صمد توحیدی(شهرام)

باید که بکوشی و به جان می کوشی. آنسان که برای خود بدان می جوشی. تا آنکه برای نیروی می نوشیت. جامی به کف آورده از آن می نوشی. شهرام. ص.

هر کو زشراب عشق دارد جامی. هر کو به روند خویش دارد دامی. با این همه در هست یکی فلسفه است. هر کس به فراسوی خرد زد گامی. شهرام. ص.

پیش از من و تو دولت و دینی بوده است. تاریخ بشر خود این چنینی بوده است. هر کیش و قبیله را خردورزی کن. بر رفته و آینده قرینی بوده است. شهرام. ص.

اندیشه کن و هفتاد و دو ملت بشناس. از نیک و بد و بود و نبود اوج و اساس. هم توش و توان هست و بشرپیروز است. انگیزه چنین است و بود جای سپاس. شهرام. ...

در راه و روند زی که جبر انگارند. یا مثل بسی روی به قسمت آرند. وآنگاه به داوری بسی محزونند. چونست که اند، جبری خود مختارند . شهرام. ص.