برای انتخاب دیکشنری یا لغتنامه، اینجا را کلیک کنید.
94 1539 100 1
شبکه مترجمین ایران

بیعت

/bey'at/

مترادف بیعت: پیمان، عهد، معاهده، میثاق، پیمان بستن، عهد بستن | دیر، کنشت، کنیه، معبد یهود و نصارا

برابر پارسی: فرمانبرداری، پیمان

معنی بیعت در لغت نامه دهخدا

بیعت. [ ب َ / ب ِ ع َ ] (از ع ، اِ، اِمص ) (مأخوذ از بیعة تازی ) عهدو پیمان. (ناظم الاطباء). فرمانبرداری کردن و عهد و پیمان و اخلاص خود را در دوستی فروختن و مرید شدن. (غیاث اللغات ). شناختن امارت یا خلافت یا پادشاهی کسی. (یادداشت مؤلف ). پیمان بستن به فرمانبرداری و اطاعت از کسی. در تاریخ اسلام چنین مرسوم بود که آنکس که پیمان طاعت می بست دست خود را در دست پیغمبر یا خلیفه یا امیر میگذاشت. گویند هنگام فتح مکه همینکه پیغمبراسلام از بیعت با مردان فراغت حاصل کرد بسوی زنان متوجه شد و دست خود را در قدح آب فروبرد، و زنان نیز دستهای خود را در آن قدح فروبردند و بدین وسیله پیمان زنان مکه نیز انجام گرفت. (از دائرة المعارف فارسی ) : برسم بپروردگار خود در حالیکه وفا کرده باشم بعهد خود در بیعت. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص 317). و آنچه شرط شده بر من از این بیعت از وفا و دوستی.... عهد خداست. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص 317). التزام نمودند ما را آنچه خداوند بر ایشان واجب ساخته از اطاعت امام بواسطه ٔ بیعت. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص 312).
گفتم که کنون آن شجر و دست چگونه است
آن دست کجا جویم و آن بیعت و محضر.
ناصرخسرو.
ابومحمد عبدالسلم بن محمدبن الهیصم که از ائمه ٔ خراسان بود حکایت کرد که چون بیعت خلافت امیرالمؤمنین القادر باﷲ میرفت من در میان برخاستم و این خطبه انشا کردم. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ص 282). چون ناصرالدین سبکتکین وفات یافت و امارت بر امیر اسماعیل قرارگرفت لشکر، گردن طمع دراز کردند و بمال بیعت مطالبت نمودند. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ص 153).
اگر گوشم بگیری تافروشی
کنم در بیعت بیعت خموشی.
نظامی.
عهدها کردند با شیر ژیان
کاندرین بیعت نیفتد در زیان.
مولوی.
- بیعت اولی ؛ بیعت دوازده تن از مردم مدینه بمکه در موسم حج با رسول (ص ) و آنان شش تن از قبیله ٔ اوس و شش تن از خزرج بودند و این بیعت را بیعةالنساء نیز نامندچه شرط در آن بیعت بود که زنا نکنند و دختران نکشند. (یادداشت مؤلف ).
- بیعت ثانیه . رجوع به بیعةالحرب شود.
- بیعت حدیبیه ؛ حدیبیه نام محلی در نه منزلی مدینه بوده است. هنگامی که عثمان ...

معنی بیعت به فارسی

بیعت
عهدوپیمان، پیمان دوستی ووفاداریاطاعت، معبد، یهود، معبدنصاری
( اسم ) معبد یهود و نصاری . جمع : بیعات
( مصدر ) عهد بستن بیعت کردن با .
بسته شدن بیعت . بمعنی بیعت بستن و بیعت کردن است .
( مصدر ) بیعت گرفتن .
( مصدر ) پیمان شکستنبر هم زدن قرار داد
بعقوبا . بعقوبه . بنا بگفت. حمدالله مستوفی این شهر را دختری از تخم کسری (( قوبا )) نام ساخت و (( بیعت قوبا )) خواند بمرور زمان بعقوبا شد .
( مصدر ) عهد و پیمان از کسی گرفتن
نام. متضمن بیعت . عهدنامه . پیمان اطاعت .
( مصدر ) عهد کردن با پیمان دوستی بستن با .

معنی بیعت در فرهنگ معین

بیعت
(بِ عَ) [ ع . بیعة ] ۱ - (مص ل .) پیمان بستن . ۲ - (اِ.) عهد، پیمان . ۳ - (اِ.) معبد یهود و نصاری ، ج . بیعات .
( ~. شِ کَ تَ) [ ع - فا. ] (مص م .) پیمان شکستن ، بر هم زدن قرارداد.
( ~. گِ رِ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل .) عهد و پیمان از کسی گرفتن .

معنی بیعت در فرهنگ فارسی عمید

بیعت
۱. عهدوپیمان.
۲. پیمان دوستی و وفاداری.
۳. (اسم مصدر) [قدیمی] پیمان اطاعت که مسلمانان با خلیفه می بستند و دست در دست او می گذاشتند و اطاعت خود را اظهار می داشتند.
* بیعت شکستن: (مصدر لازم) شکستن عهدوپیمان دوستی و وفاداری.
* بیعت کردن (بستن): (مصدر لازم) عهد بستن.
* بیعت گرفتن (ستاندن): (مصدر لازم) [قدیمی] عهدوپیمان دوستی از کسی گرفتن.

بیعت در دانشنامه اسلامی

بیعت
بیعت در لغت به معنای پیمان بستن بر فرمان برداری و سپردن امور است. در متون فقهی بحثی درخور توجّه از بیعت نشده است، برخی به مناسبت در باب جهاد از آن یاد کرده اند.
بیعت در لغت تعهد و پیمانی که بیعت کننده با بیعت شونده (امام، حاکم یا امیر) بر اطاعت و فرمان برداری از او و سپردن امور خود به وی می بندد. شیوه ای رایج در فرهنگ اسلامی برای پیمان بستن مردم با حاکمان که بر پایۀ آن به وفاداری گردن می نهند.بیشتر بیعت ها در عصر پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلّم) و خلفا از طریق دست دادن با حاکم صورت می گرفته است. البته بیعت حضوری بدون دست دادن و بیعت غیرحضوری با نمایندۀ حاکم، یا با فرستادن نامه نیز شناخته شده بوده است. این شیوه در سده های متمادی از تاریخ اسلام، از جانب عموم مردم برای مشروعیت داشتن حاکم در اعمال حاکمیت، ضروری دانسته می شد. دربارۀ شرایط و لوازم آن نیز از سوی متکلمان سده های نخست، و پس از آن در فقه اسلامی بحث هایی شده است.عرب پیش از اسلام برای پذیرش حاکمیت از فردی و تعهد به فرمان برداری از وی بیعت می کرده است. با آمدن اسلام این شیوه هم چنان رایج ماند و کسانی که مسلمان می شدند، در پذیرش اسلام و دوری از محرمات (و گاه در مواردی چون بیعت رضوان) برای وفاداری و هم راهی هنگام سختی های جهاد، با پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلّم) بیعت می کردند، در قرآن کریم از بیعت مسلمانان با پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلّم) پیش از وقوع یک جنگ، هم چون مایۀ آرامش مؤمنان و پیروزی آنها یاد شده است.
اقسام بیعت
بیعت برحسب مورد آن، گاهی عام است و گاهی خاص.۱) بیعت عام عبارت است از تعهّد بر اطاعت مطلق در تمامی زمینه ها و همه ی اوامر و نواهی. این نوع بیعت تنها با پیشوای معصوم مشروعیت دارد.۲) بیعت خاص، همچون بیعت با فرمانده، بر جنگیدن، مقاومت کردن در برابر دشمن و فرار نکردن از جبهه.
بیعت های مهم بعد از اسلام
نخستین بیعت پس از ظهور اسلام را «بیعت عشیره» دانسته اند که در سال سوم بعثت صورت گرفت. پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلّم) ۴۰ تن از نزدیکان خویش را دعوت کرد و خواستار بیعت ایشان شد. از بیعت های مهم دیگر در صدر اسلام، بیعت عقبه اول و دوم مردم یثرب در مکه و بیعت رضوان است. انتخاب ابوبکر به خلافت با به کار بستن همین روش صورت گرفت. اما گروه ...


بیعت در دانشنامه ویکی پدیا

بیعت
بیعت از لحاظ لغوی شناختن خلافت یا پادشاهی کسی می باشد؛ و همچنین به معنی پیمان بستن به منظور اطاعت از کسی است. در تاریخ اسلام مرسوم بودکه هر کسی که با خلیفه یا محمد پیمان می بست دست خود را در دست او می گذاشت. می گویند هنگام فتح مکه بعد از اینکه پیغمبر با مردان بیعت نمود برای بیعت با زنان دست خود را در قدح آب فرو برد و زنان نیز به همین ترتیب دست خود را در قدح آب فرو بردند و به این ترتیب محمد با زنان نیز بیعت نمود.
بیعت در اصل معنا یعنی دست دادن، دست در دست کسی گذاشتن.
بیعت را می توان به دو گونه دیگر نیز تعریف کرد: همان طور که در بالا ذکر شده است بیعت به معنای شناخت خلافت یا پادشاهی کسی یا اینکه به منظور فرمانبرداری از کسی باشد. اما در تعریفی دیگر می توان گفت که بیعت یعنی تجدید عهد و پیمان و یادآوری دوباره شناخت خلافت و امامت یا پادشاهی کسی و نیز به یاد آوردن اهداف و آرمان های فردی که با او بیعت شده است، می باشد.
بیعت در سنت و فرهنگ اسلامی و به خصوص در مذهب شیعه از جایگاهی والایی برخوردار می باشد. به اعتقاد مسلمانان بیعت یک عمل مذهبی و بسیار مهم برای سعادت، خوشبختی و فهم حقیقی و درک حقیقت می باشد و معتقدند اینگونه بیعت باید از روی اخلاص، محبت، اشتیاق، فهم و درک بالا و نیت پاک باشد و در آن هیچ غرض، مقصود یا خواهش های دیگری نهفته نباشد تا خوشبختی نصیب فرد بیعت کننده شود.
عکس بیعت
بیعت رضوان یا بیعت تحت الشجره نام بیعتی است که یاران محمد، پیامبر اسلام، پیش از صلح حدیبیه بر سر جان خود با او بستند.
محمد در مدینه
بیعت عقبه
غزوه خیبر
پیش از صلح حدیبیه، محمد ابتدا فردی به نام خَراش را به پیش اهالی مکه فرستاد تا به آنان بگوید که مسلمانان تنها برای زیارت آمده اند و نه برای جنگ؛ اما اهالی مکه خواستند او را بکشند ولی او بازگشت. سپس پیامبر اسلام عثمان را فرستاد ولی او دیر کرد و گمان برده شد که عثمان کشته شده است. موقعیت برای مسلمانان خطرناک بود چراکه آنان برای زیارت و بدون تجهیزات جنگی کامل آمده بودند. لذا محمد یارانش را گرد خ ...


چنانچه، معنی واژه بالا (برگرفته از دانشنامه ویکی پدیا)، نادرست یا مخالف قوانین جمهوری اسلامی ایران است، خواهشمند است گزارش دهید تا بررسی و حذف گردد => [گزارش]

بیعت در دانشنامه آزاد پارسی

(در لغت به معنی آن که طرفین معامله، به علامت ختم معامله کف دست راستشان را به هم زنند) بستن پیمان وفاداری و اطاعت با پیامبر(ص)، امام، حاکم یا خلیفه. عرب پیش از اسلام برای اعلام وفاداری و اطاعت از حاکم با او بیعت می بسته است. این شیوه بعد از اسلام نیز همچنان باقی ماند و مسلمانان برای اعلام فرمانبرداری خود از اسلام و پیامبر و همراهی در سختی های جهاد با وی بیعت می کردند. بعد از پیامبر(ص) نیز این روش اجرا می شد. این عمل معمولاً با دست دادن و گاهی نیز بدون دست دادن صورت می گرفت. برای اولین بار حجاج بن یوسف دست دادن را کافی برای بیعت ندانست و سوگندخوردن به شیوه ای خاص را نیز لازمۀ بیعت دانست. گاهی برخی حاکمان برای گرفتن بیعت به زور متوسل می شدند. بعد از پیامبر نیز در تعیین جانشین ایشان از شیوۀ بیعت گرفتن استفاده کردند هرچند گروهی از مهاجران و انصار با وی بیعت نکردند. نخستین بیعت پس از اسلام را «بیعت عشیره» دانسته اند. پیامبر ۴۰ تن از خویشان خود را در سال سوم هجرت دعوت کرد و خواستار بیعت آنان شد. از دیگر بیعت ها در دوران پیامبر، بیعت عقبۀ اوّل و دوم و بیعت رضوان است. فقیهان معاصر شیعه نیز بیعت را همچون راهی برای مشروعیت بخشیدن به حکومت حاکمان در زمان غیبت امام معصوم (ع) دانسته اند. بیعت در معنای عرفانی آن در میان فرقه های مختلف صوفیه به این معناست که مرید تسلیم فرامین شیخ کامل شود و دستورات او را به طور کامل انجام دهد. این عمل در فِرَق صوفیه با انجام مراسم خاصی انجام می پذیرد.

بیعت در جدول کلمات

فتنه ای که سودجویان با شکستن بیعت خود در آغاز خلافت حضرت علی (ع) به راه انداختند
جنگ جمل

معنی بیعت به انگلیسی

allegiance (اسم)
تبعیت ، وفاداری ، بیعت ، تابعیت ، سرسپردگی
fealty (اسم)
وفاداری ، بیعت ، وظیفه شناسی
homage (اسم)
بیعت ، تجلیل
vassalage (اسم)
تبعیت ، وابستگی ، بیعت ، تیول ، رعیتی ، بندگی

معنی کلمه بیعت به عربی

بیعت
ولاء

بیعت را به اشتراک بگذارید

معنی یا پیشنهاد شما



نام نویسی   |   ورود

عبارات و کلمات کلیدی مرتبط

• انواع بیعت   • معنی بیعت   • بیعت یعنی چه   • بیعت با امام زمان   • مفهوم بیعت   • تعریف بیعت   • معرفی بیعت   • بیعت چیست   • بیعت یعنی چی  

توضیحات دیگر

معنی بیعت

کلمه : بیعت
اشتباه تایپی : fduj
آوا : bey'at
نقش : اسم
عکس بیعت : در گوگل

آیا معنی بیعت مناسب بود ؟           ( امتیاز : 94% )