فلسفه قرن بیستم شاهد توسعه شماری از مکاتب فلسفی جدید بود که شامل اثبات گرایی منطقی، فلسفه تحلیلی، پدیدارشناسی، اگزیستانسیالیسم و پساساختارگرایی. از نظر عصرهای فلسفی، این دوره معمولاً با برچسب فلسفه معاصر شناخته می شود ( متعاقب آن فلسفه مدرن، که حدوداً از عصر رنه دکارت آغاز گردیده و تا اواخر قرن نوزدهم تا اوایل قرن بیستم میلادی پایان می یابد ) .
همانند سایر رشته های آکادمیک، فلسفه نیز به طور فزاینده ای در قرن بیستم میلادی حرفه ای سازی شد و میان فیلسوفانی که خود را بخشی از سنت های «تحلیلی» یا «قاره ی» می پنداشتند انشعابی پدید آمد. با این حال، مناقشاتی در رابطه به این اصطلاحات و علل انشعاب و هم چنین میان فیلسوفانی که خود را پرکنندگان این شکاف می دانند، مانند طرفداران فلسفه پویشی[ ۱] و نوعمل گرایی، وجود داشته است. [ ۲] به علاوه، فلسفه در قرن بیستم میلادی به طور فزایندهٔ فنی گردیده و خواندن آن برای افراد غیر حرفهٔ مشکل تر شد.
انتشار کتاب «پژوهش های منطقی»[ الف] اثر ادموند هوسرل در ۱۹۰۰–۱۹۰۱ و کتاب «مبانی ریاضیات»[ ب] اثر برتراند راسل در ۱۹۰۳ به عنوان نقطه آغاز فلسفه قرن بیستم شناخته می شوند. [ ۳]
فلسفه تحلیلی اصطلاحی کلی برای اشاره به سبکی از فلسفه است که در کشورهای انگلیسی زبان در قرن بیستم غالب بود. امروز در ایالات متحده، بریتانیا، کانادا، اسکاندیناوی، استرالیا و نیوزیلند بیش تر دپارتمنت های دانشگاهی، خود را به عنوان دپارتمنت های «تحلیلی» معرفی می کنند. [ ۴]
معرفت شناسی در سنت انگلیسی - آمریکایی با انتشار مقاله اِدموند گِتیه در ۱۹۶۳ میلادی تحت عنوان «آیا باور صادقِ موجه، دانش است؟»[ پ] از بنیاد لرزانده شد. گتیه در این مقاله مثال های نقضی با فرمولاسیون سنتی دانش که به افلاطون برمی گردد ارایه نمود. واکنش های بسیاری نسبت به مسئله گتیه شکل گرفت که به طور عموم به دو دسته درون گرایان و برون گرایان تقسیم می گردند و کارهای فیلسوفانی چون آلوین گولدمن، «فرید دریتسکی» ، [ ت] «دیوید مالیت آرمسترانگ»[ ث] و آلوین پلانتینگا را شامل می شود.
اثبات گرایی منطقی ( که بنام های تجربه گرایی منطقی، فلسفه علم و نو اثبات گرایی نیز شناخته می شود ) ، فلسفه ای است که تجربه گرایی، یعنی نظریه ای که می گوید شواهد مشاهده ای، ضروری دانش است را با نسخه ای از خردگرایی که ساخت ها و قیاس های ریاضیاتی و زبان شناسی منطقی در معرفت شناسی را با هم می آمیزد، ترکیب می نماید. حلقهٔ وین گروهی بود که این فلسفه را ترویج نمود. [ ۵]
این نوشته برگرفته از سایت ویکی پدیا می باشد، اگر نادرست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید: گزارش تخلفهمانند سایر رشته های آکادمیک، فلسفه نیز به طور فزاینده ای در قرن بیستم میلادی حرفه ای سازی شد و میان فیلسوفانی که خود را بخشی از سنت های «تحلیلی» یا «قاره ی» می پنداشتند انشعابی پدید آمد. با این حال، مناقشاتی در رابطه به این اصطلاحات و علل انشعاب و هم چنین میان فیلسوفانی که خود را پرکنندگان این شکاف می دانند، مانند طرفداران فلسفه پویشی[ ۱] و نوعمل گرایی، وجود داشته است. [ ۲] به علاوه، فلسفه در قرن بیستم میلادی به طور فزایندهٔ فنی گردیده و خواندن آن برای افراد غیر حرفهٔ مشکل تر شد.
انتشار کتاب «پژوهش های منطقی»[ الف] اثر ادموند هوسرل در ۱۹۰۰–۱۹۰۱ و کتاب «مبانی ریاضیات»[ ب] اثر برتراند راسل در ۱۹۰۳ به عنوان نقطه آغاز فلسفه قرن بیستم شناخته می شوند. [ ۳]
فلسفه تحلیلی اصطلاحی کلی برای اشاره به سبکی از فلسفه است که در کشورهای انگلیسی زبان در قرن بیستم غالب بود. امروز در ایالات متحده، بریتانیا، کانادا، اسکاندیناوی، استرالیا و نیوزیلند بیش تر دپارتمنت های دانشگاهی، خود را به عنوان دپارتمنت های «تحلیلی» معرفی می کنند. [ ۴]
معرفت شناسی در سنت انگلیسی - آمریکایی با انتشار مقاله اِدموند گِتیه در ۱۹۶۳ میلادی تحت عنوان «آیا باور صادقِ موجه، دانش است؟»[ پ] از بنیاد لرزانده شد. گتیه در این مقاله مثال های نقضی با فرمولاسیون سنتی دانش که به افلاطون برمی گردد ارایه نمود. واکنش های بسیاری نسبت به مسئله گتیه شکل گرفت که به طور عموم به دو دسته درون گرایان و برون گرایان تقسیم می گردند و کارهای فیلسوفانی چون آلوین گولدمن، «فرید دریتسکی» ، [ ت] «دیوید مالیت آرمسترانگ»[ ث] و آلوین پلانتینگا را شامل می شود.
اثبات گرایی منطقی ( که بنام های تجربه گرایی منطقی، فلسفه علم و نو اثبات گرایی نیز شناخته می شود ) ، فلسفه ای است که تجربه گرایی، یعنی نظریه ای که می گوید شواهد مشاهده ای، ضروری دانش است را با نسخه ای از خردگرایی که ساخت ها و قیاس های ریاضیاتی و زبان شناسی منطقی در معرفت شناسی را با هم می آمیزد، ترکیب می نماید. حلقهٔ وین گروهی بود که این فلسفه را ترویج نمود. [ ۵]
wiki: فلسفه قرن بیستم