فهرست تلسکوپ های فضایی ( رصدخانه های فضایی نجومی ) فهرستی از تلسکوپ هایی است که در فضای بیرونی قرار گرفته اند و مسئولیت رصد سیارات دوردست، کهکشان ها و دیگر اشیای فضایی را برعهده دارند. گستره فرکانسی عملکرد این تلسکوپ ها شامل اشعه گاما، اشعه ایکس، فرابنفش، نور مرئی، فروسرخ، ریزموج و امواج رادیویی است. تلسکوپ هایی که بیش از یک محدوده فرکانسی را پوشش داده اند در تمامی بخش های مرتبط گنجانده شده اند. در این فهرست، نام تلسکوپ هایی که پرتوهای کیهانی یا الکترون ها را شناسایی می کنند و همچنین ابزارهایی که توانایی بررسی امواج گرانشی را دارند هم آورده شده است. اهداف خاص واقع در منظومه شمسی مانند خورشید و سیارات در این فهرست پوشش داده نشده اند.
به منظور تعیین فاصله مداری هر تلسکوپ، دو مقدار مداری ارایه شده است. برای تلسکوپ های موجود در مدار زمین، حداقل و حداکثر ارتفاع برحسب کیلومتر ارایه شده است. برای تلسکوپ های موجود در مدار خورشیدی، حداقل فاصله ( حضیض ) و حداکثر فاصله ( اوج ) بین تلسکوپ و مرکز جرم خورشید برحسب واحدهای نجومی ( AU ) آورده شده است.
تلسکوپ های اشعه گاما، اقدام به جمع آوری و اندازه گیری امواج منفرد و پرانرژی اشعه گاما از هدف های اخترفیزیکی می نمایند. این امواج پرانرژی توسط جو زمین جذب می شوند و از همین رو مشاهده و جمع آوری آن ها مستلزم استفاده از بالن های مورد استفاده در ارتفاع بالا یا مأموریت های فضایی است. پرتوهای گاما می توانند توسط ابرنواخترها، ستاره های نوترونی، تپ اختر ها و سیاه چاله ها ایجاد شوند. انفجار پرتوهای گاما، با انرژی بسیار بالایی نیز شناسایی شده اند اما هنوز مورد ارزیابی و تشخیص قرار نگرفته اند. [ ۱]
این تلسکوپ ها فوتون های دارای انرژی بالا موسوم به اشعه ایکس را اندازه گیری می کنند. چون اشعه ایکس، نمی تواند مسافت های طولانی را درون جو زمین طی کند، به همین علت، تنها می توان آن را در بخش های بالایی یا در خارج از جو مشاهده کرد. چندین نوع جسم نجومی از خود اشعه ایکس منتشر می کنند، از خوشه های کهکشان و سیاه چاله های موجود در هسته های کهکشانی فعال گرفته تا اجسام کهکشانی مانند بقایای ابرنواختر، ستاره ها و ستارهای دوتایی حاوی یک کوتوله سفید ( ستاره های متغیر انفجاری ) ، ستاره نوترونی یا سیاه چاله ( دوتایی اشعه ایکس ) . برخی از اجسام منظومه شمسی، از خود اشعه ایکس ساطع می کنند که قابل توجه ترین آنها ماه است، با این حال بیشتر تابش اشعه ایکس ناشی از ماه، در واقع بازتاب اشعه ایکس خورشیدی است. تصور می شود ترکیبی از بسیاری از منابع اشعه ایکس شناخته نشده، عامل ایجاد اشعه ایکس پس زمینه[ c] است.
این نوشته برگرفته از سایت ویکی پدیا می باشد، اگر نادرست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید: گزارش تخلفبه منظور تعیین فاصله مداری هر تلسکوپ، دو مقدار مداری ارایه شده است. برای تلسکوپ های موجود در مدار زمین، حداقل و حداکثر ارتفاع برحسب کیلومتر ارایه شده است. برای تلسکوپ های موجود در مدار خورشیدی، حداقل فاصله ( حضیض ) و حداکثر فاصله ( اوج ) بین تلسکوپ و مرکز جرم خورشید برحسب واحدهای نجومی ( AU ) آورده شده است.
تلسکوپ های اشعه گاما، اقدام به جمع آوری و اندازه گیری امواج منفرد و پرانرژی اشعه گاما از هدف های اخترفیزیکی می نمایند. این امواج پرانرژی توسط جو زمین جذب می شوند و از همین رو مشاهده و جمع آوری آن ها مستلزم استفاده از بالن های مورد استفاده در ارتفاع بالا یا مأموریت های فضایی است. پرتوهای گاما می توانند توسط ابرنواخترها، ستاره های نوترونی، تپ اختر ها و سیاه چاله ها ایجاد شوند. انفجار پرتوهای گاما، با انرژی بسیار بالایی نیز شناسایی شده اند اما هنوز مورد ارزیابی و تشخیص قرار نگرفته اند. [ ۱]
این تلسکوپ ها فوتون های دارای انرژی بالا موسوم به اشعه ایکس را اندازه گیری می کنند. چون اشعه ایکس، نمی تواند مسافت های طولانی را درون جو زمین طی کند، به همین علت، تنها می توان آن را در بخش های بالایی یا در خارج از جو مشاهده کرد. چندین نوع جسم نجومی از خود اشعه ایکس منتشر می کنند، از خوشه های کهکشان و سیاه چاله های موجود در هسته های کهکشانی فعال گرفته تا اجسام کهکشانی مانند بقایای ابرنواختر، ستاره ها و ستارهای دوتایی حاوی یک کوتوله سفید ( ستاره های متغیر انفجاری ) ، ستاره نوترونی یا سیاه چاله ( دوتایی اشعه ایکس ) . برخی از اجسام منظومه شمسی، از خود اشعه ایکس ساطع می کنند که قابل توجه ترین آنها ماه است، با این حال بیشتر تابش اشعه ایکس ناشی از ماه، در واقع بازتاب اشعه ایکس خورشیدی است. تصور می شود ترکیبی از بسیاری از منابع اشعه ایکس شناخته نشده، عامل ایجاد اشعه ایکس پس زمینه[ c] است.
wiki: فهرست تلسکوپ های فضایی