تشکیک عامی

دانشنامه اسلامی

[ویکی فقه] «تشکیک» در لغت به معنای شک و تردید است، و اصل مسئله تشکیک در منطق مطرح است. در منطق می گویند کلی یا متواطی است یا مشکک. در متواطی، نسبت کلی به افراد، متفاوت نیست. اما در مشکک، کلی بر افراد به تفاوت صدق می کند؛ یک فرد اولویت دارد به کلی تا فرد دیگر. حکما و فلاسفه در آثار خود سه نوع تشکیک را برمی شمرند که یکی از آنها تشکیک عامی است.
تشکیک را در موردی عامی گویند که ما به الاختلاف در آن، غیر از ما به الاتحاد باشد. و در حقیقت تشکیک به اموری است که زاید بر ذات و خارج از آن است؛ مانند تشکیک به عوارض. توضیح: تشکیک عامی آن است که صدق یک مفهوم کلی بر مصادیق خود یکسان نبوده، بلکه به طور مختلف بر افراد خود تطبیق کند. آن مصادیق همه در معنای آن اسم مشترک باشند و در عین حال یکسان نباشند؛ مثلا کلمه حرارت بر گرماهای متفاوت صدق می کند و یا اشیا در حرارت یکسان نیستند یا سفیدی بر اشیای سفید صدق می کند. اما برخی سفیدترند و برخی کم تر سفیدند. به عنوان نمونه کلمه سفید بر برف، پنبه و عاج فیل صدق می کند، اما یکی اقدم یا اشد از دیگری است. در این تشکیک ما به الاختلاف غیر از ما به الاشتراک است؛ یعنی پنبه، برف و عاج فیل در اصل سفیدی مشترک اند، اما در امور دیگر با یکدیگر متفاوت اند و همین تفاوت ها باعث شده است تا یکی سفیدتر از دیگری باشد. در واقع، این جا اختلاف به امور زاید بر ذات این اشیا است؛ لذا این نوع تشکیک به تواطؤ بر می گردد، ولی افراد ساده اندیش (عموم مردم) این را تشکیک می پندارند و آن را تشکیک عامی گویند. این نوع تشکیک در واقع، تنها یک بحث منطقی است و کم تر در مباحث فلسفی مطرح می شود؛ زیرا بیش تر به بحث لفظی شباهت دارد تا به وجودشناسی.

پیشنهاد کاربران

بپرس