تن

تَن فارسی با حروف لاتین به شکل tan هم شاید از تا و نون ( ta n ) ساخته شده بوده باشد و حرف نون در ردیف حروف الفبای فارسی معادل عدد ۲۹ میباشد.
عدد ۲ برای مرد و زن رویهم و عدد ۹ به اعضای خانواده ی غیبی - برزخی - متافیزیکی هرکدام از آنها اشاره داشته.
پیشوند تا میتواند به معنای نیم یا نیمه هم بوده باشد و ۲۹ اشاره به دو نیمه ی ۹ تائی داشته است یعنی دو تا ۱ و دو تا ۹ ؛ یکی برای مرد و دیگری زن ( هردو دنیوی ) .
و ta n به شکل تا ۱۴ یا تا ۵ به معنای دو نیمه ی ۵ تائی رویهم ۱۰ تا.

• منابع ها. تاریخ ادبیات ایران، ذبیح الله صفا، خلاصه ج. اول و دوم، انتشارات ققنوس، ۱۳۷۴
• تاریخ ادبیات ایران، ذبیح الله صفا، خلاصه ج. سوم، انتشارات بدیهه، ۱۳۷۴
• حسن بیگ روملو، �احسن التواریخ� ( ۲ جلد ) ، به تصحیح�عبدالحسین نوایی، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، ۱۳۴۹. ( مصحح در پایان جلد اول شرح مفصل و سودمندی از فهرست لغات�ترکی�و�مغولی�رایج در متون فارسی از سده هفتم به بعد را نوشته است )
• فرهنگ فارسی، محمد معین، انتشارات امیر کبیر، تهران، ۱۳۷۵
• غلط ننویسیم، ابوالحسن نجفی، مرکز نشر دانشگاهی، تهران، ۱۳۸۶
• فرهنگ کوچک زبان پهلوی، دیوید نیل مکنزی، ترجمه مهشید فخرایی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ۱۳۷۹

بنگرید و دریابید که ما بایسته است در نوشتار و گفتارهای خویش این گونه بنویسیم و بخوانیم. خورتن - خوردن افکنتن - افکندن گزارتن - گزاردن برتن - بردن و. . . .