پاسخ‌های بایراد میرزا

سال‌مرگ واژه‌ای مصطلح برای تمامی افراد است به معنی گرامی داشت تاریخ مرگ متوفا. معادل آن «سال‌گرد مرگ» است.

معادل آن در فلسفه فایده‌گرایی است. یعنی آنچه منفعت دارد، ارجحیت هم دارد. اما کلیدواژه‌ی «نهایی‌گرایی» مختص علم اقتصاد است که طبق آن گفته می‌شود ارزشِ کالای تولیدی به کیفیت نهایی محصول بستگی دارد. اینک ...

در جمله‌ای که مثال زدید می‌توان چنین جای زد: شاد ی و درخشش ماه، از« منظور نظر بودنِ» خورشید بود. نظر و نظر بازی در ادبیات، بالاخص ادبیات عرفانی در مفهوم غمزه و کرشمه و اشارات چشم و ابرو بکار می‌رود. «منظور نظر بودن» هم یعنی آنکس که زیر نگاه دیگری یا پیش چشم او قرار گرفته است.

محتاج،مستضعف، مظلوم، واژگانی هستند که می‌توانند در تعادل (و نه ترادف) با حمایت شونده قرار بگیرند. «حمایتی» هم واژه‌ی دیگری است که همبستگی بیشتری با حمایت شونده دارد.

«ضامن» بر وزن فاعل به معنی آنکس که ضمانت می‌دهد.

پاسخ به این پرسش مروری است بر تاریخ  چند هزارساله‌ی فلسفه. پیشنهاد می‌کنم از ژان پل سارتر کتبی مطالعه بفرمایید. عمده‌ی فلسفه‌ی سارتر حول اراده‌ی آزاد می‌گردد. نقطه‌ی مقابل آن تقدیرگرایی است که در فلسفه کلاسیک غرب و عموم مطالب در فلسفه شرق قابل پیگیری است.

اسناد جمع سند و اوراق (کاغذها) مالکیت است و مطابق هم در معنای تطبیق و همسانی بکار می‌رود. مطابق اسناد می‌شود،« به مانند سندهای موجود».

فانی در معنای میراست؛  نابود شوند. معمولاً به موجودات این دنیایی که عمری محدود در نسبت با باقیان و جاودانان دارند، فانی می‌گویند. پس عبارت فوق می‌گوید: « او از جایگاهی بالاتر به این دنیاییانِ رو به زوال نگاه می‌کرد».

در  معنای مصطلح و عامیانه می‌شود «با یک مشت هم بی‌نیازی».  کنایه از کثیر بودن چیزی و طمع نکردن دارد.