میشان

میشان ( پارسی میانه: 𐭬𐭩𐭱𐭠𐭭 ) یکی از استان های شاهنشاهی ساسانی بود. این استان شامل پادشاهی های دست نشانده پارتی میشان و کرخینیا می شد و در شمال تا امتداد اروندرود و پایین دست دجله ادامه می یافت. ساکنان آن بابلی ها، عرب ها، ایرانیان و حتی برخی گروه های هندی و مالایی ( مالایی ها احتمالاً برده هایی بودند که از شبه قاره هند آورده شده بودند ) بودند. طبق گفته های استرابون این استان بسیار حاصلخیز و مناسب برای کشت جو بود و در آن نخل فراوانی یافت می شد. میشان همچنین یک مرکز بازرگانی در خلیج فارس بود. [ ۱]
میشان همانند سایر استان های غربی ساسانی همچون دل ایران شهر، دارای گروه های قومی متفاوتی بود؛ آشوری ها، عرب های میشانی و بدوی، جمعیت سامی زبان استان را در کنار نبطی ها و بازرگانان پالمیرایی می ساختند. ایرانی ها نیز در استان مستقر شده بودند و جات ها نیز در این استان یافت می شدند که از هند آمده بودند. گروهی از مالایی ها نیز، یا به عنوان اسیر یا ملوان، در میشان زندگی می کردند. [ ۲]