰۰۰۰
حسن ینی نامرد.خیانط کار.دروغ گو.ترسو.
زهرا
حسن

معنی حسن: نیکو، زیبا و مهربان و خوب .

ستین
حسن : /hasan/ حسن : حَسَن در لغت صفت مذكر از حُسن به معناي نيكو و زيباست . و نيز از �حَسَنَ يَحسُنُ حُسناً� به معني زيبا شد و نيكو شد . بقول حافظ:
جمال حسن در حّد نصاب است زكاتم ده كه مسكين و فقيرم
همچنين به معناي ملاحت، بهجت و صحت بكار مي رود .
حسن نام دومين امام معصوم فرزند امام علي (ع) و فاطمه زهرا (س) است كه او را سبط اكبر رسول الله (ص) هم مي گويند. امام حسن (ع) در علم و حلم و مهرباني زبانزد خاص و عام بوده است. دوران ده ساله امامت آن بزرگوار با خلافت غاصبانه معاويه پسر ابوسفيان همراه بوده است كه سرانجام با حيله معاويه در 28 صفر سال 50 هجري به فيض شهادت نائل آمد.
هر كس نام فرزندش حسن باشد و حرمت اين نام در آن خانواده حفظ گردد، تأثير اخلاقي و رواني بسزائي در اعضاي خانواده خواهد داشت بطوريكه همگان به ويژه فردي كه نام او �حسن� است به حُسن خلق و گذشت و مهرباني آراسته خواهد شد. و پيام آيه شريفه: �فتقبّلها ربُّها بقبولٌ حسنٍ و أًنبتَها نباتاً حسناً � در حق آنها جاري خواهد شد. توسل به نام امام حسن (ع) و ذكر مدام آن در سحرها و بعد از نماز صبح موجب جوشش محبت در اعضاي خانواده و خوش نامي در بين جامعه و رفع كدورت ها و دلتنگي ها در بين خويشاوندان خواهد شد. و در فرداي قيامت كساني كه به اين نام مزيّن هستند با ذكر نامشان در صحراي محشر مورد شفاعت آن بزرگوار قرار خواهند گرفت.

ز عشق آل طه گشته ام مست دگر حالي از اين خوشتر نخواهم
بـراي زينت جان در دو عالـم بجـز خُلق حسن زيور نـخواهـم
God❤️
حسن يعني بي وجدان، بي احساس،آدم بدون انسانيت
حسن
آخر معرفت
آخر مهربونی
آخر رفاقت
او خدای من بود
حسن يعني بي وجدان، بي احساس،آدم بدون انسانيت
حسن یعنی نامرد.خیانت کار.دروغ گو.ترسو
ولی قلب من هنوزم براش میتپه با تمام بی معرفتی هاش
آوا
حسن : نیکو ، زیبا ، جمیل .
فریدخت سیفی👸👑💎
زیبا ونیکو و خوشرو
محنا
نیکی و خوبی
نیک سیرت
نیکی، خوبی
ریحانه
ریحانه یعنی
زیبا وپرنسس خوشبو
ملکه زمین وآسمان
حسن
خوشبرخورد.زرنگ.زیبا.باهوش.کامل.بامعرفت .
همه چی تموم
حسنا
شناسنامه اجمالی از دوران زندگی امام مجتبی علیه السلام
نام: حسن
كنیه: ابو محمد.
نام و كنیه آن حضرت را پیامبر اكرم (ص) تعیین فرمودند.
القاب: مجتبى، سید، سبط، زكى، تقى، حجت، برّ، امین، زاهد و طیب.
منصب: معصوم چهارم، امام دوم شیعیان و پنجمین خلیفه اسلامى.
تاریخ ولادت: نیمه ماه مبارك رمضان سال سوم هجرى. برخى نیز تولد آن حضرت را سال دوم هجرى دانسته‏ اند. او نخستین فرزند امیرالمؤمنین (ع) و فاطمه زهرا (س) است.
محل تولد: مدینه مشرفه، در سرزمین حجاز (عربستان سعودى‏ كنونى).


نسب پدرى: امیرالمؤمنین، امام على بن ابى ‏طالب بن عبدالمطلب.
مادر: فاطمه زهرا، دختر پیامبر (ص).
مدت امامت: از زمان شهادت پدرش، امیرالمؤمنین(ع)، در رمضان سال چهلم تا صفر سال پنجاه هجرى، به مدت 10 سال. از این مدت، هفت ماه و 24 روز را عهده‏دار امر خلافت مسلمین بود و سپس طى صلحى، آن را به معاویة بن ابى سفیان واگذار كرد.


تاریخ و سبب شهادت: 28 صفر سال پنجاه هجرى، در سن 47 سالگى، به‏وسیله زهرى كه همسرش، جعدة بنت اشعث، به تحریك معاویة بن ابى سفیان، به آن حضرت خورانیده بود، پس از چهل روز مسمومیت و بیمارى، به شهادت نایل آمد.
محل دفن: قبرستان بقیع، در مدینه منوّره، در كنار قبر جدّه‏اش، فاطمه بنت اسد.
همسران: 1. ام بشیر بنت ابى مسعود. 2. خوله بنت منظور. 3. ام اسحاق بنت طلحه. 4. سلمى بنت امرء القیس. 5. جعده بنت اشعث. 6. ام كلثوم بنت فضل بن عباس. 7. هند بنت عبدالرحمن بن ابى بكر.


فرزندان:
الف) پسران: 1. زید. 2. حسن مثنى. 3. عمر. 4. قاسم. 5. عبدالله. 6. عبدالرحمن. 7. ابوبكر. 8. حسین اثرم. 9. طلحه.


ب) دختران: 1. ام حسن. 2. ام حسین. 3. فاطمه. 4. ام سلمه. 5. ام عبداللّه. 6. رقیه. برخى مورخان تعداد فرزندان امام حسن (ع) را بیش از این مى‏دانند؛ اما همگى اتفاق دارند كه نسل آن حضرت، تنها از طریق حسن مثنى و زید ادامه یافته است. از میان فرزندان امام حسن (ع) چهار تن در سرزمین كربلا، در ركاب عمویشان، امام حسین(ع) به شهادت رسیده و یكى از آنان (حسن مثنى) نیز در آن معركه به شدت زخمى شد و سپس بهبودى یافت.


اصحاب ویاران:
1. ابراهیم بن مالك اشتر.
2. عبداللّه بن عباس.
3. ابو ثمامه صیداوى.
4. جابر بن عبدالله انصارى.
5. جاریة بن قدامه.
6. جبلة بن على شیبانى.
7. حبیب بن مظاهر اسدى.
8. حذیفة بن اسید غفارى.
9. رفاعة بن شداد.
10. سعید بن قیس همدانى.
11. قیس بن سعد انصارى.
12. سعید بن مسعود ثقفى.
13. سلیم بن قیس هلالى.
14. صعصعة بن صوحان عبدى.
15. عامر بن واثله كنانى.
16. عمر بن ابى سلمه.
17. كمیل بن زیاد نخعى.
18. ابو مخنف، لوط بن یحیى.
19. مسیب بن نجبه فزارى.
20. میثم بن یحیى تمّار.
21. سعد بن مسعود ثقفى.



زمامداران معاصر:
1. پیامبر اسلام، حضرت محمد (ص) (11-1 ق.).
2. ابى بكر بن ابى قحافه (13-11 ق.).
3. عمر بن خطاب (23-13 ق.).
4. عثمان بن عفان (35-23 ق.).
5. امیرالمؤمنین، على بن ابى‏طالب (ع) (40-35 ق.).
6. معاویة بن ابى سفیان (60-35 ق.).



از میان زمامداران فوق، پیامبر اسلام (ص) و امیرالمؤمنین (ع) علاقه و محبّت ویژه اى به امام حسن (ع) داشتند. سخنان و سیره عملىِ پیامبر اسلام(ص) با امام ‏حسن و برادرش، امام حسین(ع) گویاى شدت محبّت آن حضرت به این دو بزرگوار بوده است كه مورخان و محدثان اهل سنّت و شیعه، آنها را به طور متواتر نقل كرده ‏اند؛ از جمله، پیامبر اكرم (ص) درباره آنان فرمود:
�اَلْحَسَنُ و اَلْحُسَینُ سِیدا شَبابِ اَهْلَ الْجَنَّةِ�(1) و �رَیحانَتاىَ مِنْ هذِهِ الْاُمَّةِ�(2) و �هذانِ اِبْناىَ وَاِبْنا اِبْنَتىَّ، اَللَّهُمَّ اِنّكَ تَعْلم اِنّى اُحِبّهُهُما فَأحِبَّهُما�(3).


و در جاى دیگر فرمود:
مَنْ اَحبَّ الْحَسَنَ وَ الحُسَینَ أحَبَبتُهُ وَمَنْ اَحْبَبْتُهُ اَحبَّهُ اللّهُ، وَمَنْ اَحَبَّهُ اللَّهُ اَدْخَلَهُ الْجَنّةَ، وَمَنْ اَبْغَضَهُما اَبْغَضْتُهُ وَمَنْ اَبْغَضْتُهُ اَبْغَضَهُ اللَّهُ وَمَن أبْغَضَهُ اللّهُ اَدْخَلَهُ النار.(4)
همچنین درباره امام حسن (ع) فرمود: �حَسَنٌ مِنّی وَاَنَا مِنْهُ اَحَبَّ اللّهُ مَنْ اَحَبَّهُ�.(5)
حضرت على (ع) نیز امام حسن (ع) را در همه امور كمك‏كار و در كنار خود داشت. وصیت‏هاى آن حضرت به امام حسن (ع) معروف و مشهور است و در نهج ‏البلاغه به تفصیل نقل شده است. آن حضرت به خاطر فضیلت‏ها و ارزش‏هایى كه در وجود امام حسن(ع) سراغ داشت، وى را وصى و جانشین و امام پس از خود معرفى كرد. در این باره ادله و حجت‏هاى بسیارى در دست است؛ از جمله، روایتى است از سلیم بن قیس هلالى كه گفت:
شَهِدْتُ اَمیرَالمُؤمِنینَ(ع) حینَ اَوْصى‏ اِلى‏ اِبْنِهِ الْحَسَن وَاَشْهَدَ عَلى‏ وَصیتِهِ الْحُسَینَ وَمُحَمّداً وَجَمیعَ وُلْدِهِ ورُؤَساءَ شیعَتِهِ وَاَهْلَ بَیتِهِ. ثُمَّ دَفَعَ الیهِ الْكِتابَ وَالسَّلاحَ وَقالَ لَهُ: یا بُنىّ أمَرَنی رَسُولُ اللّه (ص) اَنْ اَوْصى‏ اِلَیكَ وَاَدْفَعُ اِلَیكَ كُتُبى وَسَلاحی كَما اَوْصى‏ اِلَىَّ وَدَفَعَ اِلىّ كُتُبَهُ وَسَلاحَهُ، وَاَمرنی اَنْ آمُرَكَ اِذا حَضَرَكَ الْمَوْتَ أنْ تَدْفَعَها اِلى‏ اَخیكَ الَحُسَینَ....(6)


سلیم بن قیس گفت: من شاهد بودم آن زمانى را كه امیرالمؤمنین (ع) به فرزندش، امام حسن (ع) وصیت نمود و بر این وصیت، تمام فرزندان خویش، از جمله امام حسین، محمد بن حنفیه و رؤساى شیعه و اهل بیت خویش را گواه گرفت. سپس ودایع امامت، مانند كتاب و سلاح، را به امام حسن (ع) داد و به وى گفت: اى فرزندم! پیامبر گرامى (ص) به من دستور داد تا به تو وصیت كنم، سلاح و كتابم را به تو بدهم، همان طورى كه او به من وصیت كرد. آن حضرت به من دستور داد تا تو را امر نمایم به این كه هرگاه مرگ تو را فرا گیرد، آنها را به برادرت، حسین (ع) تحویل دهى (و امامت را به وى بسپارى).


سه خلیفه اوّل نیز با آن حضرت رفتارهاى مناسبى داشته و با دیده احترام مى ‏نگریستند؛ اما معاویه، كه پس از شهادت امیرالمؤمنین، على (ع) خود را خلیفه بلامنازع مسلمانان مى‏ پنداشت، با مكر و حیله، یاران و بزرگان قوم را از اطراف امام حسن (ع) دور كرده و آن حضرت را در میدان سیاست و حكومت تنها گذاشت.


امام حسن (ع) گرچه تلاش زیادى نمود تا در برابر تهاجم سنگین سیاسى و نظامىِ معاویه از خلافت به حق خویش دفاع كند، اما با خیانت بسیارى از سردمداران و كوتاهى سران اقوام و طوایف، آن حضرت با تعداد اندكى از شیعیان، تنها مانده و ناچار به صلح با معاویه شد. معاویه با این كه صلح‏نامه را با گواهى برخى از صحابه پیامبر (ص) امضا كرده بود، اما به آن پاى‏بند نبوده و بر خلافش عمل نمود؛ از جمله، براى قتل امام حسن (ع) مكر اندیشید و همسر آن حضرت را به مسموم و شهید نمودن ایشان وادار ساخت.


رویدادهاى مهم:
1. از دست دادن جدّش، پیامبر اسلام (ص)، در سال یازدهم هجرى.
2. فشارهاى روانى مخالفان بر پدر و مادرش، پس از رحلت پیامبر اسلام (ص).
3. از دست دادن مادر خود، فاطمه زهرا (س)، در سال یازدهم هجرى.
4. حضور در برخى از جنگ‏هاى مسلمانان علیه مشركان، در عصر خلیفه دوم و خلیفه سوم.
5. ایجاد مهمان‏پذیر (مضیف) براى پذیرایى از مهمانان و مستمندان.
حسنا
امام حسن مجتبی ( ع )

شناسنامه اجمالی از دوران زندگی امام مجتبی علیه السلام
نام: حسن
كنیه: ابو محمد.
نام و كنیه آن حضرت را پیامبر اكرم (ص) تعیین فرمودند.
القاب: مجتبى، سید، سبط، زكى، تقى، حجت، برّ، امین، زاهد و طیب.
منصب: معصوم چهارم، امام دوم شیعیان و پنجمین خلیفه اسلامى.
تاریخ ولادت: نیمه ماه مبارك رمضان سال سوم هجرى. برخى نیز تولد آن حضرت را سال دوم هجرى دانسته‏ اند. او نخستین فرزند امیرالمؤمنین (ع) و فاطمه زهرا (س) است.
محل تولد: مدینه مشرفه، در سرزمین حجاز (عربستان سعودى‏ كنونى).


نسب پدرى: امیرالمؤمنین، امام على بن ابى ‏طالب بن عبدالمطلب.
مادر: فاطمه زهرا، دختر پیامبر (ص).
مدت امامت: از زمان شهادت پدرش، امیرالمؤمنین(ع)، در رمضان سال چهلم تا صفر سال پنجاه هجرى، به مدت 10 سال. از این مدت، هفت ماه و 24 روز را عهده‏دار امر خلافت مسلمین بود و سپس طى صلحى، آن را به معاویة بن ابى سفیان واگذار كرد.


تاریخ و سبب شهادت: 28 صفر سال پنجاه هجرى، در سن 47 سالگى، به‏وسیله زهرى كه همسرش، جعدة بنت اشعث، به تحریك معاویة بن ابى سفیان، به آن حضرت خورانیده بود، پس از چهل روز مسمومیت و بیمارى، به شهادت نایل آمد.
محل دفن: قبرستان بقیع، در مدینه منوّره، در كنار قبر جدّه‏اش، فاطمه بنت اسد.
همسران: 1. ام بشیر بنت ابى مسعود. 2. خوله بنت منظور. 3. ام اسحاق بنت طلحه. 4. سلمى بنت امرء القیس. 5. جعده بنت اشعث. 6. ام كلثوم بنت فضل بن عباس. 7. هند بنت عبدالرحمن بن ابى بكر.


فرزندان:
الف) پسران: 1. زید. 2. حسن مثنى. 3. عمر. 4. قاسم. 5. عبدالله. 6. عبدالرحمن. 7. ابوبكر. 8. حسین اثرم. 9. طلحه.


ب) دختران: 1. ام حسن. 2. ام حسین. 3. فاطمه. 4. ام سلمه. 5. ام عبداللّه. 6. رقیه. برخى مورخان تعداد فرزندان امام حسن (ع) را بیش از این مى‏دانند؛ اما همگى اتفاق دارند كه نسل آن حضرت، تنها از طریق حسن مثنى و زید ادامه یافته است. از میان فرزندان امام حسن (ع) چهار تن در سرزمین كربلا، در ركاب عمویشان، امام حسین(ع) به شهادت رسیده و یكى از آنان (حسن مثنى) نیز در آن معركه به شدت زخمى شد و سپس بهبودى یافت.


اصحاب ویاران:
1. ابراهیم بن مالك اشتر.
2. عبداللّه بن عباس.
3. ابو ثمامه صیداوى.
4. جابر بن عبدالله انصارى.
5. جاریة بن قدامه.
6. جبلة بن على شیبانى.
7. حبیب بن مظاهر اسدى.
8. حذیفة بن اسید غفارى.
9. رفاعة بن شداد.
10. سعید بن قیس همدانى.
11. قیس بن سعد انصارى.
12. سعید بن مسعود ثقفى.
13. سلیم بن قیس هلالى.
14. صعصعة بن صوحان عبدى.
15. عامر بن واثله كنانى.
16. عمر بن ابى سلمه.
17. كمیل بن زیاد نخعى.
18. ابو مخنف، لوط بن یحیى.
19. مسیب بن نجبه فزارى.
20. میثم بن یحیى تمّار.
21. سعد بن مسعود ثقفى.



زمامداران معاصر:
1. پیامبر اسلام، حضرت محمد (ص) (11-1 ق.).
2. ابى بكر بن ابى قحافه (13-11 ق.).
3. عمر بن خطاب (23-13 ق.).
4. عثمان بن عفان (35-23 ق.).
5. امیرالمؤمنین، على بن ابى‏طالب (ع) (40-35 ق.).
6. معاویة بن ابى سفیان (60-35 ق.).



از میان زمامداران فوق، پیامبر اسلام (ص) و امیرالمؤمنین (ع) علاقه و محبّت ویژه اى به امام حسن (ع) داشتند. سخنان و سیره عملی پیامبر اسلام(ص) با امام ‏حسن و برادرش، امام حسین(ع) گویاى شدت محبّت آن حضرت به این دو بزرگوار بوده است كه مورخان و محدثان اهل سنّت و شیعه، آنها را به طور متواتر نقل كرده ‏اند؛ از جمله، پیامبر اكرم (ص) درباره آنان فرمود:
�اَلْحَسَنُ و اَلْحُسَینُ سِیدا شَبابِ اَهْلَ الْجَنَّةِ�(1) و �رَیحانَتاىَ مِنْ هذِهِ الْاُمَّةِ�(2) و �هذانِ اِبْناىَ وَاِبْنا اِبْنَتىَّ، اَللَّهُمَّ اِنّكَ تَعْلم اِنّى اُحِبّهُهُما فَأحِبَّهُما�(3).


و در جاى دیگر فرمود:
مَنْ اَحبَّ الْحَسَنَ وَ الحُسَینَ أحَبَبتُهُ وَمَنْ اَحْبَبْتُهُ اَحبَّهُ اللّهُ، وَمَنْ اَحَبَّهُ اللَّهُ اَدْخَلَهُ الْجَنّةَ، وَمَنْ اَبْغَضَهُما اَبْغَضْتُهُ وَمَنْ اَبْغَضْتُهُ اَبْغَضَهُ اللَّهُ وَمَن أبْغَضَهُ اللّهُ اَدْخَلَهُ النار.(4)
همچنین درباره امام حسن (ع) فرمود: �حَسَنٌ مِنّی وَاَنَا مِنْهُ اَحَبَّ اللّهُ مَنْ اَحَبَّهُ�.(5)
حضرت على (ع) نیز امام حسن (ع) را در همه امور كمك‏كار و در كنار خود داشت. وصیت‏هاى آن حضرت به امام حسن (ع) معروف و مشهور است و در نهج ‏البلاغه به تفصیل نقل شده است. آن حضرت به خاطر فضیلت‏ها و ارزش‏هایى كه در وجود امام حسن(ع) سراغ داشت، وى را وصى و جانشین و امام پس از خود معرفى كرد. در این باره ادله و حجت‏هاى بسیارى در دست است؛ از جمله، روایتى است از سلیم بن قیس هلالى كه گفت:
شَهِدْتُ اَمیرَالمُؤمِنینَ(ع) حینَ اَوْصى‏ اِلى‏ اِبْنِهِ الْحَسَن وَاَشْهَدَ عَلى‏ وَصیتِهِ الْحُسَینَ وَمُحَمّداً وَجَمیعَ وُلْدِهِ ورُؤَساءَ شیعَتِهِ وَاَهْلَ بَیتِهِ. ثُمَّ دَفَعَ الیهِ الْكِتابَ وَالسَّلاحَ وَقالَ لَهُ: یا بُنىّ أمَرَنی رَسُولُ اللّه (ص) اَنْ اَوْصى‏ اِلَیكَ وَاَدْفَعُ اِلَیكَ كُتُبى وَسَلاحی كَما اَوْصى‏ اِلَىَّ وَدَفَعَ اِلىّ كُتُبَهُ وَسَلاحَهُ، وَاَمرنی اَنْ آمُرَكَ اِذا حَضَرَكَ الْمَوْتَ أنْ تَدْفَعَها اِلى‏ اَخیكَ الَحُسَینَ....(6)


سلیم بن قیس گفت: من شاهد بودم آن زمانی را كه امیرالمؤمنین (ع) به فرزندش، امام حسن (ع) وصیت نمود و بر این وصیت، تمام فرزندان خویش، از جمله امام حسین، محمد بن حنفیه و رؤساى شیعه و اهل بیت خویش را گواه گرفت. سپس ودایع امامت، مانند كتاب و سلاح، را به امام حسن (ع) داد و به وى گفت: اى فرزندم! پیامبر گرامى (ص) به من دستور داد تا به تو وصیت كنم، سلاح و كتابم را به تو بدهم، همان طورى كه او به من وصیت كرد. آن حضرت به من دستور داد تا تو را امر نمایم به این كه هرگاه مرگ تو را فرا گیرد، آنها را به برادرت، حسین (ع) تحویل دهی (و امامت را به وى بسپارى).


سه خلیفه اوّل نیز با آن حضرت رفتارهاى مناسبى داشته و با دیده احترام می ‏نگریستند؛ اما معاویه، كه پس از شهادت امیرالمؤمنین، علی (ع) خود را خلیفه بلامنازع مسلمانان می‏ پنداشت، با مكر و حیله، یاران و بزرگان قوم را از اطراف امام حسن (ع) دور كرده و آن حضرت را در میدان سیاست و حكومت تنها گذاشت.


امام حسن (ع) گرچه تلاش زیادى نمود تا در برابر تهاجم سنگین سیاسى و نظامىِ معاویه از خلافت به حق خویش دفاع كند، اما با خیانت بسیارى از سردمداران و كوتاهى سران اقوام و طوایف، آن حضرت با تعداد اندكى از شیعیان، تنها مانده و ناچار به صلح با معاویه شد. معاویه با این كه صلح‏نامه را با گواهى برخی از صحابه پیامبر (ص) امضا كرده بود، اما به آن پاى‏بند نبوده و بر خلافش عمل نمود؛ از جمله، براى قتل امام حسن (ع) مكر اندیشید و همسر آن حضرت را به مسموم و شهید نمودن ایشان وادار ساخت.


رویدادهاى مهم:
1. از دست دادن جدّش، پیامبر اسلام (ص)، در سال یازدهم هجرى.
2. فشارهاى روانى مخالفان بر پدر و مادرش، پس از رحلت پیامبر اسلام (ص).
3. از دست دادن مادر خود، فاطمه زهرا (س)، در سال یازدهم هجرى.
4. حضور در برخی از جنگ‏هاى مسلمانان علیه مشركان، در عصر خلیفه دوم و خلیفه سوم.
5. ایجاد مهمان‏پذیر (مضیف) براى پذیرایی از مهمانان و مستمندان.
6. آبرسانی به خلیفه سوم، عثمان بن عفّان (كه در محاصره انقلابیون مسلمان قرار داشت).
7. همراهی با پدرش، حضرت علی (ع)، در تصدىِ خلافت اسلامی، پس از كشته شدن عثمان بن عفّان به دست انقلابیون.
8. فرماندهی لشكر در جنگ‏هاى جمل، صفین و نهروان، در ركاب حضرت على(ع).
9. از دست دادن پدرش، حضرت علی (ع)، در 21 رمضان سال 40 هجرى.
10. تصدىِ غسل، نماز و دفن پیكر امام على (ع) و پنهان نمودن قبرش از چشم مردم.


11. بیعت مردم با امام حسن (ع) در مسجد كوفه، پس از شهادت امیرالمؤمنین، علی (ع).

12. تصدىِ خلافت اسلامی، در 21 رمضان سال 40 هجرى.
13. مكاتبات و ارسال پیام‏ها میان امام حسن (ع) و معاویه.
14. اعدام شدن دو جاسوس معاویه، در كوفه و بصره به فرمان امام حسن (ع).
15. اعلان جنگ معاویه علیه امام‏ حسن(ع) و حركت لشكریان شام به سوى كوفه.


16. اعلان آماده ‏باش سپاهیان امام حسن (ع) و تهیه مقدمات جنگ در شهرها.
17. خیانت برخی از فرماندهان سپاه امام حسن (ع) و پیوستن به سپاه معاویه.
18. زخمی شدن امام حسن مجتبی (ع) در ساباط مدائن به دست جراح بن سنان (یكی از منافقان فرقه خوارج).
19. افزایش توان نظامی و روحى سپاه معاویه و كاهش تدریجی سپاهیان امام‏حسن(ع).
20. پذیرش صلح تحمیلی با معاویه و واگذارى خلافت اسلامی به وى در جمادى الاوّل (یا ربیع الأول) سال 41 هجرى.


21. تعهد معاویه بر مفاد صلحنامه امام حسن (ع) و نقض آن، پس از سیطره كامل بر شهرهاى اسلامى.
22. بازگشت امام حسن (ع) و خاندان امیرالمؤمنین(ع) از كوفه به مدینه مشرفه.
23. دسیسه معاویه در بیعت گرفتن از مردم براى ولایت عهدىِ فرزندش، یزید و واهمه او از امام حسن (ع).
24. تحریك و فریب جعده بنت اشعث كندى، همسر امام حسن (ع)، توسط معاویه براى كشتن امام حسن (ع) به طور پنهانی.
25. مسمومیت امام حسن (ع) به دست همسرش، جعده بنت اشعث كندى و شهادت آن حضرت پس از چهل روز بیمارى، در 28 صفر سال پنجاه هجرى، در مدینه مشرفه.

26. ممانعت عایشه، همسر پیامبر (ص)، مروان و هواداران بنی ‏امیه از دفن پیكر امام حسن (ع) در كنار مرقد مطهر پیامبر اكرم (ص).
27. دفن امام حسن(ع) درقبرستان بقیع، در جوار مرقد جده اش، فاطمه بنت‏ اسد(س).



-------------------------------
پی نوشت ها
1 . بحار الأنوار، ج‏22، ص 502، باب 1، ح 48؛ اهل البیت، ص 273؛ مناقب آل أبى طالب، ج‏3، ص 163.
2 . بحار الأنوار، ج 37، ص 73، باب 50، ح 40؛ الإرشاد، ج‏2، ص 28 (با اندكى اختلاف در عبارت).
3 . الإرشاد، ج‏2، ص 27.
4 . همان، ج‏2، ص 28.
5 . بحار الأنوار، ج 43، ص 306، باب 12، ح 66.
6 . كشف الغمة فى معرفة الأئمة، ج‏2، ص 102.
منبع :
برگرفته شده از كتاب " خاندان عصمت علیهم السلام"
aviny.com


گل نرگس نورائیان
نام یکی از دشمنان ایران است که در گذشته به ایران حمله کرده و مردم بسیاری را کشته است .

معنی یا پیشنهاد شما



نام نویسی   |   ورود

پارچه گرامی

تازه ترین پیشنهادها

عبارات و کلمات کلیدی مرتبط

• امام حسن مجتبی شعر   • شهادت امام حسن مجتبی   • حدیث امام حسن مجتبی   • امام حسن مجتبی زندگینامه   • امام حسن مجتبی همسر   • اسم حسن   • معنی حسن   • تولد امام حسن مجتبی   • مفهوم حسن   • تعریف حسن   • معرفی حسن   • حسن چیست   • حسن یعنی چی   • حسن یعنی چه  

توضیحات دیگر

معنی حسن

کلمه : حسن
اشتباه تایپی : psk
آوا : hasan
نقش : اسم خاص اشخاص
عکس حسن : در گوگل

آیا معنی حسن مناسب بود ؟           ( امتیاز : 97% )