پیشنهاد‌های نوشداد کیان مهر (٥٤٤)

خیاور. [ وَ ] ( اِ ) کوشش. جهد. خیاوار. || محنت. خیاوار. ( ناظم الاطباء ) .

خیاور. [ وَ ] ( اِ ) کوشش. جهد. خیاوار. || محنت. خیاوار. ( ناظم الاطباء ) .

خیتال. ( اِ ) عادت. طبیعت. مزاج. ( ناظم الاطباء ) ( برهان قاطع ) ( دهخدا )

خید. ( اِ ) گیاه سبز. ( دهخدا ) ( منتهی الارب ) .

خیرگاه. [ خ َ ] ( اِ مرکب ) اندرون خانه. اندرونی. درون خانه. ( دهخدا ) .

یری. ( اِ ) صفه. ایوان. طاق. رواق. ( ناظم الاطباء ) ( برهان قاطع ) ( فرهنگ جهانگیری )

خیز و میز. [ زُ ] ( اِ مرکب ، از اتباع ) ذوق و شوق و اختلاط و ارتباط. ( آنندراج ) .

خیزی. ( اِ ) رواق. طاق. ( دهخدا )

خیزی. ( اِ ) رواق. طاق. ( دهخدا )

خیسه. [ خ َ س َ / س ِ ] ( اِ ) بیل.

اَرَنه/ رَن = در اوستایی به معنی زمین صاف و گسترده است. چنین زمینی معمولا برای جنگ انتخاب می شده است! ( حتما ما از اونا دزدیدم! 2000 سال پیش! ) رَن ...

خیفر. [ خ َف َ ] ( اِ ) اسباب خانه. اثاث البیت. ( ناظم الاطباء ) .

خیل. ( اِ ) مخاط. لعاب غلیظی که از بینی آدمی برآید. ( برهان قاطع ) ( از ناظم الاطباء )

خیلخانه. [ خ َ / خ ِ ن َ / ن ِ ] ( اِ مرکب ) خاندان. دودمان. ( برهان قاطع ) ( ناظم الاطباء )

خیلخانه. [ خ َ / خ ِ ن َ / ن ِ ] ( اِ مرکب ) خاندان. دودمان. ( برهان قاطع ) ( ناظم الاطباء )

خیه. [ خ ِ ی َ ه ْ ] ( اِ ) آوند یا ظرفی چوبین و برای برداشتن خاک باشد. ( آنندراج ) .

خیه. [ خ ِ ی َ ه ْ ] ( اِ ) آوند یا ظرفی چوبین و برای برداشتن خاک باشد. ( آنندراج ) .

خیه. [ خ ِ ی َ ه ْ ] ( اِ ) آوند یا ظرفی چوبین و برای برداشتن خاک باشد. ( آنندراج ) .

دای. ( اِ ) رده دیوار. ( غیاث ) . پایه و اساس بنا. دا. دای. پی. بنیاد. اصل بنا ( دهخدا )

دابره. [ ب ِ رَ / رِ ] ( اِ ) چراگاه. ( دهخدا ) ( یوشع ) ( قاموس کتاب مقدس ) .

دابوغه. [ غ َ ] ( اِ ) هندوانه. دابوقه

دابره. [ ب ِ رَ / رِ ] ( اِ ) چراگاه. ( دهخدا ) ( یوشع ) ( قاموس کتاب مقدس ) .

داچک. [ چ َ ] ( اِ ) گوشواره. ( برهان ) ( جهانگیری )

داچک. [ چ َ ] ( اِ ) گوشواره. ( برهان ) ( جهانگیری )

داخج. [ خ ِ ] ( اِ ) چیزی شبیه به پشم و مایل بسبزی و پرشاخ که بر شاخه درخت جنگلی متکون میشود و بزبان تنکابنی این نام دارد. ( انجمن آرا ) ( آنندراج ) ...

داخش. [ خ ِ ] ( اِ ) ناتوانی و کم زوری و بیماری

داخم. [ خ ِ ] ( اِ ) رزق و روزی. ( جهانگیری ) ( برهان ) . رزق. ( اوبهی )

دارات. ( اِ ) کرّ و فَرّ و شأن وشوکت. دار و گیر. ( برهان ) ( انجمن آرا )

دارات. ( اِ ) کرّ و فَرّ و شأن وشوکت. دار و گیر. ( برهان ) ( انجمن آرا )

دارش. [ رِ ] ( اِمص ) نگاه داشتن و محافظت کردن. ( برهان ) .

دارفزین. [ رَ ] ( اِ ) صفه و سکو و دکه ، که در پیش خانه ها بجهت نشستن سازند. ( دهخدا ) . . رجوع به دارابزین ، دارآفرین و داربزین شود. ( انجمن آرا ) .

دارفزین. [ رَ ] ( اِ ) صفه و سکو و دکه ، که در پیش خانه ها بجهت نشستن سازند. ( دهخدا ) . . رجوع به دارابزین ، دارآفرین و داربزین شود. ( انجمن آرا ) .

دارفزین. [ رَ ] ( اِ ) صفه و سکو و دکه ، که در پیش خانه ها بجهت نشستن سازند. ( دهخدا ) . . رجوع به دارابزین ، دارآفرین و داربزین شود. ( انجمن آرا ) .

دارفزین. [ رَ ] ( اِ ) صفه و سکو و دکه ، که در پیش خانه ها بجهت نشستن سازند. ( دهخدا ) . . رجوع به دارابزین ، دارآفرین و داربزین شود. ( انجمن آرا ) .

دارمه. [ م َ / م ِ ] ( اِ ) خارپشت. ( ناظم الاطباء ) .

دارنگ. [ رِ ] ( اِ ) خوانی یا طبقی که گوشت بر آن نهند. ( آنندراج ) .

دارنمک. [ ن َ م َ ] ( اِ مرکب ) داربر. دارکوب. ( ناظم الاطباء ) . رجوع به دارکوب و دارتمک شود.

داروسای. ( نف مرکب ، اِ مرکب ) ساینده دارو. کوبنده دارو || هاونگ. هاون. ظرفی که در آن مواد دارویی را بکوبند و بسایند و بیامیزند.

داره. [ رَ / رِ ] ( اِ ) ( به معنی دستمزد ماهانه ) وظیفه و راتب. ( برهان ) .

داری. ( اِ ) ناقوس کلیسا. زنگی در کلیسای عیسویان که در هنگام دعوت مردم به عبادات آن را بنوازند. ( ناظم الاطباء ) .

داری. ( اِ ) سرکار. ناظر انبار و ذخیره عمومی. ( ناظم الاطباء ) .

داز. ( اِ ) گچ. دیوار گچ مالیده شده. ( ناظم الاطباء ) .

داز. ( اِ ) گچ. دیوار گچ مالیده شده. ( ناظم الاطباء ) .

داز. ( اِ ) گچ. دیوار گچ مالیده شده. ( ناظم الاطباء ) .

داش. ( اِ ) کوره ای که خشت و خم و کاسه و کوزه و امثال آن در آن بپزند. ( برهان )

داشگر. [ گ َ ] ( ص مرکب ) کلال. ( برهان ) . فخّاری. ( دستوراللغة ) . کوره پز. کوزه گر و کاسه گر.

داشن. [ ش َ ] ( اِ ) دهش و بخشش و انعام باشد. ( برهان ) ( دهخدا ) ( فرهنگ اسدی ) ( معین ) ( عمید ) ( فرهنگ فارسی )

داغمه. [ م َ / م ِ ] ( اِ ) خشکی و آماس پوست خاصه در لبها از اثر حرارت خارجی یا درونی. خشکی و ترنجیدگی پوست لب بر اثر بیماری حاد یا تشنگی.

داک در فارسی نیز به معنی تکیه دادن و پهلو گرفتن به کار برده می شود: داک. ( اِ ) "تکیه گاه" عموماً و چوبی که دیوار و در را بر آن محکم سازند خصوصاً. | ...

داک. ( اِ ) "تکیه گاه" ، تکیه کردن. ( دهخدا ) ( شوشتری ) .