صمد توحیدی(شهرام)

بنگر که جهان به حکمت آراسته است. فرزانش و بافراخرد خواسته است. از عصر حجر تا خرد و خام و نبوغ. پیوسته روند پیش و بی کاسته است. شهرام. ص.

هر فرد که در جامعه باشد باشد. افراد نه فرد همه باشد باشد. مجموعهء اینها را که کشور گویند. فرهنگ و تمدن همه باشد باشد. شهرام. ص.

چون شک کنم باور کجا میدارم. باور چو کنم کجا به چندش آرم. دانش که به نادانی گواهی ندهد. اندر منشم پارازیت و برفک نارم. شهرام. ص.

صد ویژگی خوب که بر خام زنی. افزون بر این هزار ویک جام زنی. هر گز نبود بد مست را سر مستی. جز آنکه بکوشی و یکی فام زنی. شهرام. ص.

بر تودهء خورشید خوشا تا بشوم. اندیشه نمایم همه جوشا بشوم. گویم غزل و دست زنم بد خورشید. وآنگاه به کوی مهر کوشا بشوم. شهرام. ص.