ایبوگین یا ایبوگائین ( به انگلیسی: Ibogaine ) یک سایکو اکتیو روان گردان طبیعی است که در خانواده گیاهان خرزهره ایان می باشد مانند تبرنارته ایبوگا، وواکانگا آفریکانا. [ ۲] ایبوگائین روانگردان با خواص متفرقه است.
تحقیقات مقدماتی نشان می دهد که ممکن است به ترک اعتیاد به مواد مخدر کمک کند؛[ ۲] با این حال، اطلاعات دقیقی در مورد انسان وجود ندارد. [ ۳] استفاده از آن با عوارض جانبی جدی و مرگ مرتبط است. بین سال های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۸، ۱۹ مورد مرگ و میر ناشی از مصرف ایبوگائین به طور مشکوک گزارش شد، که از این تعداد شش نفر از نارسایی حاد قلبی یا گرفتگی قلبی رنج می بردند. از تعداد افرادی که بدون عوارض از این دارو استفاده کرده و نتیجه مثبت گرفته اند اطلاعی در دست نیست. [ ۲] این دارو به عنوان یک درمان برای اعتیاد به مواد مخدر در برخی کشورها مورد استفاده قرار می گیرد. اما ممنوعیت آن در کشورهای دیگر باعث کند شدن تحقیقات علمی روی آن شده است. [ ۴] ایبوگائین نیز برای تسهیل خودآزمایی روانشناختی و روان شناسی روانشناختی مورد استفاده قرار می گیرد. شایان ذکر است که مشتقات ایبوگائین با خواص روانگردانی در حال توسعه هستند. [ ۵]
تولید و مصرف صمغ درخت تبرنارته ایبوگ، برای اولین بار توسط افراد قبیله کوتوله های پیگمه ها واقع در قبیله گابن آفریقای مرکزی که دانش بوتی را دارند انجام شده است. کاشفان فرانسوی که به آفریقا رفته بودند به نوبه خود از قبیله بوتی یادگرفتند و در ۱۸۹۹ تا ۱۹۰۰ ایبگا را به اروپا وارد کردند و در فرانسه، در لامارنر به بازار عرضه شدند.
مواد حاوی ایبوگائین برای اهداف دارویی و مراسم مذهبی توسط روحانیون بوتی استفاده می شوند که ادعا می کنند از پیگمه ها آموخته اند. اولین بار در سال ۱۹۶۲ توسط هوارد لتسف به عنوان داروی ضد اعتیادآور معرفی شد، اما استفاده از آن در غرب به حداقل یک قرن پیش از آن بر می گردد. در فرانسه از آن به عنوان لیمبرین Lambarène به عنوان محرک مورد استفاده قرار گرفت. همچنین، سازمان اطلاعات مرکزی ایالات متحده ( CIA ) اثرات ایبوگائین را در دهه ۱۹۵۰ مورد مطالعه قرار داده است. [ ۶]
ایبوگائین یک ایندول آلکالوئید است که توسط استخراج از گیاه ایبوگا یا نیمه سنتز از وکانژین ترکیبی مواد اولیه، [ ۷] [ ۸] دیگر آلکالوئیدهای گیاهی به دست می آید. سنتز کامل ایبوگائین در سال ۱۹۵۶ انجام شد. [ ۹] توضیح ساختاری توسط کریستالوگرافی اشعه ایکس در سال ۱۹۶۰ تکمیل شد. [ ۱۰] [ ۱۱]
این نوشته برگرفته از سایت ویکی پدیا می باشد، اگر نادرست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید: گزارش تخلفتحقیقات مقدماتی نشان می دهد که ممکن است به ترک اعتیاد به مواد مخدر کمک کند؛[ ۲] با این حال، اطلاعات دقیقی در مورد انسان وجود ندارد. [ ۳] استفاده از آن با عوارض جانبی جدی و مرگ مرتبط است. بین سال های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۸، ۱۹ مورد مرگ و میر ناشی از مصرف ایبوگائین به طور مشکوک گزارش شد، که از این تعداد شش نفر از نارسایی حاد قلبی یا گرفتگی قلبی رنج می بردند. از تعداد افرادی که بدون عوارض از این دارو استفاده کرده و نتیجه مثبت گرفته اند اطلاعی در دست نیست. [ ۲] این دارو به عنوان یک درمان برای اعتیاد به مواد مخدر در برخی کشورها مورد استفاده قرار می گیرد. اما ممنوعیت آن در کشورهای دیگر باعث کند شدن تحقیقات علمی روی آن شده است. [ ۴] ایبوگائین نیز برای تسهیل خودآزمایی روانشناختی و روان شناسی روانشناختی مورد استفاده قرار می گیرد. شایان ذکر است که مشتقات ایبوگائین با خواص روانگردانی در حال توسعه هستند. [ ۵]
تولید و مصرف صمغ درخت تبرنارته ایبوگ، برای اولین بار توسط افراد قبیله کوتوله های پیگمه ها واقع در قبیله گابن آفریقای مرکزی که دانش بوتی را دارند انجام شده است. کاشفان فرانسوی که به آفریقا رفته بودند به نوبه خود از قبیله بوتی یادگرفتند و در ۱۸۹۹ تا ۱۹۰۰ ایبگا را به اروپا وارد کردند و در فرانسه، در لامارنر به بازار عرضه شدند.
مواد حاوی ایبوگائین برای اهداف دارویی و مراسم مذهبی توسط روحانیون بوتی استفاده می شوند که ادعا می کنند از پیگمه ها آموخته اند. اولین بار در سال ۱۹۶۲ توسط هوارد لتسف به عنوان داروی ضد اعتیادآور معرفی شد، اما استفاده از آن در غرب به حداقل یک قرن پیش از آن بر می گردد. در فرانسه از آن به عنوان لیمبرین Lambarène به عنوان محرک مورد استفاده قرار گرفت. همچنین، سازمان اطلاعات مرکزی ایالات متحده ( CIA ) اثرات ایبوگائین را در دهه ۱۹۵۰ مورد مطالعه قرار داده است. [ ۶]
ایبوگائین یک ایندول آلکالوئید است که توسط استخراج از گیاه ایبوگا یا نیمه سنتز از وکانژین ترکیبی مواد اولیه، [ ۷] [ ۸] دیگر آلکالوئیدهای گیاهی به دست می آید. سنتز کامل ایبوگائین در سال ۱۹۵۶ انجام شد. [ ۹] توضیح ساختاری توسط کریستالوگرافی اشعه ایکس در سال ۱۹۶۰ تکمیل شد. [ ۱۰] [ ۱۱]
wiki: ایبوگین