فرشاد آرش پور

چرا کشت باید به دستی درخت . . . که بارش بود زهر و برگش کبست. ( فردوسی )

همان طوس نوذر بدو بستهید. . . کجا پیش، اسب من اینجا رسید ( فردوسی ) بستهید:لجاج ورزید. ستیزه کرد.

نگر تا چه کرد آن شه خویشکار. . . چو او برمنش کم بود شهریار ( فردوسی )

خدنگش چو از شست کردی گذر. . . مغربل شدی زان دل شیر نر

چو در سبزه دید اسپ را دشتبان. . گشاده زبان شد دمان و دنان سوی رستم و رخش بنهاد روی. . . یکی چوب زد گرم بر پای اوی